Lucky Mind, Chorzów (2026)

19/08/2026

Mówią na niego Wielki Szu... 😎

🏆 Przez ponad 25 lat doprowadził niemal 300 uczniów do centralnych etapów olimpiad informatycznych.

🥇 Jego wychowankiem jest Filip Wolski – czterokrotny złoty medalista Międzynarodowej Olimpiady Informatycznej.

🤖 Uczył Jakuba Pachockiego, który dziś jest Chief Scientist w OpenAI.

🤖 Jego wychowankiem jest również Szymon Sidor, dziś związany z OpenAI.

Przypadek?
Przy jednym wybitnym uczniu – może.
Przy drugim – powiedzmy, że wyjątkowo szczęśliwy rocznik. 😉

Ale kiedy przez ponad 25 lat spod skrzydeł jednego nauczyciela wychodzą kolejni olimpijczycy i ludzie, którzy później trafiają do światowej czołówki technologii...

To zaczęło mnie interesować - nie: KOGO uczył.
Tylko:
jak on to robił?

I tutaj historia „Wielkiego Szu” robi się naprawdę ciekawa.
Bo jego sposób pracy momentami brzmi jak zaprzeczenie tego, z czym kojarzymy tradycyjną szkołę.
To uczniowie w dużej mierze uczyli siebie nawzajem.
Sami mierzyli się z trudnymi problemami. Dyskutowali. Tłumaczyli rozwiązania innym. Mogli popełniać błędy, nie wiedzieć, próbować jeszcze raz.
Ba! Mieli wpływ nawet na to, czym będą zajmować się podczas zajęć.

🧠A nauczyciel?
Nie miał stać przy tablicy i przez 45 minut przekazywać wiedzy.
Miał stworzyć środowisko, w którym młodzi ludzie zaczną myśleć, szukać, kombinować i uczyć się od siebie. 📕

I chyba właśnie to jest w tej historii najciekawsze.
Bo możemy zachwycać się medalami. Możemy wymieniać nazwiska ludzi, którzy dzisiaj pracują przy najbardziej zaawansowanych technologiach na świecie.

Mnie jednak interesuje coś innego.
Co wydarzyło się wcześniej?
Co takiego zrobił nauczyciel, że ci młodzi ludzie mogli rozwinąć swój potencjał aż tak bardzo?

📖A może równie ważne jest pytanie:
czego NIE zrobił?

I właśnie o tym będę miała okazję porozmawiać z prof. oświaty Ryszardem Szubartowskim podczas Konferencja neuroEFEKTYWNI 2026

🎤 „Mistrz, który nie pomaga. Kiedy dorosły powinien zejść dziecku z drogi?”

Będziemy rozmawiać o granicy, która chyba każdemu rodzicowi i nauczycielowi sprawia czasem problem.

Bo chcemy pomagać.
Podpowiadamy. Tłumaczymy. Pokazujemy szybszą drogę. Chronimy przed błędem. Czasem robimy coś za dziecko, bo przecież „po co ma się męczyć”.

Tylko gdzie kończy się mądre wsparcie, a zaczyna wyręczanie?
Kiedy dorosły powinien jeszcze pomóc, a kiedy powiedzieć:
„Spróbuj. Ja tu jestem.”
I zrobić krok do tyłu.
Ale jest też druga strona tego pytania.
Bo „zejście dziecku z drogi” brzmi pięknie. Tylko kiedy brak ingerencji jest zaufaniem, a kiedy zaczyna być zaniedbaniem?

O tę granicę chcę Profesora zapytać najbardziej.
Bo mam wrażenie, że historia „Wielkiego Szu” może nam powiedzieć o wychowaniu i edukacji znacznie więcej niż tylko to, jak wychowuje się olimpijczyków.

📅 25–26 września 2026 🧠 NeuroEfektywni

Jeśli chcecie być z nami, to możecie się zapisać przez link w pierwszym komentarzu👇👇👇

15/08/2026

– Tu jest koniec boiska!
– Jeśli Franek jest z nimi w drużynie, to musimy obstawić bramkę!
– Możemy zagrać 1:1!

