Anna Polek- terapia

Kiedy większa samoświadomość nie pomaga — nowe badania o granicach wglądu w psychoterapii

Przez dekady psychoterapia opierała się na założeniu, że wzrost samoświadomości i wglądu prowadzi do poprawy funkcjonowania psychicznego. Najnowsze badania empiryczne z ostatnich lat coraz wyraźniej pokazują jednak, że zależność między samoświadomością a zdrowiem psychicznym nie jest liniowa.

Badania nad ruminacją, nadmiernym self-focus i tzw. hiperrefleksyjnością wskazują, że u części pacjentów zwiększanie uwagi skierowanej na siebie wiąże się z nasileniem objawów, a nie ich redukcją. Dotyczy to szczególnie depresji, zaburzeń lękowych, OCD oraz niektórych zaburzeń osobowości.

W badaniach obserwuje się, że:

wysoki poziom autorefleksji koreluje z większą sztywnością poznawczą,

nadmierne monitorowanie własnych stanów emocjonalnych sprzyja utrwalaniu ruminacji,

koncentracja na „rozumieniu siebie” może opóźniać przejście do realnej zmiany zachowania i relacji.

Co istotne, nie chodzi o brak wglądu, lecz o przekroczenie jego optymalnego poziomu. W części przypadków proces terapeutyczny przynosi poprawę dopiero wtedy, gdy uwaga pacjenta zostaje przesunięta z analizy siebie na działanie, relację lub doświadczenie zakotwiczone poza narracyjnym „ja”.

Ten kierunek badań znajduje odzwierciedlenie zarówno w pracach nad depresją i lękiem, jak i w badaniach klinicznych inspirowanych podejściami trzeciej fali oraz psychologią interpersonalną. Coraz częściej mówi się o konieczności różnicowania pracy z wglądem w zależności od profilu pacjenta, etapu terapii i dominujących mechanizmów podtrzymujących objawy.

📚 Jak pisał Louis A. Sass, nadmierna autorefleksyjność może prowadzić do paradoksalnego oddalenia od bezpośredniego doświadczenia i spontaniczności, które są kluczowe dla zdrowia psychicznego.

W świetle współczesnych badań coraz wyraźniej widać, że pytanie nie brzmi już czy wgląd jest ważny, lecz kiedy pomaga, a kiedy zaczyna podtrzymywać cierpienie. Dla praktyki psychoterapeutycznej oznacza to konieczność bardziej precyzyjnego posługiwania się samoświadomością jako narzędziem — nie zawsze więcej znaczy lepiej.

#️⃣

Gdy dziecko otrzymuje diagnozę: „skolioza” tak naprawdę z rozpoznaniem wychodzi z gabinetu cała rodzina 👨‍👩‍👧‍👦.
✋Nagle pojawia się wiele pytań:

- jak mówić dziecku o jego ciele, by motywować go do ćwiczeń i jednocześnie nie ranić, nie obniżać poczucia własnej wartości?

- jak radzić sobie z niepewnością, niewiadomą, koniecznością zaufania prowadzącemu specjaliście?

-jak radzić sobie z odmową dziecka, które właśnie wkracza w okres intensywnych zmian fizycznych i tych związanych z dojrzewaniem a więc czuje ogromną potrzebę autonomii a nie podporządkowania?

-jak tłumaczyć konieczność noszenia gorsetu lub rezygnacji z trenowania ulubionej dyscypliny?

-jak nie zagubić w codzienności radości, lekkości i przyjemności?

- jak dbać o potrzeby innych członków rodziny?

- jak w codzienności dbać o potrzeby emocjonalne dziecka mierzącego się z diagnozą i wzmacniać jego poczucie współodpowiedzialności za efekty terapii ……….


Centrum. Rehabilitacja dzieci, młodzieży i niemowląt. organizuje cykliczne spotkania piświęcone skoliozie, które małam zaszczyt współprowadzić. Gratuluję inicjatywy! Robicie bardzo potrzebną pracę 🫶

Październik-Miesiąc Świadomości ADHD
Wczoraj miałam przyjemność wystąpienia na konferencji z referatem pt.: "Źle wychowane czy źle zintegrowane- wskazówki terapeutyczne i praktyczne fo pracy z dzieckiem nadpobudliwym" podczas Ogólnopolskiej Konferencji: Wielowymiarowość komunikacji w pracy logopedy. Konferencja była organizowana przez Polski Związek Logopedów- Oddział Kujawsko-Pomorski.

„Systemowe myślenie rozwija w nas nie tylko wrażliwość, lecz także poczucie odpowiedzialności-zarówno osobistej, jak i tej, którą ponosimy wobec innych ludzi. Ta perspektywa pozwala nam zrozumieć, że nasze wybory wpływajà na innych i że jesteśmy ze sobą połączeni bardziej, niż nam się wydaje. To id nas zależy, czy stworzymy razem środowiska sprzyjające dobrostanowi, czy też dopuścimy do powstania systemów, które odbierają nam godność, wolność i szacunek.” Joanna Flis

Polecam! ,

Zapraszam do zapisów na grupę wsparcia dla rodziców dzieci nadpobudliwych. Daty spotkań: godzina 18:00 w poniedziałki: 22.09, 06.10, 27.10, 17.11, 01.12. Koszt: 250zl za cały cykl.

📞Zapisy pod numerem: 606655845 u prowadzącej Anna Polek

👩🏼‍🎓🤝👋🏻Spotkania prowadzi Anna Polek- pedagog, psycholog, terapeuta SI, psychoterapeuta. Od 16 lat prowadzi Centrum Terapii Integros, w którym obejmuje wsparciem dzieci, młodzież i dorosłych. Pracuje także psychoterapeutycznie w Poradni Zdrowia Psychicznego z osobami dorosłymi.

