High-end handbags

Czym dla Ciebie jest dbanie o siebie? 🍀

High-end handbags Komunikuj swoje potrzeby i usłysz potrzeby innych - naucz się z nami!

„Dowiedzieliśmy się, że trauma nie jest tylko zdarzeniem, które miało miejsce kiedyś w przeszłości; to także ślad jaki to wydarzenie odcisnęło w umyśle, mózgu i ciele. Ten ślad ma konsekwencje; zmienia sposób, w jaki ludzki organizm radzi sobie w teraźniejszości. Trauma prowadzi do kompletnej reorganizacji systemu przetwarzania bodźców przez umysł i mózg. Zmienia nie tylko nasz sposób myślenia i to, o czym myślimy, ale także całą naszą zdolność myślenia. Odkryliśmy, że pomaganie ofiarom traumy w znalezieniu słów opisujących to, co im się przydarzyło, ma ogromne znaczenie, ale zwykle nie wystarcza. […] By coś naprawdę zmienić, ciało musi nauczyć się, że niebezpieczeństwo minęło, a ono może zacząć żyć w teraźniejszości”.

„Strach ucieleśniony. Mózg, umysł i ciało w terapii traumy”, Bessel Van Der Kolk

"Jest takie ludowe powiedzenie: „Dziurki nie zrobi, a krew wypije”. To dość dobrze oddaje istotę biernej agresji - atakuje się kogoś, poniża czy pozbawia czegoś, ale tak żeby nie było widać "dziurki" czyli by uniknąć ryzyka otwartego konfliktu. Taki agresor nie chce dać się złapać na swojej agresywności, "zamazuje" intencje, wobec tego nie zawsze można podjąć z nim uczciwą rozmowę czy negocjacje. Bierną agresją bywa też milczenie, pomijanie. Potocznie czasem mówi się w tym kontekście o obłudzie, "cichej wodzie" czy świętoszkowatości."

Zofia Milska-Wrzosińska
fot Julia Larsson

„W miarę jak na nowo doświadczamy połączenia ze swoi, wnętrzem, z potrzebami naszego ciała, pojawia się zupełnie nowa umiejętność – ciepłego uczucia do własnego „ja”. Doświadczamy nowego wymiaru autentyczności w opiekowaniu się sobą; przekierowujemy naszą uwagę na zdrowie, dietę, energię, zarządzanie czasem. Ta nowa jakość opieki pojawia się samoistnie, nie jako odpowiedź na to „co powinienem”. Umiemy znaleźć w takiej samoopiece natychmiastową, wewnętrzną przyjemność.”

„Joga – w poszukiwaniu prawdziwego siebie”, Stephen Cope,

"Żeby poprawić regulację emocjonalną wystarczy zauważyć, co czujesz. Przestać ignorować to, co dzieje się w twoim wnętrzu. […] „Zauważ to” i „Co dalej?”. Gdy zaczynasz podchodzić do swojego ciała z ciekawością raczej niż ze strachem, wszystko się zmienia. Świadomość ciała zmienia też poczucie czasu. Trauma sprawia, że czujesz się na zawsze zawieszony w stanie bezradności i przerażenia. […]. Świadomość, że wszelkie doświadczenia są czymś przemijającym, zmienia sposób patrzenia na samego siebie".

„Strach ucieleśniony. Mózg, umysł i ciało w terapii traumy”, Bessel Van Der Kolk

Myśl na Nowy Rok 💜🍀

na dobry wieczór:)

„Podczas terapii odkrywamy, że uleczenie może nastąpić tylko poprzez relację. To logiczne – rany, które zadano nam w relacji, tylko relacja może zagoić. Musi to być relacja, w której terapeuta nie tyle mówi do nas, co z nami rozmawia. Taka, dzięki której możemy odkryć, kim naprawdę jesteśmy pod pancerzem słów, przekonań i złudzeń. Taka, która postawi w centrum nasze uczucia, a nie deklaracje. Nic nam nie pomoże, jeśli usłyszymy, że mamy przestać marudzić i wziąć się w garść. Potrzebujemy przestrzeni akceptacji, okoliczności, w których wreszcie będziemy mogli przyznać się do własnych uczuć. Terapeuta ma nam pomóc przyjrzeć się temu, na co dotąd baliśmy się choćby zerknąć. Ma nas wspierać, kiedy będziemy zmagać się z ciężarem, który dotąd był dla nas nie do udźwignięcia.”

"Kłamstwa, którymi żyjemy", Jon Frederickson,

, , ,

„Jeśli mamy przestać uciekać przed samymi sobą, potrzebujemy kogoś, kto nam pomoże spokojnie usiąść i będzie przy nas, kiedy zwali się na nas ciężar naszych emocji. To, czego w pojedynkę nie bylibyśmy w stanie znieść, okazuje się do wytrzymania, gdy nie jesteśmy sami. Wspólne znoszenie ciężaru prawdy o życiu, o tym, co się dzieje wewnątrz i wokół nas, to coś więcej niż technika. To miłość. […] Jeśli mamy wrócić do zdrowia, musimy wspólnie zmierzyć się z tym, co wcześniej wydawało się nie do udźwignięcia – z rzeczywistością i uczuciami, jakie ona w nas wzbudza.”

"Kłamstwa, którymi żyjemy", Jon Frederickson,

, , ,