Siedząc na plaży, zewsząd słyszę podobne okrzyki dzieci i nastolatków.

Grają. Tworzą drużyny. Ustalają zasady, negocjują, kto z kim, umawiają się na sparing. Kłócą się o wynik, za chwilę znowu grają. 😁

Rywalizują.

W sposób naturalny, zdrowy, konstruktywny. W zabawie i – co chyba najważniejsze – w relacji z innymi.

Rywalizacja i konkurowanie z innymi są naturalnym elementem funkcjonowania w grupie. Potrafią mobilizować, angażować, dawać informację zwrotną, budzić emocje. A emocje sprawiają, że jeszcze bardziej chcemy być w grze. ⚽

Nic więc dziwnego, że edukacja od dawna próbuje z tego korzystać.

Punkty. Rankingi. Odznaki. Drużyny. Quizy. Misje. Poziomy do przejścia. 🏆

I rzeczywiście – kiedy pojawiają się w klasie, często dzieje się coś fajnego. Uczniowie podnoszą ręce. Chcą odpowiadać. Śmieją się. Jest energia. Jest zaangażowanie.

Tylko że…

czy zaangażowany uczeń to zawsze uczący się uczeń?
To pytanie wydaje mi się znacznie ciekawsze niż: „Jak wykorzystać gry na lekcji?”

Bo grywalizacja nie polega przecież na tym, żeby do zwykłego zadania dodać punkty, ranking i kolorowe odznaki. A fakt, że uczniowie świetnie się bawią, jeszcze nie oznacza, że za tydzień będą pamiętać to, czego mieli się nauczyć.

🧠 Co sprawia, że rywalizacja wspiera uczenie się, a kiedy zaczyna je utrudniać?

Co właściwie angażuje mózg w grze?

Dlaczego niektóre metody aktywizujące wyglądają świetnie na lekcji, ale niekoniecznie zostawiają po sobie trwały ślad?

I jak projektować doświadczenia edukacyjne, które wykorzystują mechanizmy znane z gier, ale nie kończą się na zdobywaniu punktów?

Właśnie o tym porozmawiamy podczas naszego bezpłatnego webinaru:
🎮 „Nie wszystko, co angażuje, uczy. Jak projektować lekcje, które zostają z uczniami na dłużej?”

📍17 września godz. 19:00

Gościem spotkania będzie Ilona Gregorczyk z Centrum Nauczania Domowego 💗

Będzie o grywalizacji, ale trochę inaczej. Nie jako o zestawie atrakcyjnych gadżetów do lekcji, tylko jako punkcie wyjścia do rozmowy o tym, co naprawdę sprawia, że człowiek chce wejść do gry – i czego może nas to nauczyć o projektowaniu edukacji.

Bo dzieci na plaży nie potrzebują punktów za udział, odznaki za strzelonego gola ani tabeli motywacyjnej.

A mimo to od dwóch godzin nie mogą skończyć meczu. 😉

Link do zapisów w pierwszym komentarzu 👇👇👇

12/08/2026

14 lat temu postanowiłam uczyć dzieci i młodzież, jak rozpoznawać swoje zdolności i kompetencje. Chciałam pomagać im w wyborze ścieżki rozwoju.

Taki miałam pomysł na firmę.
Miała się nazywać Ready to Work.

– Hmm… Pani Ewo, dobrze byłoby mieć jeszcze jakiś drugi filar działalności. No bo co Pani zrobi, jak ten pierwszy nie wyjdzie? – powiedział pan Mariusz, doradca, z którym pisałam biznesplan.
– No ale ja za bardzo nie mam pomysłu…
Trochę mnie zaskoczył. Byłam przecież przekonana, że Ready to Work to samograj. 😁
– No to może efektywna nauka? – zaproponował pan Mariusz.
– Ale ja się w ogóle na tym nie znam. 🙈
– No to pozna się Pani.

No i się poznałam.