👩‍🍼👩‍👩‍👧‍👦👩‍👧‍👦👩‍👧‍👧👨‍👩‍👦🤰🏻Grupa wsparcia ➡️ to cykliczne spotkania rodziców, których łączy chęć rozmowy, szukania rozwiązań i wzajemnej edukacji. W bezpiecznej przestrzeni, połączeni wspólnotą doświadczeń ładujemy emocjonalne baterie, tak potrzebne w codziennych zmaganiach. Zapraszamy!

Zapraszam do lektury mojego artykułu:)

Gdy dziecko się boi. Krótki przewodnik dla rodziców. Badania pokazują, że 10–15% dzieci doświadcza nadmiernego lęku. To nie tylko nieśmiałość czy obawa przed wystąpieniam

https://integros.com.pl/baza-wiedzy/zaburzenia-integracji-sensorycznej-a-problemy-z-jedzeniem

Wpływ zaburzeń integracji sensorycznej na jedzenie dziecka https://m.facebook.com/Centrum.Integros/

To… wstyd.

Wstyd, że "coś jest nie tak z moim dzieckiem".
Wstyd, że "coś zrobiłem nie tak jako rodzic".
Wstyd, że ktoś to zauważy, nazwie, oceni.

Jako terapeuta integracji sensorycznej i psychoterapeuta poznawczo-behawioralny widzę to często:
🔸 niechęć do przyjęcia wsparcia
🔸 unikanie konsultacji
🔸 przekładanie „na potem”

Ale w diagnozie nie chodzi o szukanie winnych.
Chodzi o zrozumienie. O wsparcie. O danie dziecku szansy, zanim będzie za późno.

Bo diagnoza to nie wyrok.
To początek mądrej drogi — i odwagi rodzica, który mówi:

„Chcę pomóc. Chcę wiedzieć, jak.”
Nikt nie ma prawa Ciebie oceniać. A już na pewno nie będzie to psychiatra, psychoterapeuta czy terapeuta.
Oni docenią, że jesteś, że stawiasz potrzeby dziecka wyżej niż lęk przed oceną.

Dodam jeszcze na podstawie mojego
wieloletniego doświadczenia, że spotkałam niewielu rodziców, którzy żałowali przyjścia na konsultację szybko po obserwacji objawu i wieeeelu, którzy wyrzucali sobie, że nie zareagowali od razu na pierwszy szept intuicji ❤️

📌 Wstyd nas zatrzymuje. Świadomość rusza do przodu.

Jednym z mechanizmów neurobiologicznych leżących u podstaw tych trudności jest deficyt dopaminy — neuroprzekaźnika kluczowego m.in. dla procesów selekcji bodźców i hamowania impulsów. W ADHD zaburzenia układu dopaminowo-noradrenalinowego powodują, że mózg ma trudność z filtrowaniem informacji, co prowadzi do nadmiernego napływu bodźców i przeciążenia sensorycznego.

W literaturze przedmiotu podkreśla się, że nasilenie objawów sensorycznych koreluje z intensywnością objawów ADHD. Osoby z ADHD wykazują zwiększoną reaktywność na bodźce, co wpływa na funkcjonowanie poznawcze i emocjonalne.

Wyzwania sensoryczne, które najczęściej dotyczą osób z Adhd to:

👂nadwrażliwość na dźwięki
🤗nadwrażliwość dotykowa
🏃🏻‍♀️podwrazliwość przedsionkowa i proprioceptywna.

Te dzieci to około 5-15% populacji. U nawet 70% z nich problem ten będzie utrzymywał się w wieku dorosłym. O kim mowa? O dzieciach z dyspraksją. Często robią wszystko wolniej i dłużej. Ich mowa mowa bywa długo niewyraźna, a szlaczki kanciaste. Nie lubią ich zamki w kurtce i sznurowadła…..To te dzieciaki często potykają się o własne nogi, brudzą w trakcie posiłku. Nie chcą ćwiczyć na wf. Wyjątkowo mocno nie lubią sportów zespołowych. A wszystko przez…dyspraksję.

➡️Praksja- to zdolność wykonywania celowych ruchów. Zależy ściśle od somatognozji, czyli świadomości ciała, która budowana jest w wyniki opracowywania informacji z systemu dotykowego, przedsionkowego i proprioceptywnego. Zaburzenia praksji dzieli się na apraksję (będąca wynikiem uszkodzenia mózgu) oraz dyspraksję, która jest zaburzeniem neurorozwojowym, które przejawia się od początkowych stadiów rozwoju:
⭐️niskim poziomem sprawności i koordynacji w stosunku do oczekiwanego w danym wieku
⭐️deficyt ten negatywnie wpływa na funkcjonowanie w szkole, domu, pracy
⭐️deficytów tych nie da się wyjaśnić niepełnosprawnością intelektualną ani zaburzeniami wzroku czy neurologicznymi.

‼️Ważnym elementem wsparcia jest zrozumienie mechanizmów, które kierują dzieckiem. Jego zaniżonej wiary we własne możliwości. Rozpoznanie przyczyny unikania i stania z boku. Ważne jest wsparcie. Budowanie kompetencji ruchowych. Codzienna dbałość o szukanie pozytywnych doświadczeń w ruchu. Pilnowanie by objawy wtórnie nie pogłębiały się na skutek unikania udziału w zajęciach motorycznych. Unikanie bowiem zabiera szansę na budowanie sprawności i może prowadzić do niskiej wiary w siebie, wykluczenia i osamotnienia.