Węzeł dwóch kultur. Łódź Polsko-Niemiecka

Dzień dobry! 👋👋

Dzisiaj mamy dla Was ważną wiadomość. Z radością informujemy, że nasz projekt “Węzeł Dwóch Kultur. Łódź Polsko-Niemiecka” kończy się z dniem dzisiejszym.

Przedstawiliśmy Wam najważniejsze osoby o niemieckich korzeniach, które wpłynęły na nasze miasto, docierając aż do Karla Dedeciusa, który był najważniejszą dla nas postacią. Cieszymy się, że byliście przez ten czas razem z nami i mamy nadzieję, że nasz projekt nie tylko się wam podobał, ale też zdobyliście cenną wiedzę i zainteresowaliście się Łodzią jeszcze bardziej niż wcześniej.

Ostatnie kilka miesięcy było dla nas bardzo wymagające i pełne ciężkiej pracy, z tego powodu tym bardziej cieszymy się, że zdobyliśmy Wasze zainteresowanie. Teraz możemy odetchnąć z ulgą i pożegnać się z Wami. Jeżeli nie widzieliście jeszcze wszystkich przygotowanych przez nas informacji, dalej zapraszamy na naszą stronę internetową.

Tymczasem żegnamy się i życzymy miłego dnia!

Miłośnik Łodzi, fotograf i księgarz. Włodzimierzowi Pfeifferowi Archiwum Państwowe Łodzi zawdzięcza zbiór zdjęć dawnej Łodzi. Doprowadził do pojawienia się na rynku książek o tematyce łódzkiej, a dzięki jego staraniom ukazała się też literatura Eugeniusza Ajnenkina, M. Hertza i L. Stolarewicza.

Brał udział w strajku pracowników księgarskich, w wyniku którego ustalono nowe, niższe normy pracy księgarzy. Był autorem ankiety obecnie znajdującej się w Archiwum Państwowym w Łodzi, będącej bezcennym źródłem informacji na temat międzywojennego księgarstwa łódzkiego. Wykonał ponad 900 negatywów fotograficznych, szczególnie lubił fotografować Stare Miasto i jego mieszkańców.

Wlodzimierz Preiffer pozostawił po sobie mnóstwo zdjęć naszego miasta i wiele dokumentów opisujących tamtejsze życie. Dzięki niemu łodzianie są w posiadaniu wielkiej ilości materiałów o dawnej Łodzi

Radny miejski Łodzi w latach 1934-1939 – Emil Zerbe.

Urodził się w rodzinie kamieniczników i rzemieślników w Łodzi. Był zmuszony opuścić miasto, ponieważ wtedy leżało ono na froncie niemiecko-rosyjskim. Studia ukończył na Politechnice w Darmstadt, później był przewodniczącym założonej przez siebie Niemieckiej Partii Pracy, która kładła nacisk na współpracę z partiami robotniczymi innych łódzkich narodowości.

Znalazł się we władzach krajowych Niemieckiej Socjalistycznej Partii Pracy w Polsce. Po sześciu latach uzyskał mandat posła na Sejm I kadencji z ramienia Bloku Mniejszości Narodowych, gdzie ściśle współpracował z polskimi i żydowskimi socjalistami.

Zajmował się dziennikarstwem oraz był redaktorem zagranicznych czasopism. Walczył o poprawę warunków życia łódzkich robotników jak również sprawiedliwe rozwiązywanie konfliktów między różnymi narodowościami.

Doktor nauk filologicznych, fabrykant , założyciel Związku Przemysłu Włókienniczego. Alfred Biedermann! Dzisiaj mowa o nim!

Urodził się i mieszkał w Łodzi. Tutaj również ukończył Wyższą Szkołę Realną, później studiował w Zurychu i Getyndze. W celu zdobycia wiedzy o funkcjonowaniu fabryk włókienniczych podróżował do Francji, Anglii Danii i Niemiec. Po powrocie do rodzinnego miasta wykorzystał nabytą podczas podróży wiedzę i stanął na czele imperium przemysłowego swojego ojca.