Zrobiłam kurs trenerski, chodziłam na szkolenia (między innymi tak poznałam Marka Kaczmarzyka 😍) i oczywiście zaopatrzyłam się w tony książek.
Różnych. Lepszych i gorszych. Praktycznych i teoretycznych. Naukowych i… pseudonaukowych też, niestety. 😉

I gdzieś po drodze trafiłam na książkę Barbary Oakley.

To był jeden z moich pierwszych drogowskazów. Dzięki niej połknęłam bakcyla i poczułam, że właśnie tą drogą chcę iść. Że chcę wiedzieć więcej o tym, jak naprawdę się uczymy, co pomaga mózgowi, co mu przeszkadza i dlaczego niektóre rzeczy, które robimy w edukacji „od zawsze”, niekoniecznie mają sens.

Minęło 14 lat.

Dziś o Ready to Work chyba nikt już nie pamięta. 😁 I – jak pewnie się domyślacie – nie przeprowadziłam ani jednych warsztatów z doradztwa zawodowego.

Za to dziś mogę napisać coś, czego 14 lat temu absolutnie nie byłabym w stanie sobie wyobrazić:
Barbara Oakley, PhD będzie prelegentką naszej wrześniowej konferencji NeuroEfektywni. 🧠❤️
Będziemy rozmawiać o skutecznym uczeniu się w dobie AI.

No i kto by pomyślał?

Muszę chyba podziękować panu Mariuszowi. 😁😍

Ale ten post nie jest tylko o konferencji. I nie jest tylko zaproszeniem Was na NeuroEfektywnych.

Jest też trochę o wyborach. O ryzyku. O tym, że czasem warto posłuchać mądrych ludzi, nawet jeśli ich pomysł początkowo wydaje nam się kompletnie nie po drodze. O gotowości do uczenia się czegoś od zera.
I o zaufaniu własnej intuicji, kiedy nagle czujemy:
„O. To jest moje. Tędy chcę iść”.

Bo czasem plan B okazuje się planem na następne 14 lat.

Aż się boję wymyślać kolejne pomysły na biznes.
Bo kto wie, gdzie spotkamy się za kilka lat? 😉

A na Efektywnych oczywiście zapraszam ;) 25-26 września 🔥💪

10/08/2026

🧠 Skąd wiesz, że Twój nastolatek przechodzi kryzys?

– Znowu ma focha. 🙄
– Nie martw się, przejdzie mu.
– Typowy zbuntowany nastolatek.

Można to łatwo przeoczyć. Jeszcze łatwiej zbagatelizować.
Bo mamy stereotypy. Mamy pośpiech. Mamy własne doświadczenia z dojrzewania i przekonanie, że „każdy przez to przechodzi”. Ale jest też bezradność wobec pytań, na które czasem naprawdę trudno znaleźć odpowiedź:

❓ Co się z nim dzieje?
Dlaczego ona ze mną nie rozmawia?
Dlaczego tak reaguje?
Jak do niego dotrzeć?
Kiedy to jeszcze dojrzewanie, a kiedy już kryzys?
Są jednak również pytania, które zadajemy sobie zdecydowanie za rzadko...

🧠 Co w tym czasie dzieje się z mózgiem młodego człowieka?
Jak dojrzewający układ nerwowy wpływa na emocje, zachowanie, relacje, motywację i sposób reagowania na dorosłych?
I czy to, co z naszej perspektywy wygląda jak bunt, lenistwo, przewrażliwienie albo brak zainteresowania, z perspektywy nastolatka może wyglądać zupełnie inaczej?
Być może właśnie tutaj warto szukać drogowskazu. 🧭

Nie w kolejnej recepturze na „trudnego nastolatka”, ale w zrozumieniu skomplikowanych procesów związanych z dojrzewaniem układu nerwowego. W spojrzeniu z perspektywy neurobiologii, psychologii i edukacji.

I właśnie o tym będę rozmawiać już 8 września z dwiema osobami, których chyba przedstawiać nie trzeba.

