Paulina Wasilkowska Pracownia Psychoterapii

Dla osób, które nie obserwują mnie jeszcze na profilu osobistym — uruchomiłam swoją stronę internetową, która od teraz stanowi główne miejsce kontaktu ze mną oraz źródło aktualnych informacji o mojej pracy.

Kontakt możliwy jest przez dane kontaktowe lub formularz kontaktowy. Na wiadomości wysyłane przez Messenger fanpage’a mogę odpowiadać z opóźnieniem.

Równolegle zapraszam też na mój profil osobisty, gdzie również publikuję treści i refleksje z obszaru psychologii i psychoterapii.

Dziękuję za obecność i zaufanie.

Paulina Wasilkowska — psychoterapeutka ISTDP | Łódź Psychoterapeutka w Łodzi i online. Psychoterapia ISTDP – pomoc w depresji, lęku, trudnościach w relacjach i kryzysach emocjonalnych.

Jesień to czas żniw. W życiu rozwojowym „żniwa” mogą oznaczać też kończenie relacji, które przestały nam służyć. Kilka słów na temat uczucia ulgi, które wtedy przychodzi:

Po rozstaniu można czuć ulgę z różnych powodów – niektóre są rozwojowe, inne mniej.

Czasem jedna osoba dojrzewa i przestaje korzystać ze starych mechanizmów obronnych. Jeśli utrzymanie relacji wymagałoby od niej dalszego umniejszania sobie, ignorowania własnych potrzeb czy zaprzeczania własnej wartości, zakończenie relacji daje wreszcie wolność – możliwość bycia sobą, bez poczucia lęku czy przygnębienia.

Dla drugiej osoby, która nie była gotowa porzucić swoich mechanizmów, rozstanie działa jak lustro. Zmusza do zmierzenia się z własnymi maskami oraz z bólem, wstydem i poczuciem winy, które mogą być trudne do zniesienia. Wtedy odejście staje się sposobem na zachowanie komfortu i spokoju w swojej strefie, bez konieczności patrzenia na siebie w prawdzie.

Być może potrzeba jeszcze jednej zimy, aby to, co zostało głęboko zasiane, mogło obrodzić kolejną jesienią.
A może wcale nie musi dojrzewać – może pozostać z tym nie rozwiniętym potencjałem, jak ziarno, które nie kiełkuje na wiosnę..

Nie wszyscy musimy dojrzewać. Nie wszyscy musimy dojrzewać w tym samym tempie.
Podobno ziarno magnolii czasem potrzebuje pozostać w ziemi nawet 10 lat..

Przy niej / przy nim:

- odkrywasz siebie na nowo, pozytywnie zaskakujesz samą / samego siebie,

- odkrywasz w sobie to, co bolesne i trudne i masz okazję to przepracować,

- czujesz, że stajesz się kimś lepszym - dojrzalszym, mądrzejszym, bardziej łagodnym i spokojnym,

- robienie rzeczy dla niego / dla niej zwykle jest dla Ciebie po prostu przyjemne,

- niektóre rzeczy, które wcześniej wydawały się trudne stają się bezproblemowe,

- czujesz, że przez niego / przez nią zaczynasz bardziej kochać i akceptować siebie, a przez to jeszcze mocniej kochasz i akceptujesz jego / ją i ludzi wokół siebie,

- odczuwasz wdzięczność za jego / jej obecność w Twoim życiu,

- masz wrażenie, że zarówno Wy jak i świat wokół Was przesuwa swoje granice, poszerza się;
proces ten zdaje się nie mieć końca.

Wszystko to symptomy, że masz przy sobie właściwą osobę.

❤️🙏

Kilka słów na temat tzw. przesadnych reakcji emocjonalnych.
Pamiętajmy, że mogą one iść na zewnątrz lub do środka.
Mogę też być natychmiastowe lub znacznie opóźnione w czasie.
Jeśli wyjdą od razu na zewnątrz - z pewnością je zobaczysz i usłyszysz.
Jeśli pójdą do środka - może ogłuszyć Cię czyjeś milczenie, zlodowacenie i/lub odcięcie od kontaktu.
Odcięcie od kontaktu też jest skalowane - może to być unikanie kontaktu wzrokowego i zdawkowe odpowiedzi - aż do maksymalnego, zupełnego odcięcia, biernej agresji, karania milczeniem.
Wszystkie te reakcje są zwykle bardzo trudne dla osoby w nie zaangażowanej, nie wspominając o sytuacjach, gdy ich odbiorcą jest dziecko.
Jednocześnie reakcje te są same w sobie dziecinne, infantylne. Są przejawem regresji - cofnięcia się z pozycji dorosłej, odpowiedzialnej, używającej słów w celu porozumienia do dziecięcej- odgrywającej i używającej komunikatów niewerbalnych. Jeśli są odgrywane - stają się zaprzeczeniem dorosłości.

