Alter Edukacja Anna Sowińska

Inspirowane folklorem- czyli tańce i zabawy na polskiej muzyce ludowej.
Tym razem spotkaliśmy się w Niepubliczne Przedszkole Nasze Dzieci w Warszawie.
Polska muzyka ludowa jestcwspaniala inspiracją do tworzenia dłuższych projektów.

🤗

To tylko słowa, a jednak

🔥JAK REAGOWAĆ NA TRUDNE ZACHOWANIA
"Uwaga... Zaraz chyba wybuchnę" – ile razy czułaś/eś, że dosłownie masz w sobie wulkan emocji?

Tak samo dzieje się u dzieci! Ciche prychnięcia, gniewne miny czy przewracanie oczami – to ich sposób na powiedzenie "Hej, coś mnie złości!". Choć czasem trudno w tym momencie zachować spokój, mamy szansę pomóc dziecku przed emocjonalnym wybuchem, ucząc je, jak rozpoznawać i wyrażać emocje.

🔹 WSKAZÓWKA 1: Bądź uważny – nie oceniaj.
Zanim powiesz "Przestań robić te miny!" czy "Nie przesadzaj!", spróbuj po prostu być z dzieckiem w jego emocjach.
Zamiast oceniać, opisz, co widzisz, np.: „Widzę, że coś Cię dziś złości. Może chcesz mi o tym opowiedzieć?” Dzięki temu dziecko czuje się zauważone, a to pierwszy krok do wspólnego zrozumienia emocji.

🔹 WSKAZÓWKA 2: Zachowaj dystans i poczucie humoru.
Nuda czy frustracja to często powody wybuchów – a co, gdyby spojrzeć na nie z dystansem?

Jeśli Twoje dziecko się nudzi, podejdź do tego kreatywnie! Zaproponuj, by narysowało swoją „nudę” lub stworzyło z nią grę. Dzięki temu pokażesz, że można oswajać trudne emocje, a jednocześnie uczysz malucha, jak radzić sobie z nimi w konstruktywny sposób.

Każdy z nas – i duży, i mały – czasem czuje się przytłoczony emocjami. Naszą rolą, jako rodziców, jest wspieranie, a nie ocenianie. Wychowujmy dojrzale, wychowujmy z miłością, a nauczymy nasze dzieci, jak w zdrowy sposób przeżywać każdą emocję.

💡 Pamiętaj – wspierając dziecko w opanowywaniu emocji, również Ty masz szansę na rozwój. W końcu, aby pomagać dzieciom uczyć się radzić z emocjami, my, dorośli, sami musimy czasem stanąć naprzeciw własnych wyzwań i wybuchów.

Cierpliwość i uważność to coś, czego wszyscy uczymy się każdego dnia – to normalne, że czasem wymaga to od nas sporego wysiłku. Ale każde „przetrzymane” prychnięcie, każde wysłuchane narzekanie i każda próba okazania zrozumienia to krok do bliższej, bardziej empatycznej relacji z dzieckiem.

Bo złość to część życia – ale nasza reakcja na nią to wybór, który buduje siłę na przyszłość.

Przytulam od serducha ❤️
Dr Kamila Olga-psycholog

Inspirowane folklorem

To była uczta tańca na ludową nutę. Dopiero wczoraj był Dzień tańca ludowego 😇.
Co ma to wspólnego z planem daltońskim?
Helen Parkhurst ukończyła kurs tańca ludowego w New York USA, który ufundowała jej babcia i tak jej się to spodobało, że taniec ludowy włączyła na stałe do swojego programu nauczania.
Dzięki tańcowi hiszpańskiemu, który przygotowała z ponad 600 dzieci na otwarcie stadionu w TACOMA, zdobyła tytuł honorowego mieszkańca tego miasta.
Na naszym szkoleniu spotkało się ponad 40 nauczycielek z Zespół Szkolno-Przedszkolny w Białej Nyskiej, Zespół Szkolno - Przedszkolny w Niwnicy i przedszkole nr 9 w Nysie 🌸

Kamila Olga Psychologia♥️

Potrafimy karać dzieci za to, że mają problemy, popełniają błędy i mają gorszy czas. Robimy to w domu, w szkole! To tak bardzo zła droga! Droga donikąd...

✔️Bo...Jest różnica pomiędzy dyscypliną, która uczy samodzielności, a karą, która - nie uczy, a odbiera sprawstwo.

✔️Jest różnica pomiędzy słowami, które potrafią być twarde i stanowcze dla problemu i życzliwe dla samego dziecka.

I jest różnica w tym, jaki przykład dajemy swoją postawą - czy błędy są okazją do nauki?
Czy błedy stają się ryzykiem do kary?
I...
Najtrudniejsze pytanie, czym dla nas, dorosłych są błędy? Bo może my sami - tak często byliśmy karani słowem, nieprzychylnym wzrokiem, komentarzem pełnym rezygnacji...że trudno nam teraz wybaczać swoje własne błędy, a co dopiero...dać przestrzeń dla tych dziecięcych?

Nauczyliśmy się, że za błędy trzeba się wstydzić - a nie się na nich uczyć.
Karność nauczyła nas uciekać od ryzyka.
A nauka przestała cieszyć, a przecież kiedyś była właśnie nauką - na błędach.

Spróbujmy RAZEM inaczej ❤️
Niech błędy staną się okazją do nauki.
Dyscyplina niech wspiera poczucie bezpieczeństwa i zdrowe granice.
A kara- niech odejdzie już daleko...już na nią czas 😉

Dobra rada

HISTORIA ANI i jej MAMY* – lat 6 i lat 35 -o sile słowa „przepraszam..."