Wystarczą nazwiska:
🎙️ dr Marzena Zylinska Budząca się szkoła
🎙️ dr Marek Kaczmarzyk, prof. UŚ Neurodydaktyka doktora Kaczmarzyka

I już wiadomo, że będzie merytorycznie, intensywnie i inspirująco. 🔥

Zapraszam Was na prawdziwą intelektualną ucztę – bez prostych odpowiedzi, za to z pytaniami, które mogą zmienić sposób, w jaki patrzymy na dorastającego człowieka.

📅 8 września godz. 20:00
💻 bezpłatny webinar

„Dlaczego dzieci i nastolatki są dziś w kryzysie? Odpowiedzi, których nie szukamy.”
Do zobaczenia! 💚

Link do zapisów w pierwszym komentarzu👇👇👇

06/08/2026

💬 – Słuchaj Ewa, a może spróbujemy zaprosić kogoś z zagranicy? Takiego eksperta, którego książki znane są na całym świecie...

– Możemy spróbować... Ale myślisz, że zainteresuje się współpracą z nami? Przecież to grube szychy są.

– Jak nie spróbujemy, to się nie dowiemy. 😉

Ta rozmowa naprawdę się wydarzyła.

Pamiętam, że wtedy pomyślałam: brzmi świetnie... tylko czy to nie jest trochę zbyt odważny plan?

Bo jedno to marzyć. Drugie – napisać maila do osoby, którą zna praktycznie każdy, jeśli interesuje się tym, jak uczy się mózg.

Przez kilka dni zbierałam się, żeby go wysłać. Poprawiałam treść, skracałam, dopisywałam, znowu kasowałam. Chyba każdy z nas zna to uczucie, kiedy bardziej od samej odmowy obawiamy się, że... w ogóle nie dostaniemy odpowiedzi.

W końcu kliknęłam „Wyślij”. ✉️

I zaczęło się czekanie.

Dziś mogę już powiedzieć to oficjalnie...

❤️ Barbara Oakley, PhD będzie gościem specjalnym konferencji Konferencja neuroEFEKTYWNI 2026 💗

Nie ukrywam – kiedy dostałam odpowiedź, przeczytałam ją chyba kilka razy, żeby upewnić się, że nic mi się nie przywidziało. 😊

To jest dla mnie coś więcej niż kolejne nazwisko w programie.

To przypomnienie, że czasem naprawdę warto zrobić ten pierwszy krok, nawet jeśli wydaje się, że szanse są niewielkie. Bo najgorsze, co może się wydarzyć, to po prostu odmowa.

A najlepszy scenariusz? Właśnie się wydarzył. ✨

Już 26 września Barbara Oakley spotka się z uczestnikami konferencji NeuroEfektywni i opowie o tym, jak uczyć się skuteczniej w świecie sztucznej inteligencji🧠🖥️

Ja już odliczam dni. I mam ogromną nadzieję, że będziecie wtedy razem ze mną. 🧠💙

W tym roku łączymy się z Michigan USA 🇺🇲 drodzy Państwo😁🔥

05/08/2026

🎂 Lucky Mind kończy dziś 14 lat! 🎉

Czyli… oficjalnie weszliśmy w wiek nastoletni. 😅

To oznacza, że teoretycznie powinniśmy trzaskać drzwiami, przewracać oczami i mówić: „To skomplikowane…”. Na szczęście zamiast tego nadal wolimy zadawać pytania, słuchać, tłumaczyć świat i pomagać go trochę lepiej zrozumieć. 🧠💚

Przez te 14 lat wydarzyło się naprawdę dużo.
Tysiące rozmów. Setki diagnoz, szkoleń, wykładów i konferencji. Dziesiątki tysięcy osób, które zaufały nam w ważnych momentach swojego życia.

I choć zmieniło się prawie wszystko, jedno pozostało takie samo:
wierzymy, że za każdym zachowaniem kryje się jakaś historia. Trzeba ją tylko usłyszeć.

💚 Dziękujemy, że jesteście z nami.
Za zaufanie, wiadomości, polecenia, dobre słowa i za to, że możemy być częścią Waszej drogi.

