Dom Gabinet Psychoedukacji

Miałam 30 lat i niespełna roczne dziecko jak wróciłam na studia. Cała moja wcześniejsza przygoda z edukacją była traumą. Uwierzyłam im, że jestem ‚zdolna ale leniwa’. Że dysleksja nie istnieje, że to się kiedyś nazywało ‚debilizm’.

A potem na Pedagogice UW klepnęłam trzy razy z rzędu stypendium rektora za wyniki, obroniłam się na 5.

Na Psychologii na SWPSie nie było łatwo. Prowadziłam przedszkole, założyłam swój gabinet i wychowywałam jednocześnie córkę. Ale udało się.

Kolejny przestanek doktorat? Kto wie ;)

Nie miewam noworocznych postanowień. Z resztą mój cykl i tak zaczyna się na wiosnę.

Lubię natomiast pisać historie ze swoich doświadczeń, których epicentrum jest rozwój, zmiana, refleksja. Każdy z nas czasami jest jakiś. Mądry, niemądry, wesoły, ponury, coś nam wychodzi a coś nie.

To jaką potem piszemy historię w swoich głowach, jakie znaczenia przypisujemy wydarzeniom, swoim decyzjom i ocenom innych ludzi ma największe znaczenie.

Dla mnie miniony rok był o miłości, rodzinie, żałobie i intensywnym, długim i szczerym patrzeniu w lustro.

A o czym był Twój 2025?

Relacje, relacje, relacje… W święta życzę Wam, żebyście mogli zawsze na siebie liczyć, żeby Wasz wewnętrzny krytyk nie podkładał Wam kłód, żebyście umieli bez wstydu i poczucia winy przyznawać się do błędów, żebyście z ciekawością witali wszystkie części siebie, przyglądali się im, żebyście przyjmowali samych siebie.

Życzę Wam, żeby w końcu poszli na terapię ci ludzie w Waszym życiu, którzy odmawiają na nią pójścia, przez których to Wy musicie na nią chodzić 😉

Dbajcie o siebie ❄️❄️❄️

Na Dzień Edukacji Narodowej napisałam bardzo osobisty tekst.

Długo myślałam czy go opublikować. Ale to jest moja prawda, mój motor: to dlaczego robię tę pracę, którą robię, najlepiej jak umiem.

Wszystkiego najlepszego dla wszystkich dzieciaków, wewnętrznych i nie.

https://open.substack.com/pub/domgabinet/p/dzien-nauczycielki?r=6gzh4f&utm_campaign=post&utm_medium=web&showWelcomeOnShare=true

A wsparcie systemowe tylko pudruje to, jak bardzo system edukacji jest stworzony nie dla neuroatypowych i jak dla nich przemocowy. Widze to bardzo mocno w swojej pracy.

Dzisiaj jest Dzień Edukacji Narodowej, więc muszę wam coś powiedzieć i nie będzie to kolejna ładna laurka dla nauczycieli, choć szanuję to, co robią.

Chcę pogadać o szkole i ludziach, którzy nie pasują do tego systemu. O tych neuroatypowych, którzy codziennie walczą, ale nikt ich tak naprawdę nie rozumie.

Bo szczerze? Szkoła często dla nich jest jak przetrwanie, nie miejsce nauki i rozwoju, ale pole bitwy, gdzie dostają baty nie za to, że są źli, ale za to, że są inni.

Pamiętam, jak byłam mała i miałam ubrać te fioletowe rajstopy na bal przebierańców. Mama powiedziała, że mam je założyć sama, ale moje ciało odmówiło posłuszeństwa.

Wpadłam w panikę, płakałam, a mama nie rozumiała, krzyczała, a na koniec nie poszłam do przedszkola. To nie był bunt. To była ogromna walka, której nikt nie widział. To nie było moje "wymyślanie", to była wina mojego mózgu który nie był w stanie ubrać przeciążających skórę i drapiących rajstop.

I to jest właśnie szkoła dla wielu neuroatypowych dzieciaków, niewidzialna walka, codzienne zmuszanie się do czegoś, co jest poza ich zasięgiem, bo nikt tego nie tłumaczy, nikt nie rozumie.

Pamiętam też, jak w podstawówce nauczyciel zadał pytanie, a ja stałam skamieniała, wiedząc odpowiedź, ale nie mogąc jej powiedzieć, bo całe ciało mówiło „STOP”. To jest autentyczny koszmar. Każde spojrzenie klasy paliło mnie żywcem.

Mama nie wiedziała, co się dzieje, myślała, że po prostu jestem nieposłuszna albo leniwa. A ja płakałam w domu, bo nie potrafiłam wyjaśnić, że mój mózg czasem odmawia współpracy.

A teraz mamy system, gdzie często mierzy się nas jedną miarą. Gdzie słabe oceny, unikanie pytania czy inne reakcje to od razu etykieta „problematycznej” osoby.

To trzeba zmienić. Bo szkoła powinna być miejscem, gdzie każdy może się nauczyć i poczuć, że jest ważny a nie skazany na porażkę, bo inaczej myśli.

