PRZY nas STAŃ

28/09/2026

🧠 Dyspraksja – kiedy „niezdarne dziecko” wcale nie jest niezdarne z własnej winy.
„On ciągle się przewraca…”
„Ona jest taka niezdarna…”
„Wie, co ma zrobić, ale jakoś nie potrafi tego wykonać.”
Czasami za takimi trudnościami może kryć się dyspraksja, czyli rozwojowe zaburzenie koordynacji (DCD).
Dziecko z dyspraksją często wie, CO chce zrobić, ale ma trudność z zaplanowaniem i skoordynowaniem ruchu.
🔹 może później opanowywać niektóre umiejętności ruchowe
🔹 często się przewraca, wpada na przedmioty, ma trudności z bieganiem, skakaniem czy łapaniem piłki
🔹 może mieć problem z ubieraniem się, guzikami czy wiązaniem sznurowadeł
🔹 pisze wolno i mało czytelnie, nie lubi rysowania, wycinania czy prac manualnych
🔹 może mieć trudności z organizacją, wykonywaniem kilku poleceń i orientacją przestrzenną
🔹 gubi rzeczy, zapomina kolejność czynności
🔹 czasami trudności dotyczą również mowy i komunikacji.
🗣️ A co z rozwojem mowy?
Nie każde dziecko z dyspraksją ma problemy z mową. U części dzieci mogą jednak występować trudności z koordynacją ruchów potrzebnych do wyraźnego mówienia.
Możemy obserwować m.in. późniejszy rozwój mowy, trudności z wyraźnym wypowiadaniem słów, wolniejsze lub bardziej wysiłkowe mówienie oraz trudności z powtarzaniem określonych słów lub głosek.
Warto rozróżnić:
Dyspraksję rozwojową (DCD) – dotyczącą przede wszystkim koordynacji ruchowej.
Apraksję mowy u dzieci (CAS), nazywaną również dyspraksją werbalną – dotyczącą planowania i programowania ruchów potrzebnych do mówienia.
Te trudności mogą współwystępować, ale nie są tym samym.
💡 Dyspraksja nie oznacza niższej inteligencji.
Dziecko może doskonale rozumieć zadanie, znać odpowiedź i bardzo chcieć je wykonać – a mimo to mieć trudność z jego realizacją.
To może być dla niego niezwykle frustrujące.
Zamiast:
Przy odpowiednim wsparciu, terapii i dostosowaniu wymagań dziecko może rozwijać swoje mocne strony, być samodzielne i osiągać swoje cele.
Jeżeli obserwujesz u dziecka kilka opisanych trudności – szczególnie jeśli dotyczą zarówno ruchu, jak i mowy – warto skonsultować je ze specjalistami. Pomocni mogą być m.in. pediatra, neurologopeda/logopeda, fizjoterapeuta. Nie każde „niezdarne” dziecko ma dyspraksję. Nie każde dziecko z opóźnioną mową ma apraksję. Ale każde dziecko, które ma trudności, zasługuje na to, żeby ktoś spróbował zrozumieć ich przyczynę. ❤️
AUTOR: Anna Maus - neurologopeda, psychopedagog

21/09/2026

Fajny ten Kórnik 💚 Ciekawy, kreatywny i każdy znajdzie w nim coś dla siebie. Tym razem wzięliśmy udział w Festynie Ekologicznym 🌳, bo bliskie nam są sprawy natury, przyrody i dbałości o przyszłe pokolenia.

Jako Organizator Turystyki wierzymy w moc nauki przez doświadczenia podróże, naturę. Uwielbiamy wędrować po czystej planecie 🚯.