A z okazji naszych 14. urodzin życzymy Wam przede wszystkim:
✨ spokoju wtedy, gdy jest trudno,
✨ odwagi, by szukać odpowiedzi zamiast szybkich ocen,
✨ cierpliwości – do dzieci, do bliskich i... czasem także do samych siebie,
✨ oraz jak najwięcej codziennych chwil, które przypominają, że rozwój nie polega na byciu idealnym, tylko na robieniu kolejnego małego kroku. 🌿

Dziękujemy, że tworzycie Lucky Mind razem z nami. 🥳

No dobrze... 14-latek podobno dopiero się rozkręca. My też. 😉🚀

31/07/2026

👶Karolinka ma 4 lata.

Leży na rozgrzanym deptaku nadmorskiego kurortu. Płacze, tupie nogami, wywija się, kiedy tata próbuje ją dotknąć.

Mama stoi obok. Czerwona na twarzy, patrzy gdzieś przed siebie. Tata dla odmiany jest blady jak ściana. Ma zaciśnięte usta i co chwilę zerka na przechodniów.

🧔👱Ludzie mijają rodzinę. Jedni zwalniają kroku, inni odwracają głowy.

Starsza pani kręci z dezaprobatą głową.
– Bezstresowe wychowanie...
Po chwili podchodzi mężczyzna.
– A co to za mała złośnica?
Karolinka zaczyna płakać jeszcze głośniej.

Tata bierze córkę na ręce i rzuca do żony:
– Wracamy do hotelu.
Rodzina odchodzi.

👥Kilka metrów dalej, na najbliższej ławce, zaczyna się dyskusja.
– Mnie byłoby wstyd na miejscu tej matki.
– Widać, że sobie z nią nie radzą.
– Rozpieścili dziecko, to teraz mają.

💭 Stałam tam jeszcze przez chwilę i pomyślałam, jak niezwykłą mamy zdolność do oceniania ludzi na podstawie kilkunastu sekund, które przypadkiem zobaczyliśmy.

Bo przecież nie wiemy o tej rodzinie absolutnie nic.
Nie wiemy, czy Karolinka jest chora. Nie wiemy, czy jest przebodźcowana. Nie wiemy, czy jest w spektrum autyzmu, czy od rana walczy z bólem brzucha, czy może właśnie usłyszała, że musi wracać z plaży, choć jeszcze nie była gotowa zakończyć zabawy.

Nie wiemy też, co przeżywają jej rodzice. Widzimy tylko czerwoną twarz mamy i napięcie ojca. Nie widzimy zmęczenia, bezradności ani setek prób, które być może podjęli wcześniej...

🧠 Jako psycholog bardzo często myślę o tym, że zachowanie jest tylko wierzchołkiem góry lodowej. To, co widzimy, jest skutkiem. Przyczyna prawie zawsze pozostaje ukryta.

Dlatego - mam dla Was propozycję.
Jeśli kiedyś będziecie świadkami podobnej sytuacji, nie udzielajcie rodzicom rad. Nie komentujcie. Nie próbujcie wychowywać cudzego dziecka. Naprawdę nie usłyszą wtedy niczego, czego sami wcześniej by o sobie nie pomyśleli.

Jeśli chcecie pomóc, zróbcie coś znacznie prostszego: po prostu nie dokładajcie im kolejnego ciężaru. Nie patrzcie z dezaprobatą, nie wzdychajcie demonstracyjnie. Nie róbcie z trudnego momentu rodzinnego spektaklu.
Jeżeli możecie – zróbcie miejsce, przepuśćcie rodzinę, odwróćcie wzrok. Czasem właśnie to jest największym wsparciem.

❤️ Życzliwość nie zawsze polega na działaniu.
Czasem polega na tym, że potrafimy powstrzymać się od oceny.
Bo wszyscy widzimy tę samą scenę.
Ale nikt z nas nie zna całej historii. 💚

Na półmetku wakacji życzę Wam złapania zdrowego balansu 🍀 i jak najwięcej dobrych momentów🫶

22/07/2026

– Ała, mamo, nie szarp mnie tak!