W późniejszych latach przyczynił się do powstania miejskiej komunikacji tramwajowej w Łodzi. Inwestował pieniądze w kopalnie „Saturn” oraz aktywnie działał dla rozwoju polskiego górnictwa. Podczas I Wojny Światowej należał do Rady Czternastu, przekształconej potem w Komitet Obywatelski.

Za swoją działalność przy rozbudowie krajowego przemysłu został nagrodzony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski, a także Krzyżem Zasługi za działania dla górnictwa.

Przeglądając materiały z naszych wycieczek po mieście, natknęliśmy się na zdjęcia wielkiego komina przy ul. Wólczańskiej. Na pewno macie dużo pytań. Co to za komin? Kto go wybudował i jaką funkcję pełnił? Mamy dla Was odpowiedzi na te i wiele innych pytań!

Zacznijmy może od opowieści o Wilhelmie Lurkensie, słynnym łodzkim fabrykancie i wielbicielu wszelkiego rodzaju dzieł sztuki. Niestety na początku swojej kariery nie miał funduszy, by wybudować własną fabrykę i przez wiele lat pracował na zapleczu przy ul.Piotrkowskiej 70. Jednak po długim okresie wynajmu, udało mu się wybudować własną fabrykę i to nie jedną, a nawet dwie. Pierwsza z nich mieściła się właśnie przy Piotrkowskiej 70, a druga pare budynków dalej przy Piotrkowskiej 63.

Jeżeli chodzi o Wólczańską i o wielki komin, to tutaj miała powstać kolejna fabryka Wilhelma Lurkensa. Na początku nie był to wielki budynek, dopiero w 1909 roku wybudowano wysoki komin, a samą fabrykę rozszerzono. Budowa ta nie przebiegała tak sprawnie, jak mogłoby na to wskazywać, dlatego że jak już wspominaliśmy Lurkens był miłośnikiem dzieł sztuki i jego marzeniem było zbudowanie pałacu w którym mógłby trzymać wszystkie posiadane obrazy. Dlatego też część pieniędzy przeznaczonych na wybudowanie fabryki odkładał, by później móc zbudować pałac.

Po prawie roku, z pomocą wsparcia finansowego od Łódzkiego Towarzystwa Kredytowego jego marzenie się spełniło i przy ul.Kościuszki 33/35 zaczął powstawać piękny pałac. Niestety rodzina Wilhelma Lurkensa nie podzielała jego zamiłowania sztuką i po śmierci fabrykanta wyprzedała większość zgromadzonej przez niego kolekcji i majątku.

Jednym z nielicznych przykładów połączenia stylistyki renesansu i manieryzmu w łódzkiej architekturze jest dom Otto Gehliga znajdujący się przy ulicy Tuwima 17.

Budynek przez lata zaniedbany, niedawno przeszedł gruntowny remont. Obecnie mieszczą się w nim siedziby konsulatów Austrii oraz Albanii. Willa została również wpisana do rejestru zabytków.

Otto Gehlig nigdy nie skończył uczelni i nie miał formalnego wykształcenia architektonicznego, nie przeszkadzało mu to jednak w prowadzeniu własnej firmy budowlanej. I to nie byle jakiej, a jednej z najlepszych firm na łódzkim rynku przed I wojną światową.

Jednak z uwagi na brak formalnego wykształcenia, jego plany były podpisywane przez innych twórców, m.in. Hilarego Majewskiego czy Franciszka Chełmińskiego. Według jego projektu wzniesiono budynek Filharmonii Łódzkiej (obecnie już nieistniejący).

Z racji powiązań rodzinnych z Juliuszem Heinzem, był realizatorem jego zamysłów budowlanych, takich jak Pałac Juliusza Heinzla przy Piotrkowskiej 104, Willa Juliusza Kunitzera i Pałac Juliusza Heinzla na Julianowie.

Łódź jest jednym z niewielu miast w Polsce, gdzie zachowało się dużo zabytkowych fabryk, willi i rezydencji dawnych fabrykantów. Kulturoznawcy naliczają około trzystu budynków w mieście. Oczywiście teraz fabryki nie produkują wełny, willi i rezydencji nie zamieszkują fabrykanci. Ich budowniczymi byli przesiedleńcy przybywający do Łodzi. Do jednej z tych rodzin należeli Richterowie.

