Edu-ki

‼️💜 Drogie Kobiety!

Z całego serca polecam Wam wyjątkową inicjatywę ADHD Sisters Miałam zaszczyt być jedną z pierwszych testerek kursu stworzonego przez Aleksandrę Biszczad.

‼️ADHD u kobiet bardzo często wygląda inaczej niż u mężczyzn, dlatego przez lata bywa niezauważone lub błędnie rozumiane. Tym bardziej cieszę się, że powstały bezpłatne kursy online, które w przystępny i rzetelny sposób pomagają lepiej zrozumieć to zaburzenie.

👉✨Już we wrześniu będę miała przyjemność poprowadzić w ramach tej inicjatywy szkolenia i warsztaty. 💜✨

♥️Serdecznie zachęcam do rejestracji i skorzystania z kursów. Warto – dla siebie lub dla bliskiej osoby.♥️
✨♥️Siła sióstr ♥️✨
Podajcie dalej, niech się niesie ♥️ 🙂

‼️

Zapraszam osoby z ADHD do wypełnienia ankiety zespołu badawczego prof. Davida Coghilla.

Celem badania jest lepsze zrozumienie, jak ludzie na świecie doświadczają i postrzegają ADHD. Badaczy w szczególności interesują przekonania i stereotypy dotyczące ADHD, stopień, w jakim ludzie się z nimi zgadzają, oraz to, czy te postawy wpływają na sposób, w jaki osoby z ADHD postrzegają siebie. Ważne jest również to, jak te poglądy różnią się w obrębie poszczególnych krajów i między nimi.

🎭Nadszedł wyjątkowy moment – mogę realizować swoje pasje razem z dorosłą już córką, studentką Animacji Uniwersytetu Artystycznego im. Magdaleny Abakanowicz w Poznaniu. To niezwykłe doświadczenie obserwować, jak nasze drogi zawodowe i zainteresowania spotykają się we wspólnych działaniach na rzecz dzieci.

🎭Miniony tydzień był pełen kreatywności, twórczych wyzwań i pięknych emocji. Wspólnie zanurzyliśmy się w świat aktorstwa, improwizacji, dialogu i zabaw teatralnych. Dzieci miały okazję wyrażać siebie, rozwijać wyobraźnię, budować pewność siebie oraz odkrywać swoje mocne strony.

🎭Największą wartością tych dni były jednak relacje. Bez ekranów, bez pośpiechu, za to z ogromną ilością śmiechu, współpracy i autentycznego kontaktu. Dzieci z radością wcielały się w role, tworzyły własne historie i pokazywały, jak wielką moc ma wspólna zabawa, sztuka i spotkanie z drugim człowiekiem.

🎭To był tydzień, który przypomniał nam wszystkim, że kreatywność rozwija się najpiękniej tam, gdzie jest przestrzeń na wyobraźnię, swobodę i prawdziwe bycie razem.🎭

Mózg z ADHD nie jest „zepsuty" – działa po prostu według innych reguł. Oto kilka kluczowych mechanizmów, które warto zrozumieć.

Dopamina – problematyczne paliwo

W mózgu z ADHD układ dopaminergiczny działa inaczej. Dopamina, czyli neuroprzekaźnik odpowiedzialny za motywację, przewidywanie nagrody i zdolność do rozpoczynania działań, jest mniej dostępna albo gorzej regulowana tam, gdzie jej potrzebujemy. Dokładne mechanizmy nie są jeszcze do końca poznane – naukowcy spierają się m.in. o rolę transportera dopaminy, gęstość receptorów i tempo jej wytwarzania – ale efekt jest namacalny. To właśnie dlatego codzienne, „nudne" zadania wydają się niemal niemożliwe do wykonania, a jednocześnie coś ekscytującego potrafi pochłonąć nas bez reszty (o tym za chwilę). Mózg z ADHD ciągle szuka stymulacji, bo potrzebuje jej więcej niż mózg neurotypowy, żeby w ogóle „zapalić silnik" 🚗.

Hiperfokus – problematyczna supermoc

Skoro mózg z ADHD szuka stymulacji, to gdy ją wreszcie znajdzie, to nie chce jej puścić. Tak zaczyna się hiperfokus: stan głębokiego, intensywnego pochłonięcia jakimś zadaniem. Potrafimy godzinami czytać o nowej zajawce, robić jakiś projekt albo grać – nawet zapominając o jedzeniu, śnie i umówionych spotkaniach. Problem w tym, że hiperfokus nie ma widocznego wyłącznika. Ani steru. Nie możemy go skierować na zeznanie podatkowe tylko dlatego, że zbliża się termin. Hiperfokus odpala się tam, gdzie mu się chce, a to nie zawsze pokrywa się z naszą listą priorytetów 🤷‍♀️.

Dysfunkcja wykonawcza – kiedy wiesz, co robić, ale nie możesz tego zrobić

Funkcje wykonawcze to nasz wewnętrzny menedżer: planowanie, organizacja, ustalanie priorytetów, zarządzanie czasem i przełączanie się między zadaniami. W mózgu ADHD ten menedżer pracuje na pół etatu, w dodatku na umowie cywilnoprawnej i nie zawsze odbiera telefon. Efekt? Wiemy, że musimy zacząć robić prezentację, ale zamiast tego porządkujemy rzeczy na biurku. Nie z lenistwa – po prostu mózg ma problem z uruchomieniem sekwencji kroków potrzebnych do działania. To trochę jak mieć samochód z pełnym bakiem, ale zepsutą stacyjką (już się nam trochę pomieszały te automobilowe metafory 😅).