Krzyczy pięcioletnia dziewczynka.
Na zatłoczonym deptaku część przechodniów odwraca głowy, inni posyłają matce pełne dezaprobaty spojrzenia.

Kobieta pochyla się do córki i cicho mówi:
– Przestań marudzić. Jeszcze kawałek. Później pójdziemy na lody.
Dziewczynka milknie. Opuszcza głowę i powoli rusza za mamą w stronę plaży.

🏖️

Patrzę na tę scenę i myślę, jak łatwo ją ocenić.
Powiedzieć: „Jak można tak traktować dziecko?”
Ale prawda jest często znacznie bardziej złożona.

Ta mama prawdopodobnie od miesięcy czekała na ten wyjazd. Zaplanowała urlop, spakowała całą rodzinę, znalazła nocleg, przygotowała listę miejsc, które warto zobaczyć. Chce, żeby wakacje były wyjątkowe. Żeby dziecko miało piękne wspomnienia. ❤️

Tylko...
Czy na pewno takie, jakich ono potrzebuje?
Coraz częściej mam wrażenie, że wakacje zamieniają się w plan do zrealizowania.

✔️ Plaża. ✔️ Górski szlak. ✔️ Rejs statkiem. ✔️ Aquapark. ✔️ Rower. ✔️ Kolejna atrakcja.

Bo przecież szkoda dnia. Bo jesteśmy tu tylko tydzień. Bo trzeba wykorzystać urlop.
Tylko... dla kogo?

Przez cały rok dzieci żyją według planów dorosłych.
🕗 Wstań. 🎒 Idź do przedszkola lub szkoły. ⚽ Trening. 🎹 Zajęcia dodatkowe. 📚 Lekcje. 🛁 Kąpiel. 🛏️ Spać.

A potem przychodzą wakacje.....i znowu dostają plan do wykonania.
Tymczasem wiele dzieci po dziesięciu miesiącach intensywnego funkcjonowania nie potrzebuje kolejnych atrakcji.
Potrzebuje ciszy.

🌿 Czasu. 🌿 Nudy. 🌿 Budowania zamku z piasku przez dwie godziny. 🌿 Patrzenia na fale. 🌿 Wspólnego siedzenia z rodzicami bez pośpiechu.

🧠 Z perspektywy psychologii odpoczynek nie polega na tym, że robimy coraz więcej. Odpoczynek polega na tym, że nasz układ nerwowy wreszcie może zwolnić.

Dlatego dziecko, które mówi: "Nie chcę iść w góry." "Nie chcę już jechać na rower." "Chcę zostać tutaj."..nie zawsze jest leniwe.
Być może jego mózg mówi tylko jedno:
„Już wystarczy.”

💚 Może więc najpiękniejsze wakacje nie są tymi, podczas których zobaczyliśmy najwięcej.
Może są tymi, podczas których nasze dziecko miało przestrzeń, żeby naprawdę odpocząć.

Bo dzieci nie potrzebują wakacji pełnych atrakcji.
Potrzebują wakacji, po których wrócą naprawdę wypoczęte, potrzebują czasu, w których rodzic jest obecny, bez pośpiechu 🫶

Takiego wypoczynku życzę wszystkim dzieciom... Tym małym i dużym💗

20/07/2026

🌞🎒 Pierwszy obóz lub kolonie? Przygotujcie się do tej przygody razem! 💚

Pierwszy wyjazd to nie tylko ekscytacja, ale także wiele emocji. Dla wielu dzieci największym wyzwaniem nie jest sam wyjazd, lecz niepewność związana z tym, co je czeka. Dobra wiadomość? Możecie wspólnie sprawić, że będzie im łatwiej. 😊

✅ 📅 Poznajcie plan dnia
Przeczytajcie razem harmonogram obozu. Opowiedz dziecku, jak może wyglądać typowy dzień:
🌅 pobudka
🥣 śniadanie
🎨 zajęcia
⚽ czas na zabawę
🍽️ obiad
🎭 wieczorne atrakcje
🌙 cisza nocna

Świadomość tego, co będzie się działo, daje dziecku poczucie bezpieczeństwa. 🤍

✅ 🏖️ Przypomnijcie zasady bezpieczeństwa
Przed wyjazdem warto porozmawiać o:
💦 zasadach zachowania na basenie,
🌊 bezpieczeństwie na plaży (link w komentarzu),
🚩 znakach ostrzegawczych,
👩‍🏫 słuchaniu poleceń wychowawców i ratowników.