Miło też było spotkać się lokalnie 🏠. Spojrzeć na stoiska przepełnione pasją i społeczność, która chętnie uczestniczy w takich wydarzeniach. Lubimy być blisko. Lubimy wspierać dobre, lokalne inicjatywy 🫶 💚Urząd Miasta Gminy Kórnik💚



Nasze ekologiczne produkty, które pozostały po Festynie dostępne są w naszym sklepiku na terenie PRZY nas STAŃ

17/09/2026

Wciąż aktualne…

Dziecko w klasie pierwszej powinno potrafić czytać! 📚❗

Mit, który brzmi jak oczywistość
To zdanie brzmi jak niepodważalna prawda. Słyszane i powtarzane przez lata, zakorzenione w społecznej świadomości, stało się czymś, czego się nie kwestionuje 🤔. A jednak wystarczy sięgnąć do dokumentu, który dla nauczycieli jest podstawowym drogowskazem – do aktualnej Podstawy Programowej edukacji wczesnoszkolnej – aby zobaczyć, że to przekonanie nie ma w niej umocowania. Wręcz przeciwnie: to mit, który coraz częściej przynosi więcej szkody niż pożytku.

Trzy lata, nie jeden rok
Edukacja wczesnoszkolna obejmuje trzy lata nauki – klasy I–III – i już ten fakt powinien wybrzmieć szczególnie mocno. Nauka czytania i pisania nie jest zadaniem przypisanym jednemu rokowi szkolnemu, lecz procesem rozłożonym w czasie, uwzględniającym indywidualne tempo rozwoju dziecka ⏳. Podstawa programowa jasno podkreśla, że jest to etap odkrywania własnych możliwości, doświadczania nowych sytuacji oraz stopniowego wchodzenia w świat edukacji szkolnej.

Pierwsza klasa pod presją
Tymczasem współczesna pierwsza klasa coraz rzadziej kojarzy się ze spokojem 😟. Częściej z presją. Z porównywaniem, wyścigiem, nieustannym oglądaniem się na tych, którzy „już potrafią czytać”. Dziecko, które rozwija się wolniej, bardzo szybko zaczyna postrzegać siebie jako „gorsze”, a rodzic – mimo wsparcia w zajęciach wyrównawczych, korekcyjno-kompensacyjnych – doświadcza frustracji i bezradności. Presja przenosi się do domu, do klasy, gdzie zamiast ciekawości pojawia się nacisk.

Uczeń, a nie tylko „czytacz”
Pierwsza klasa jest czymś znacznie więcej niż nauką liter ✏️. To moment, w którym dziecko uczy się być uczniem. Nawiązuje relacje, poznaje zasady funkcjonowania w grupie, oswaja się z nową organizacją pracy i doświadcza edukacji zintegrowanej – od matematyki, przez muzykę i plastykę, po edukację ruchową 🎨🎶🤸. To czas, w którym może pokochać szkołę lub się od niej odwrócić.

Presja nie uczy
Presja – niezależnie od tego, czy płynie ze strony nauczyciela, rodzica czy rówieśników – jest najgorszym doradcą 🚫. Podstawa programowa wielokrotnie podkreśla konieczność wspierania ucznia, a nie oceniania go przez pryzmat tempa czy porównań. Nauka czytania przypomina raczej wchodzenie po drabinie niż sprint 🪜. Nie da się przeskoczyć kolejnych stopni rozwoju.

Czytanie to relacja, nie wyłącznie technika
Edukacja polonistyczna w klasach I–III nie sprowadza się do składania liter 📖. Jej istotą jest poznawanie języka w kontakcie z drugim człowiekiem, światem i kulturą. Podstawa programowa akcentuje codzienne czytanie przez nauczyciela i rozmowy o tekstach jako sposób budowania ciekawości, zdumienia i radości odkrywania ✨.

Bezpieczne warunki – warunek uczenia się
Ogromną rolę odgrywa rozwój społeczno-emocjonalny dziecka ❤️. Umiejętność słuchania, komunikowania się i wyrażania siebie kształtuje się tylko w środowisku bezpiecznym, wspierającym i nieoceniającym. Dopiero wtedy możliwe jest efektywne uczenie się.

