Przedszkole "Serduszko"

Kochani Radiosłuchacze z Radio Anioł Beskidów, nasi przyjaciele, współpracownicy, rodzice, nasi kochani Żłobkowicze ze Żłobek Serduszko i Przedszkolaki z Przedszkole "Serduszko". Zapraszając na ostatnią w tym roku audycję życzymy radosnego i pełnego pokoju przeżycia tajemnicy Narodzenia Pańskiego, a w Nowym Roku wszelkich łask, błogosławieństwa Bożego, opieki Świętej Rodziny. Słuchajcie nas w niedzielę 21 grudnia😘☃️❄️🎧🎤🎼

W minionym tygodniu działo się u nas naprawdę wiele! 🤩
Odwiedziła nas Pani Bajeczka, zabierając dzieci w świat pełen wyobraźni i uśmiechu. 📚✨
Nie zabrakło również energicznej rytmiki z ciocią Renią, podczas której małe nóżki aż same rwały się do tańca. 🎶💃
Na warsztatach z cyklu „Hocki Klocki” wspólnie zbudowaliśmy… rakietę kosmiczną! 🚀 Dzieci z wielkim zapałem tworzyły swoją niesamowitą konstrukcję.
Był też czas na aktywność fizyczną — na wuefie ćwiczyliśmy równowagę i koordynację ruchową, świetnie się przy tym bawiąc. 🤸‍♂️⚽
Jak zawsze nie zabrakło również prac plastycznych, gdzie mali artyści mogli puścić wodze fantazji 🎨 oraz zabawy na świeżym powietrzu, które uwielbiamy o każdej porze roku. 🌿☀️
To był piękny, pełen uśmiechów tydzień! 💛
Dziękujemy wszystkim za wspólną radość i zabawę! 🌈