Najważniejsze, aby dziecko wiedziało, że w każdej trudnej sytuacji może zwrócić się o pomoc do kadry. ❤️

✅ 🧹 Porozmawiajcie o kontroli czystości
Na większości obozów odbywają się codzienne kontrole porządku w pokojach. Nie służą ocenianiu dzieci, ale uczą odpowiedzialności i dbania o wspólną przestrzeń.

Jeśli dziecko dowie się o tym wcześniej, nie będzie to dla niego zaskoczeniem. 😊

💚 I najważniejsze – dodawajcie odwagi!

💬 „Wierzę, że świetnie sobie poradzisz.”

💬 „Na miejscu będą wychowawcy, którzy zawsze Ci pomogą.”

💬 „To będzie okazja do poznania nowych przyjaciół i przeżycia wspaniałych przygód!”

✨ Kilka spokojnych rozmów przed wyjazdem często daje dziecku więcej poczucia bezpieczeństwa niż najdokładniej spakowana walizka.

A Wasze dzieci mają już za sobą pierwszy obóz lub kolonie? Jak wspominacie ten wyjazd? ⛺💚👇

07/07/2026

Czujesz razem ze swoim dzieckiem stres przed wyjazdem na obóz? To zupełnie normalne!

🧠Nowe miejsce, nowi ludzie i kilka dni poza domem mogą wywoływać wiele emocji- zarówno u dzieci, jak i u rodziców. Najważniejsze jest, aby o nich rozmawiać.

👦Dzieci wyczuwają emocje swoich rodziców. Jeśli jesteśmy spokojni i okazujemy zaufanie do kadry oraz możliwości swojej pociechy, dziecku łatwiej uwierzyć, że poradzi sobie samo.

Co może być stresujące dla dziecka?
👉Stres przed poznaniem nowych osób:
„Czy znajdę kolegów?”
„Czy ktoś mnie polubi?”

– takie pytania pojawiają się bardzo często. Warto pamiętać, że większość uczestników czuje dokładnie to samo. Pierwsze wspólne zabawy i integracja pomagają szybko przełamać lody. Razem ćwiczcie jak zaproponować wspólną zabawę.

👉Stres przed samodzielnymi zakupami:
Dla wielu dzieci to pierwsza okazja, by samodzielnie kupić pamiątkę czy przekąskę. To świetna lekcja odpowiedzialności. Wcześniej porozmawiajcie o planowaniu wydatków i ustalcie prosty budżet – dzięki temu dziecko poczuje się pewniej. Zaproponuj zabawę w sklep, dziecko nie będzie się stresowało robieniem samodzielnych zakupów.

👉Stres przed przedstawieniem się:
Nie każdy lubi być w centrum uwagi. Warto przypomnieć dziecku, że wystarczy powiedzieć kilka prostych zdań o sobie – imię, wiek i zainteresowania. Nie trzeba być duszą towarzystwa, aby nawiązać nowe znajomości. Potrenujcie witanie się z nieznajomym.

Pamiętajmy – odrobina stresu przed nowym doświadczeniem jest czymś naturalnym. Często już po pierwszym dniu obawę zastępuje radość, nowym przyjaźniom i niezapomnianym wspomnieniom.

A jakie emocje najczęściej towarzyszą Waszym dzieciom przed wyjazdem?

Lucky Mind

19/08/2026

15/08/2026

12/08/2026

10/08/2026

06/08/2026

05/08/2026

31/07/2026

22/07/2026

20/07/2026

07/07/2026

Adres

Telefon

Strona Internetowa

Ostrzeżenia

Skontaktuj Się Z Ta Szkoła

Skróty

Udostępnij

Kategoria

Prośba o usunięcie wpisu