Dysregulacja emocjonalna – od zera do setki w dwie sekundy

ADHD to nie tylko problem z uwagą. To także problem z regulowaniem emocji. Radość jest przeogromna, frustracja natychmiastowa, a odrzucenie może boleć niemal fizycznie. Emocje przychodzą szybciej, uderzają mocniej i trudniej je wyciszyć. To nie jest jakieś „przesadzanie" – tak działa mózg, który ma osłabiony “hamulec emocjonalny” (no pechowe te autka 🚘).

Rozproszenia – szeroko otwarte drzwi

Mózg neurotypowy potrafi nieźle filtrować bodźce: ignorować tykanie zegara, szum lodówki, ruch za oknem. Mózg z ADHD wpuszcza wszystko jednocześnie. Każdy dźwięk, myśl, wrażenie ma taki sam priorytet, a to sprawia, że utrzymanie uwagi na jednej rzeczy wymaga ogromnego wysiłku. Do tego dochodzą rozproszenia wewnętrzne: nagły genialny pomysł, wspomnienie, skojarzenie, które porywa nas w zupełnie innym kierunku. Nie chodzi o to, że się nie skupiamy. Chodzi o to, że skupiamy się na wszystkim naraz ↔️.

Te pięć mechanizmów nie działa osobno – kolegują się ze sobą i wzajemnie się napędzają. Problemy z dopaminą utrudniają uruchomienie funkcji wykonawczych, co prowadzi do frustracji, która wywołuje dysregulację emocjonalną, która z kolei wzmaga rozproszenia. Zrozumienie tego cyklu to pierwszy krok do tego, żeby przestać się za niego winić i zacząć szukać strategii, które działają z naszym mózgiem, a nie przeciwko niemu. :)

Kilka migawek z minionego roku akademickiego. Szkoda, że nie zamieszczono więcej zdjęć. Było twórczo, intensywnie i widać pasję przyszłych nauczycieli - moich studentów. ♥️Jesteście wspaniali 🫶🫶🫶

👉Każdy krok ku samodzielności buduje pewność siebie, sprawczość i niezależność.
Samodzielność dziecka bez trudności rozwojowych jest dla większości z nas rzeczą oczywistą. Ale czy wyglada to tak samo u dzieci, których rozwój przebiega nieharmonijnie?

Oznaki samodzielności u dzieci z niepełnosprawnością intelektualną należy zawsze odnosić do indywidualnych możliwości dziecka, jego wieku rozwojowego oraz poziomu funkcjonowania. Samodzielność może przejawiać się w wielu obszarach życia codziennego:

Samoobsługa

* samodzielne jedzenie i picie,
* korzystanie ze sztućców,
* mycie rąk, twarzy i zębów,
* samodzielne korzystanie z toalety,
* ubieranie i rozbieranie się,
* zakładanie butów,
* dbanie o własną higienę.

Komunikacja

* proszenie o pomoc,
* informowanie o swoich potrzebach (np. głodzie, zmęczeniu, bólu),
* odpowiadanie na pytania,
* inicjowanie kontaktu z innymi osobami,
* dokonywanie prostych wyborów („chcę sok”, „wolę kredki”).

Organizacja codziennych czynności

* odkładanie rzeczy na miejsce,
* sprzątanie po zabawie lub posiłku,
* przygotowanie potrzebnych przedmiotów do zajęć,
* pakowanie prostych rzeczy do plecaka według wskazówek,
* wykonywanie prostych obowiązków domowych.

Funkcjonowanie społeczne

* przestrzeganie ustalonych zasad,
* czekanie na swoją kolej,
* samodzielne witanie się i żegnanie,
* współpraca z rówieśnikami,
* proszenie o przedmiot lub zgodę w akceptowalny społecznie sposób.

Bezpieczeństwo

* reagowanie na podstawowe polecenia dotyczące bezpieczeństwa,
* zatrzymywanie się przed przejściem dla pieszych,
* pozostawanie pod opieką wyznaczonej osoby,
* znajomość swojego imienia i nazwiska,
* rozpoznawanie osób bliskich.

Regulacja zachowania i emocji

* komunikowanie niezadowolenia słowami lub gestem zamiast zachowaniem trudnym,
* korzystanie z poznanych strategii wyciszania,
* akceptowanie zmian przy niewielkim wsparciu,
* samodzielne podejmowanie prostych decyzji.
Samodzielność = niezależność na miarę możliwości dziecka 👌

Zakończyłam rok akademicki pełen wyzwań, inspirujących spotkań i cennych doświadczeń. Miałam zaszczyt poznać wielu wspaniałych ludzi, którzy już wkrótce będą nauczycielami – osobami wkładającymi w wychowanie dzieci nie tylko wiedzę i kompetencje, ale przede wszystkim serce, zaangażowanie oraz autentyczną troskę o dobro drugiego człowieka.

🫶Jestem pełna uznania dla Waszej kreatywności, mądrości, otwartości i odpowiedzialnego podejścia do przyszłego zawodu. Wierzę, że będziecie nauczycielami, którzy potrafią dostrzegać potencjał każdego dziecka i wspierać je w rozwoju z życzliwością oraz szacunkiem.

🫶Dziękuję za możliwość wspólnej pracy i kształcenia tak wyjątkowych osób. Dziękuję również za wszystkie słowa uznania, życzliwość i zaufanie. Są one dla mnie niezwykle cennym wzmocnieniem, dodają wiary w sens podejmowanych działań oraz motywują do dalszego rozwoju.

Życzę Wam odwagi w realizacji marzeń, satysfakcji z wybranej drogi zawodowej i nieustającej pasji do pracy z dziećmi.

Jesteście wspaniali. Dziękuję za ten rok. ❤️🌿