Po zakończeniu II wojny światowej na ziemiach wywalczonych zaczęto tworzyć polskie szkoły. Kronika tej szkoły sięga roku 1956. Na szkołę przeznaczono budynek, w którym przed II wojną światową mieściła się szkoła niemiecka. Po wyremontowaniu budynku przez miejscową ludność urządzono 4 izby lekcyjne (2 mniejsze i 2 większe) oraz małą kancelarię. Do wyposażenia klas wykorzystano stare poniemieckie tablice, ławki i szafy pozostawione przez poprzednich gospodarzy. Oprócz wyżej wymienionych pomieszczeń w budynku znajdowały się jeszcze trzy mieszkania dla nauczycieli. Przy budynku znajdowały się dwa boiska szkolne do siatkówki i szczypiorniaka, mała obórka, ogród i ziemia orna (ponad 2 ha). Budynek szkolny w obecnych czasach nie nadawał się na szkołę. Przede wszystkim był za mały. Z czterech izb lekcyjnych, dwie były odpowiednio wyposażone. Brakowało również mieszkań dla nauczycieli, którzy byli kierowani, przez Kuratorium Oświaty w Żaganiu, do tutejszej szkoły z odległych terenów. Szkoła rozpoczęła pracę w dniu 11 listopada 1945 roku - czyli w dniu odzyskania niepodległości. Pracę w tutejszej szkole rozpoczęło trzech nauczycieli przy liczbie 49 dzieci. Budynek szkolny mieści się prawie w środku wsi, tak że dzieci z jednego i drugiego końca wioski do szkoły nie mają daleko około 2 - 3 kilometrów. Należy dodać, że Szkoła Podstawowa była szkołą zbiorczą. Uczęszczały do niej dzieci z Chotkowa, pobliskiej wsi Wrzesiny oraz kolonii Studnia, dlatego też z roku na rok liczba dzieci systematycznie zwiększała się. W związku ze zwiększeniem się liczby uczniów w 1961 roku oddano do użytku szkolnego budynek, w którym przed II wojną światową była plebania ewangelicka. Należał on do Państwowego Funduszu Ziemi. W nowym budynku szkolnym urządzono 3 sale lekcyjne, gabinet fizyczno - chemiczny, pokój nauczycielski oraz oddzielnie dwa mieszkania. Przy budynku znajdował się plac, który po odgruzowaniu przez pracowników PGR - u przeznaczony został na boisko szkolne. Ławki i tablice do wyposażenia klas szkoła otrzymała od szkoły podstawowej z pobliskiego Jelenina, natomiast szafy na rzecz szkoły przekazało Kuratorium Oświaty w Żaganiu. Przez cały okres istnienia w szkole działała biblioteka, która z roku na rok powiększała swoje zbiory dzięki ofiarności Komitetu Rodzicielskiego i władz tutejszej gminy. Z powodu braku sali gimnastycznej lekcje wychowania fizycznego odbywały się na boiskach szkolnych lub w przypadku brzydkiej pogody w klasach. Do najpopularniejszych gier zespołowych należały: piłka nożna, siatkówka i szczypiorniak. W tych grach szkoła zajmowała czołowe lokaty w zawodach nie tylko powiatowych, ale i rejonowych. Również funkcjonowało kółko artystyczne i chór szkolny, które ze swoimi występami wyjeżdżały do sąsiednich szkół i wiosek. Urząd Gminy w Brzeźnicy przekazał pałac, w którym urządzono dla potrzeb szkoły stołówkę z kuchnią, przedszkole i w piwnicy małą salę gimnastyczną. Rozpoczęto starania o rozbudowę starego budynku, które zostały uwieńczone sukcesem. Uchwałą Rady Gminy w Brzeźnicy z dnia 20 grudnia 1996 roku podjęto decyzję o rozbudowie szkoły. Pracę rozpoczęto w dniu 1 października 1997 roku. Prace przy rozbudowie nowego skrzydła postępowały dość mozolnie, ale pomimo tego w dniu 1 września 2000 roku dokonano uroczystego otwarcia szkoły. O godzinie 1000 odbyła się inauguracja roku szkolnego 2000/2001, na której oprócz przyjęcia kochanych pierwszaków do braci uczniowskiej, została przecięta wstęga umożliwiająca wszystkim wejście do nowego budynku. Środki finansowe na rozbudowę szkoły uzyskano z Urzędu Gminy w Brzeźnicy oraz Sejmiku Wojewódzkiego.