Supermarket, kolejka. Wózek wypchany, torba ciąży, mama myśli już tylko o tym, żeby jak najszybciej wyjść.

– „Mamo, a kupisz mi lizaka?” – Ania podbiega z nadzieją w oczach.
– „Nie teraz, Aniu.” – mama mówi z westchnieniem.
– „Ale proszę… No truskawkowy!”
– „Powiedziałam: nie.”
– „Maaamooo…” – Ania wierci się, zaczyna marudzić.
Mama traci cierpliwość:
– „Odejdź! uspokój się, bo cię tu zaraz zostawię!”

Słowa padają głośno, ostro.
Ania patrzy. Trzyma lizaka jakby nie wiedziała, co teraz zrobić. Jej oczy się rozszerzają i krzyczy: -"Nieee!"
A później pojawiają się łzy.
Duże łzy.

I nagle w tej głośnej przestrzeni robi się cisza. Poboczni klienci patrzą na dziewczynkę i mamę...

Kilka dni później w gabinecie,
Mama opowiada mi te historię:
– „Ja naprawdę tego nie chciałam powiedzieć. Byłam wykończona. Pani wie, cały dzień w pracy. Jeszcze te zakupy...no, głowa mi pękała, wszyscy się pchali w tej kolejce… I wyskoczyło mi to zdanie, tak jak kiedyś słyszałam od własnej mamy. Dopiero jak zobaczyłam jej twarz, to zrozumiałam, że ona w to uwierzyła! I dodaje ciszej -"Tak jak ja kiedyś ...”

– „Rozumiem, że to była trudna chwila dla Ciebie, A co zrobiłaś potem?” – pytam.
– „Nic mądrego… Wzięłam zakupy, wyszłyśmy. Ale wieczorem, jak ją przykrywałam, zapytała: Mamo, a ty naprawdę byś mogła mnie zostawić?” – głos jej się łamie.
– „I co odpowiedziałaś?”
– „Na początku… wie Pani ja chyba chciałam, aby szybko o tym zapomniała i … zbyłam ją. Powiedziałam:- "oj tam, głupotki opowiadasz". Ale widziałam, że się nie uspokoiła. Leżała taka cicha, ze spuszczoną głową. I wtedy usiadłam obok i powiedziałam:
-" Nie, Aniu. Nigdy cię nie zostawię. Byłam zdenerwowana i zmęczona.
I bardzo żałuję, że tak powiedziałam. Przepraszam"

– „I co zrobiła Ania?”
– „Wtuliła się we mnie tak mocno, że prawie się rozpłakałam. I powiedziała: to już nigdy tak nie mów, mamo. To mnie zabolało… ale chyba też obudziło. Nie chcę być ZŁĄ ”
I rozmawiamy dalej, jak zwolnić. Jak dać sobie więcej zaufania i...spokoju.

Wiecie, ja nie wierzę, że ta mama była „zła”nawet przez chwilę, ale czuję, jak ona mogła się czuć... Ona była i jest po prostu człowiekiem – czasem zmęczonym, przytłoczonym, w emocjach.
I właśnie dlatego ta historia jest ważna. Bo pokazuje, że możemy się zagubić!... Ale wtedy możemy też wrócić i powiedzieć dziecku "przepraszam" i powiedzieć sobie " zapanuje nad tym krzykiem. Dam radę"

💡 Co można zrobić zamiast takich słów?

▪️Zamiast straszyć, spróbować dać zadanie: „Policzysz mi bułki?”

▪️Zamiast „odejdź” – zaprosić: „Chodź bliżej, będzie nam łatwiej czekać razem.Zobacz, więcej osób jest za nami, czy przed nami w kolejce?”

▪️I ZAWSZE, ale to zawsze jeśli słowa już padły – przyznać się, przeprosić, powiedzieć głośno: „PRZEPRASZAM. Kocham cię. Nigdy cię nie zostawię.”

Bo dziecko nie potrzebuje idealnego rodzica.
Potrzebuje takiego, który potrafi zauważyć swój błąd i spróbować inaczej!

Największym kłamstwem w rodzicielstwie jest to, że musimy być nieomylni.
Prawda jest taka, że dziecko uczy się siły właśnie wtedy, kiedy widzi naszą słabość i nasze „przepraszam”.
Bo bliskość nigdy nie rodzi się z perfekcji!

Przytulam Was mocno od serducha ❤️
dr Kamila Olga



(*Imiona i szczegóły w historii zostały zmienione w celu ochrony prywatności. Publikacja za zgodą rodzica.)

Zapraszam na mój nowy kurs Edukacja patriotyczne bez nudy 🇵🇱

Gotowe pomysły na zajęcia Kup raz, korzystaj na zawsze!

Innowacja z planem daltońskim- zapraszamy

Innowacja w przedszkolu Innowacja z planem daltońskim

Polecajka
Zosia wyruszyła w Polskę inpodbika serca
Zapraszam do zakupu cegiełki złożonej z 10 książeczek napisz na:
[email protected]

Zanim sięgną po liczydło – o lekcjach, które dzieją się wcześniej Dwa prezenty książkowe Książkę o japońskich manierach dostałem w prezencie od znajomej z Japonii. To kolorowy komiks o Chibi Maruko-chan. Z początku potraktowałem go jako ciekawostkę kulturową, z którą się zapoznam, ale bez planów na dłuższą refleksję. Miałem nawet w głowie, że...