Po trzech latach – gotowość
Po zakończeniu edukacji wczesnoszkolnej uczeń czyta samodzielnie, korzysta z tej umiejętności w różnych sytuacjach życiowych i jest gotowy do dalszej nauki 🌱. Ale tylko wtedy, gdy jego droga była spokojna i dostosowana do jego możliwości.

Zamiast presji – zaufanie
Dziecko w klasie pierwszej nie musi potrafić czytać. Powinno natomiast mieć prawo do własnego tempa, do błędów i do radości uczenia się 😊. Bo edukacja wczesnoszkolna to fundament. A fundamentów nie buduje się w biegu.

📘 Co mówi Podstawa programowa edukacji wczesnoszkolnej?
Edukacja wczesnoszkolna jest pierwszym etapem kształcenia i obejmuje trzy lata nauki w klasach I–III. Jej istotą jest spokojny, systematyczny i dostosowany do możliwości psychoruchowych dziecka proces uczenia się.
Podstawa programowa wyraźnie podkreśla, że w tym czasie dziecko:
• odkrywa swoje możliwości i doświadcza nowych sytuacji edukacyjnych,
• uczy się funkcjonowania w środowisku szkolnym i społecznym,
• rozwija kompetencje językowe przede wszystkim poprzez słuchanie, mówienie i komunikowanie się,
• stopniowo nabywa umiejętność czytania i pisania, w tempie dostosowanym do indywidualnych potrzeb.

Budowanie umiejętności czytania powinno odbywać się bez presji, przy stałym wspieraniu ucznia, m.in. poprzez codzienne czytanie przez nauczyciela, również rodzica rozmowy o tekstach oraz polisensoryczne doświadczanie treści. Celem nie jest szybkie opanowanie techniki czytania, lecz przygotowanie dziecka do samodzielnego i świadomego korzystania z tej umiejętności w dalszej edukacji i życiu codziennym.

Edukacja wczesnoszkolna to fundament. A fundamentów nie buduje się w biegu. Jeśli chcemy dzieci, które czytają ze zrozumieniem, myślą i lubią się uczyć – musimy pozwolić im być odkrywczymi dziećmi na pierwszym etapie ich szkolnej drogi.

Dagmara Horodecka Strefa Rozwoju PRZYnasSTAŃ

15/09/2026

Zapraszamy serdecznie do zapisów.

08/09/2026

🚌 PLanujesz wycieczkę dla swojej grupy? Zróbmy ją razem!
Szkoła, KGW, organizacja, grupa zawodowa, znajomi? 👥
Ty mówisz nam, dokąd chcecie pojechać i co Was interesuje, a my zajmiemy się resztą!
Zwiedzanie, integracja, warsztaty, kultura, natura, nowe miejsca i wspólne doświadczenia. Wyjazdy jednodniowe, kilkudniowe, z Kórnika lub z możliwością przyjazdu do Kórnika i okolic. 🌿
**Jako ORGANIZATOR TURYSTYKI

Pomoc specjalistyczna dla całej rodziny

07/09/2026

Zapisy wystartowały. Panią Natalię można spotkań u Nas w CZWARTKI❣️
Zapraszamy do zapisów
www.przynasstan.pl 👨‍💻
Tel. 888-90-80-47 ☎️

03/09/2026

Wszyscy wracamy do szkoły

02/09/2026

JAK PRZYGOTOWAĆ SIĘ DO EGZAMINU ÓSMOKLASISTY BEZ ZBĘDNEGO STRESU?