Warto przeczytać 🙂❤️https://www.facebook.com/share/p/1Bo9TGJobM/

W latach 50. w każdej sali przedszkolnej istniał mały, codzienny rytuał, według którego można było nastawiać zegarek.
Po piosenkach, kredkach i zajęciach w kółku, po herbatnikach i kartonikach z mlekiem, nauczycielka przygaszała światła.
Na adapterze opadała płyta — coś cichego, łagodnego, uspokajającego.
Dwadzieścia małych ciał rozciągało się na pasiastych matach albo kolorowych dywanikach, buty wsunięte pod łóżeczka, znoszone kocyki podciągnięte pod brody.
Cała sala wydychała jednocześnie.
Czas drzemki.
Dla dzieci wychowanych w latach 50., 60. i wczesnych 70., była to tak samo ważna część przedszkola jak malowanie palcami czy nauka alfabetu.
To nie była przerwa ani forma opieki — to był element nauki.
Nauczyciele wierzyli, że chwila ciszy i spokoju pomaga dzieciom się rozwijać — pozwala emocjom się uspokoić, wyobraźni swobodnie błądzić, a małym sercom odzyskać równowagę przed popołudniowymi zabawami i zajęciami.
Nauka to potwierdzała. Małe organizmy potrzebowały odpoczynku tak samo jak ruchu i jedzenia. Spokój nie był luksusem, lecz potrzebą rozwojową.
Sala zmieniała się w oazę ciszy.
Nauczycielka stawała się strażniczką spokoju — poruszała się delikatnie między rzędami dzieci, mówiła szeptem, poprawiała kocyk, gładziła po włosach.
Miękkie światło, ciepły ton głosu — małe gesty, które tworzyły świat bezpieczeństwa.
Dla wielu dzieci była to jedyna chwila ciszy w ciągu dnia.
Moment pomiędzy śniadaniówką a farbami, pomiędzy śmiechem a nauką dzielenia się z innymi.
Niektóre dzieci zasypiały natychmiast — zmęczone poranną zabawą i nowością szkolnego świata.
Inne leżały spokojnie, obserwując, jak pyłki tańczą w promieniu światła, pozwalając myślom płynąć tam, gdzie tylko pięciolatek potrafi sięgnąć.
Nawet te, które nie znosiły drzemki — wiercące się, patrzące w sufit, liczące płytki — uczyły się czegoś ważnego:
Czasem trzeba się zatrzymać, nawet jeśli się nie chce. Czasem odpoczynek jest częścią pracy.
Ale z biegiem lat wszystko zaczęło się zmieniać.
W latach 70. i 80. przedszkole stopniowo przekształcało się w miejsce bardziej uporządkowane, akademickie.
Zamiast uczyć się przez zabawę, dzieci zaczęły przygotowywać się do szkoły.
Wzrosła presja na wyniki — a chwila wytchnienia zaczęła znikać.
Rodzice obawiali się, że ich dzieci „zostaną w tyle”.
Szkoły skracały przerwy. Dzień wypełniały lekcje i testy.
Drzemka — kiedyś świętość — zaczęła wydawać się stratą czasu.
Jedna po drugiej sale zwijały kolorowe maty. Adaptery zastąpiły rzutniki, potem komputery, a później tablety.
Do lat 90. codzienna drzemka zniknęła z większości przedszkoli, przetrwała jedynie w żłobkach i placówkach dla najmłodszych.
Dziś pięciolatki spędzają cały dzień w ruchu — czytanie, matematyka, komputery, obiad, przerwa (jeśli mają szczęście), i znowu nauka.
Bez zatrzymania. Bez ciszy. Bez chwili, by po prostu… odetchnąć.
A potem dziwimy się, że dzieci przeżywają tyle lęku.
Ci, którzy to pamiętają, noszą wspomnienia w sercu:
Miękkie szumy płyty, wzory światła na kocu, ten magiczny moment, kiedy wolno było — a nawet należało — zamknąć oczy w środku dnia i po prostu odpocząć.
Drzemka nie była tylko snem.
Była lekcją — że spokój ma sens, że odpoczynek ma wartość, że nie trzeba być produktywnym przez każdą minutę dnia.
Dorośliśmy i zapomnieliśmy o tej lekcji.
Żyjemy w świecie, który nie pozwala się zatrzymać, który chwali pośpiech i karze za ciszę.
Więc do każdego rodzica, który pamięta małe maty i przygaszone światła: wasze dzieci prawdopodobnie tego nie doświadczą. Ich dni są pełne zajęć i reguł, ale brakuje im tego rytmu, który pozwalał nam rosnąć spokojnie.
Do każdego nauczyciela, który wciąż walczy o znaczenie zabawy i odpoczynku: nie jesteście „zbyt łagodni”. Robicie to, co kiedyś było oczywiste — dajecie dzieciom to, czego naprawdę potrzebują, by się rozwijać.
Do każdego dorosłego, który czuje się winny, że potrzebuje przerwy: pamiętajcie, kiedyś uczyliśmy pięciolatki, że odpoczynek to część nauki. Może czas, byśmy sami znów to zrozumieli.
A do tych, którzy myślą, że dzisiejsze dzieciństwo jest „zbyt łatwe”:
Dzisiejsze przedszkolaki mają więcej nauki niż trzecioklasiści w latach 50.
Zabraliśmy im pauzy.
Może czas je przywrócić.
Nie dlatego, że dzieci mają spać przez pół dnia — lecz dlatego, że cisza, spokój i czas bez planu to nie luksus.
To konieczność.
Nawet dorośli potrzebują swojej małej drzemki.
My też.
Kiedyś o tym wiedzieliśmy.
Wbudowaliśmy to w dzień — między poranną piosenką a popołudniową zabawą.
Nauczycielka przygaszała światło, opuszczała igłę gramofonu, i dwadzieścia małych dusz uczyło się czegoś, o czym nasz świat zdaje się dziś zapominać:
Że można przestać się starać.
Że odpoczynek też jest święty.
Że cisza również uczy.



Materiał ma wyłącznie charakter informacyjny i artystyczny. W przypadku dodatkowych pytań należy zwrócić się do wykwalifikowanych specjalistów. Wspomnienie marek handlowych nie stanowi reklamy ani współpracy. Możliwe jest wykorzystanie otwartych źródeł oraz elementów stworzonych z pomocą

Zapraszamy na spotkanie z naszymi przyjaciółmi z ZSO ZCBM Szkoła Podstawowa i Liceum Zgromadzenia Córek Bożej Miłości, Liceum ZCBM, Radio Anioł Beskidów