Wszystkie te reakcje są też zwykle bardzo trudne dla ich nadawcy.
Nie chcę tu takich zachowań usprawiedliwiać, ale wazne by je zrozumieć, umieć na nie spojrzeć z empatią - niezależnie czy mówimy o osobie z lękowo-ambiwalentynym stylem przywiązania, ADHD, borderline czy osobach z rysem narcystycznym lub histrionicznym.
Większość z nich - doświadczając takich wewnętrznych reakcji - cierpi.
Każda taka reakcja jest dowodem doświadczonej wcześniej traumy.
Układ nerwowy takiej osoby wykazuje szczególną wrażliwość na pewien typ bodźców. Bodźce te mogą być realne lub jedynie w określony sposób zinterpretowane. Ktoś może poczuć się np. zignorowany. Pytanie, czy rzeczywiście został zignorowany czy jedynie tak to postrzega- odchodzi na drugi plan. Mózg dawno już wysłał sygnał elektryczny, za którym poszła odpowiedź hormonalna budująca potężną reakcję stresową. Zanim osoba jej doświadczająca połapie się o co chodzi odczuwa silne impulsy do ściśle określonych zachowań związanych często z potrzebą ukarania tego, kto doprowadził ją do tego stanu.
Jeśli mamy do czynienia z osobą świadomą, która zna swoje wyzwalacze - być może będzie ona w stanie zaobserwować swoje emocje, myśli i odruchy bez odgrywania ich. Jeśli nie - odegra je natychmiast. Ewentualnie wycofa się i odegra je potem lub też wycofa się i wyjaśni je potem, gdy się uspokoi.
Pozwólmy jej wtedy na to wyciszenie i wyjaśnienie. Nie naciskajmy, by wyjaśniała od razu, co się z nią dzieje.
I pod żadnym pozorem - nie mówmy jej, że przesadza lub żeby się uspokoiła. Pokażmy - jeśli nas na to stać - że akceptujemy jej reakcję.
To szczególnie ważne, gdyż sama ta osoba może toczyć ze sobą walkę, by tę reakcję w sobie zaakceptować.
Może też jej nie rozumieć.
Może nie wiedzieć, z czego ona wynika i czuć się zdezorientowana.
Dajmy jej czas.

Jeśli natomiast sam/sama doświadczasz takich reakcji - samo ich doświadczenie nie jest dowodem Twojej niedojrzałości. Odegranie ich - jest.
Postaraj się je zaobserwować, poprosić o czas, aby je przetworzyć, przyjąć i dowiedzieć się skąd pochodzą.

Takie reakcje zawsze wiążą się z traumą relacyjną - realnym lub postrzeganym odrzuceniem, zaniedbaniem, umniejszeniem, pominięciem itp.
Ktoś, kto ich doświadcza bardzo często sam siebie nieświadomie odrzuca, umniejsza, ignoruje, krytykuje lub pomija.
Starajmy się nie pozwolać naszym traumom niszczyć tego, co mamy najlepsze - relacji z bliskimi nam ludźmi.

Bardzo polecam ten kanał:
Wszystkim Avoidantom i Enksajetkom
oraz
Wszystkim Avoidantkom i Enksajetom,

czyli osobom doświadczającym w swoich relacjach dynamiki unikowo-lękowej (z naciskiem na tych pierwszych oraz ich partnerów).

Czy lękowy styl przywiązania jest „lepszy”, niż unikający? W tym odcinku przyglądam się częstemu mitowi, który krąży wokół stylów przywiązania: że osoby z lękowym stylem są bardziej „gotowe do relacji” niż osoby unik...

Sny bywają po prostu odłamkami codzienności. Bywają też Posłańcami. Czasem są to Cisi Posłańcy. Lecz są też Posłańcy, Którzy Wracają. Dlaczego wracają i co mają nam do przekazania? Czy zrozumienie ich przesłania może sprawić, że sen się zmieni lub nie będzie wracał? Na potrzeby tego nagrania odnoszę się do własnych materiałów sennych. Zapraszam do oglądania.

Ewolucja snów Sny bywają po prostu odłamkami codzienności. Bywają też Posłańcami. Czasem są to Cisi Posłańcy. Lecz są też Posłańcy, Którzy Wracają. Dlaczego wracają i co m...

Pełna wdzięczności i dumna z zakończenia 3-letniego Core Trainingu ISTDP w Laboratorium Psychoedukacji 💜

Z jednym z moich ulubionych psychoterapeutów, nauczycielem moim i moich nauczycieli, superwizorem i autorem wielu cudownych książek, m.in. "Kłamstwa, którymi żyjemy" - zarażającym pozytywną energią Jonem Fredericksonem ☺️

https://youtube.com/watch?v=zx778MB3WZE&feature=shared

Letnia Szkoła Psychoterapii 2022 - Cveta Dimitrova i Tomasz Stawiszyński Dwugłos Cvety Dimitrovej oraz Tomasza Stawiszyńskiego podczas Letniej Szkoły Psychoterapii 2022.Chcesz dołączyć do tegorocznej edycji? Dowiedz się więcej na:...

"A jednak u potomków tych dzieci (tzw. "dzieci niezłomnych" - przyp. własny) problem ujawnia się o wiele częściej, bo TRAUMA PRZEKAZANA JEST O WIELE SILNIEJSZA OD TRAUMY DOZNANEJ, jak niedawno odkryto dzięki testowi kortyzolowemu, badaniu receptorów kortykoidów i wydzielania kortykotropiny, której poziom jest czasem cztery razy wyższy u potomków osób, które doznały traumy niż u samych tych osób (B. Cyrulnik 1999). Z tego powodu dzieci osób ocalałych z Holocaustu cierpią trzy razy częściej na syndrom stresu pourazowego niż ich rodzice, którzy doznali cierpienia w rzeczywistości i skonfrontowali się z nim."
Anne Schutzenberger "Tajemnice przodków'
American Journal of Psychiatry 152/1995