Ludzie z ADHD, autyzmem czy innymi neuroatypowościami mają całe mnóstwo mocy, ale dopóki system ich nie zrozumie, będą dostawać baty za to, że są wrażliwi, wolniejsi, dziwni.

Dziś w Dzień Edukacji narzucam wam myśl: szkoła musi się zmienić. Musi zacząć naprawdę słuchać. A my musimy mówić głośno, że każdy ma prawo być sobą, bez kar i upokorzeń.

Nie chodzi o to, by zmieniać dzieci. Chodzi o to, by zmieniać szkołę. Bo inaczej zmieniamy tylko kolejnych zranionych, którzy będą nosić blizny przez całe życie.

Nie wspomnę tutaj o edukacji, bo bardzo bym chciała ale każdy wie, że wiedza w szkole na temat zaburzeń, chorób czy "inności" praktycznie nie istnieje.

Dajcie znać, jak to jest u twojego dziecka lub jak ty miałaś? Czy jest coś co dla innych było bułką z masłem, a dla ciebie wielkim ciężarem?

U mnie to było skupienie. Mam ADHD ale wtedy o tym nie wiedziałam i winiłam się za każdą słabą ocenę. Teraz wiem że powinnam była się nie obwiniać.

Trochę wolnych miejsc na zajęcia TUS od września. Jeśli szukasz miejsca na realizację zajęć TUS, w którym Twoje dziecko doświadczy empatii, bezpieczeństwa i przyjemnych emocji to idealnie się składa.

Otwieram zapisy do dwóch grup TUS:

Dzieci 4-6 lat, godzina 16:00-17:00

Dzieci 7-9 lat, godzina 17:10-18:10

Zajęcia prowadzone są w gabinecie na Żoliborzu. Zapraszam dzieciaki neuroróżnorodne i neurotypowe. Im więcej różnorodności, tym skuteczniejsza praca!

Dlatego jeśli zależy Ci, aby Twoje dziecko rozwijało umiejętności społeczne i emocjonalne, budowało poczucie kompetencji i własnej wartości, trenowało rozwiązywanie konfliktów i empatyczną komunikację oraz nabywało umiejętności regulowania emocji to koniecznie zapisz je na moje zajęcia.

Swoje grupy prowadzę w oparciu o empatyczną komunikację, elementy terapii zabawą, arteterapię, techniki teatralne i wzbudzanie przyjemnych emocji.

Zapisy :

[email protected]

Oswaja złości ciąg dalszy. Złość nie jest negatywną emocją. Bywa nieprzyjemna. Jest natomiast naszą obrończynią. Energią potrzebną do dbania o własne granice.

✨ Granice, granice, granice. Ale właściwie co to znaczy? Jak to brzmi? Po co te granice?

✨ Granice to przede wszystkim drogowskazy. Jako dorośli przewodzimy dzieciom, pokazujemy im świat, wspieramy w jego rozumieniu. Granice to pomocnicy, którzy pomagają dzieciom rozumieć otaczający je świat. Taka przejrzystość pomaga budować poczucie bezpieczeństwa.

✨ Granice to wcale nie zakazy i nakazy! Nie muszą być groźne i karcące. Granice to zaproszenia do współudziału w relacjach. Dzięki nim ja rozumiem ciebie i twoje potrzeby, a ty mnie i moje potrzeby. Możemy się dzięki temu adekwatnie traktować.

✨ W pracy z dzieciakami najczęściej powracają kwestie dotyczące granic :

Bezpieczeństwa - gdzie i jak się bawić, co jest ok na ulicy, w tłumie itp.

Fizyczności - udzielanie i proszenie o zgodę na kontakt fizyczny, bicie, zabawy kontaktowe itp.

Emocjonalnych - uczucia, ich rozpoznawanie i wyrażanie, strategie regulacyjne itp.

Społecznych - współpraca, zasady bycia częścią społeczności, kultura wypowiedzi itp.

✨ A jak one mogą brzmieć? Po te wiedzę zapraszam Was na moje warsztaty o złości - szczegóły we wcześniejszym poście.

Pamiętam cały czas, jak 6 lat temu pierwszy raz usłyszałam dorosłego stawiającego spokojną, łagodną i stanowczą granicę dziecku. Siedziałam wtedy z moją 3 letnią córką na adaptacji w Zielona Wieża - Przedszkole i Żłobek.

Pamiętam to uczucie, coś mi się w głowie otworzyło. Poczułam się, jakbym odzyskała utracony gdzieś po drodze głos, swój prawdziwy głos. Od tego czasu zajmuję się nieustająco komunikacją. Prywatnie i zawodowo.

Stawianie granic to nie musi być walka, przepychanka. Nie musisz krzyczeć, ani mówić ‚nie bo nie’. Skutecznego stawiania granic możesz się po prostu nauczyć.

Zapraszam Cię już 08.02.2025 na warsztaty ‚CO Z TĄ ZŁOŚCIĄ?’, na których opowiem, między innymi o stawianiu granic.

Zapisz się : [email protected]