02/06/2026
Z wielkim smutkiem żegnamy Panią Profesor Zofię Krempę – osobę wyjątkową - nauczycielkę, wychowawczynię, koleżankę, przewodniczkę wielu młodych ludzi na drodze wiedzy i życiowej dojrzałości.
Pani Profesor urodziła się 30 września w Orawce, w powiecie nowotarskim. Uczęszczała do Szkoły Podstawowej w Jabłonce, później do Liceum Ogólnokształcącego w Nowym Targu. Już od najmłodszych lat wyróżniała się pracowitością, wytrwałością i zamiłowaniem do nauki. Te cechy doprowadziły ją na studia wyższe – najpierw na Uniwersytet Jagielloński, a potem do Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Krakowie, gdzie w 1960 roku uzyskała tytuł magistra fizyki. Jak napisała w swoim życiorysie: „Obecnie po skończonych studiach pragnę poświęcić się zawodowi nauczycielskiemu”. I to pragnienie z wielkim zaangażowaniem realizowała przez całe swoje zawodowe życie.
Swoją pracę pedagogiczną rozpoczęła w 1960 roku w Technikum Ekonomicznym nr 1 w Krakowie. Los jednak skierował ją na Podkarpacie. Na własną prośbę została przeniesiona od września 1965 roku do pracy w I Liceum Ogólnokształcącym w Łańcucie. Prowadziła również zajęcia w Szkole Podstawowej nr 3, a przez pewien czas pełniła także funkcję wychowawcy internatu. Jednak najważniejszy etap jej drogi zawodowej związany był z Liceum im. Henryka Sienkiewicza, w którym przez 25 lat uczyła fizyki i wychowywała kolejne pokolenia młodzieży. Dużo czasu poświęcała uczniom zdolnym, pracowała też społecznie. Przez kilka lat była opiekunem Samorządu Uczniowskiego, a także szefem preorientacji zawodowej.
Była nauczycielką wymagającą, ale zawsze sprawiedliwą. Wiedziała, że prawdziwa edukacja wymaga systematyczności, rzetelności i wysiłku. Uczniowie nieraz obawiali się odpowiedzi przy tablicy czy sprawdzianów z fizyki, jednak z biegiem lat coraz lepiej rozumieli, że za tymi wymaganiami kryła się głęboka troska o ich przyszłość. Pani Profesor chciała, aby młodzi ludzie odkrywali i rozwijali swoje zdolności oraz uczyli się odpowiedzialności.
Była pedagogiem oddanym swojej misji. Nigdy nie ograniczała się jedynie do przekazywania wiedzy. Interesowała się losem swoich uczniów, wspierała ich w trudnościach, cieszyła się sukcesami. Potrafiła dostrzec człowieka tam, gdzie inni widzieli jedynie ucznia. Wielu wychowanków do dziś wspomina ją z wdzięcznością i szacunkiem.
Pozostawiła po sobie coś znacznie cenniejszego niż szkolne dzienniki czy świadectwa. Pozostawiła pamięć o człowieku uczciwym, życzliwym i wiernym swoim wartościom. Pozostawiła ślad w sercach tych, których uczyła i wychowywała. To właśnie jest najpiękniejsze dziedzictwo nauczyciela.
Żegna ją ze smutkiem, ale też z wdzięcznością za jej życie, pracę i dobro, Dyrekcja i cała Społeczność I LO, żegna ją także Stowarzyszenie Wychowanków Gimnazjum i Liceum im. Henryka Sienkiewicza w Łańcucie. Dziękujemy za lata poświęcone młodzieży, za cierpliwość, za troskę i zaangażowanie. Niech pamięć o Zofii Krempie pozostanie wciąż żywa.
Pani Profesor, dziękujemy… Spoczywaj w pokoju.
Cześć Twojej pamięci.