​Czy da się przygotować do egzaminu ósmoklasisty bez nerwowego rozwiązywania setek zadań na ostatnią chwilę? Zdecydowanie tak, jednak pracę trzeba zaplanować już od września. Oczywiście nie mam jednej wspaniałej recepty dla każdego, ale jest kilka rzeczy, na które na pewno warto zwrócić uwagę.
​
Egzamin ósmoklasisty można podzielić na dwie zasadnicze części – pierwsza zorganizowana jest wokół dwóch tekstów: jednego literackiego i drugiego nieliterackiego (naukowy, popularnonaukowy lub publicystyczny). Nie zawsze arkusz rozpoczyna się fragmentem lektury obowiązkowej, nie oznacza to jednak, że znajomość lektur nie jest ważna. Wręcz przeciwnie – to podstawa, ponieważ do nich właśnie trzeba będzie się odwoływać w zadaniach otwartych oraz wypracowaniu. Pamiętajmy również o tym, że czytanie ze zrozumieniem nie polega tylko na tym, że trzeba wyszukać odpowiednie informacje w tekście i zaznaczyć właściwą odpowiedź w zadaniach zamkniętych. To również interpretacja tekstu, odczytywanie ukrytych znaczeń, wskazywanie podobnych postaw, bohaterów, analiza grafiki itp. Znajomość lektur obowiązkowych jest więc konieczna. Samo wyszukanie informacji w tekście nie wystarczy – uczeń musi również potrafić wyciągnąć wniosek, porównać postawy bohaterów czy uzasadnić swoją odpowiedź.
Wśród zadań dotyczących tekstu nieliterackiego najczęściej pojawia się napisanie streszczenia. Sprawdza ono nie tylko to, czy uczeń zrozumiał, co czyta, ale również, czy potrafi znaleźć najważniejsze informacje. To jest coś, co zdecydowanie trzeba poćwiczyć! Tutaj często pojawiają się również zadania z gramatyki, dlatego warto regularnie wracać do najważniejszych zagadnień ze słowotwórstwa, fonetyki i składni.
​
Druga część to tworzenie dłuższych form wypowiedzi, do wyboru jest wypracowanie o charakterze twórczym – opowiadanie lub argumentacyjnym – rozprawka lub przemówienie. Ta część jest bardzo ważna, ponieważ można za nią otrzymać 20 punktów na 45 możliwych. Zarówno w jednej, jak i drugiej formie wypowiedzi należy wykazać się znajomością lektur obowiązkowych i zwrócić szczególną uwagę na poprawność językową, ortograficzną i interpunkcyjną. W przypadku opowiadania nie wystarczy – jak często wydaje się uczniom – samo wprowadzenie bohatera lektury obowiązkowej. Trzeba wykazać się znajomością książki, a jednocześnie stworzyć twórczą opowieść, która będzie zawierała elementy charakterystyczne dla tej formy wypowiedzi, np. czas i miejsce akcji, opis, dialog, retrospekcję, zwrot akcji czy puentę. W przypadku wypowiedzi argumentacyjnej najczęstszy błąd polega na streszczaniu tekstu zamiast argumentowania. Nie chodzi o to, żeby opowiedzieć treść książki, ale żeby znaleźć sytuację, która potwierdzi tezę, dlatego właśnie czytanie opracowań często nie wystarcza.
​
Co mogę zatem w skrócie polecić? Ósmoklasista powinien: regularnie powtarzać treść lektur, ćwiczyć czytanie ze zrozumieniem, rozwiązując arkusze CKE, ćwiczyć pisanie – czasem całych wypracowań, a czasem pojedynczych elementów: tezy, argumentu, przykładu z lektury czy zakończenia, powtarzać zagadnienia z gramatyki.

Na egzamin z języka polskiego nie da się przygotować w kilka tygodni. Można natomiast spokojnie przygotowywać się do niego przez cały rok – krok po kroku, bez niepotrzebnego stresu. Obawiam się, że ta recepta nie zyska dużej popularności, ale na pewno pomoże w osiągnięciu wymarzonego celu!

Powodzenia!

01/09/2026

Stali Klienci zabezpieczeni. Uwolniło się kilka WOLNYCH MIEJSC. Zapraszamy.