Przypatrzmy się pięknej willi przy ul. Wólczańskiej 199, należała ona kiedyś do Zygmunta Richtera – przedsiębiorcy włókienniczego, który był wiceprezesem Związku Przemysłowców miasta Łodzi. Po II Wojnie Światowej przez wiele lat budynek zajmowało przedszkole, później mieściła się w nim siedziba Międzynarodowych Targów Łódzkich. Od 2014 roku właścicielem budynku jest Izba Adwokacka w Łodzi.

Z pomocą swojego ojca, Richter uruchomił własną przędzalnię wełny przy ul. Radwańskiej, którą później odziedziczył po nim jego młodszy syn. Niewątpliwie rodzina Richterów na stałe wpisała się w historię naszego miasta. Niedaleko swojej fabryki pozostawili cztery wspaniałe wille, uznawane za jedne z ładniejszych w mieście.

😊

Przemysłowiec, filantrop, luteranin związany z Łodzią i Sopotem, czyli Edward Herbst!

Rozpoczynał swoją karierę pracując w fabryce Scheiblera, po paru latach stając się jej współwłaścicielem.Budował linie kolejowe,był właścicielem hut, kopalni, cukierni i browarów, zarządzał miejską elektrownią i gazownią w Łodzi.

Słynny Pałac Herbstów znajdujący się przy ul. Przędzalnianej 72, zaadaptowany został na oddział Muzeum Sztuki w Łodzi oraz Muzeum Herbsta. Jest to miejsce nierozerwalnie związane z losami rodziny Edwarda i Scheiblerów, zaliczanych do najbogatszych i najbardziej wpływowych rodzin przemysłowców nie tylko w Łodzi, lecz także na całej ziemi polskiej w drugiej połowie XIX wieku.

W swoim ogrodzie wybudował jedne z pierwszych szklarni w Łodzi. Hodował w nich storczyki, egzotyczne warzywa, kwiaty. Zostawił po sobie nieco więcej, niż tylko fabryki i pałace. Przyczynił się do powstania pierwszej polskiej gazety „Dziennika Łódzkiego”, który istnieje do tej pory.

Historia jego rodziny nie była tak wspaniała, jak mogłoby się wydawać. Herbstowie musieli się zmierzyć ze śmiercią swojej ukochanej córki Anny Marii. Bardzo ciężko przeżywali to wydarzenie, aż pewnego dnia postanowili, iż wesprą inicjatywę dr Karola Jonschera i tak oto powstał pierwszy w Polsce szpital pediatryczny im. Anny Marii. Byli jego głównymi fundatorami, zaoferowali działkę pod budowę oraz wsparli inicjatywę pieniężnie. Aktualnie budynek znany jest jako Szpital Pediatryczny im. Janusza Korczaka.

Praktycznie każdy łodzianin był chociaż raz na Placu Niepodległości.
Ale czy wiedzieliście, że przed wojną nosił nazwę Placu Leonarda, wziętą od zniekształconego nazwiska Ernsta Leonhardta?
Ernst był założycielem fabryki wyrobów wełnianych, ulokowanej pomiędzy Placem Niepodległości a ulicą Rzgowską.
Jego imperium było typowym zespołem rezydencjalno-fabrycznym – tuż obok fabryki zbudował swoją willę, która obecnie pełni funkcję Urzędu Stanu Cywilnego.

Niedaleko niej znajduje się również tak zwana Kamienica pod Góralem, czyli kolejna część kompleksu Leonhardta.

Oprócz budowania fabryk, starał się wpłynąć na poziom wykształcenia młodych łodzian. Założył swoją szkołę przyfabryczną oraz był współzałożycielem gimnazjum niemieckiego.

Wkrótce pojawią się kolejne postacie! Zostańcie z nami, by dowiedzieć się więcej o osobach, które wpłynęły na rozwój naszego miasta.

To już dzisiaj! Otwieramy naszą stronę internetową! 🥳🥳

Na niej znajdziecie dużo informacji o postaciach i tematach, które Wam przedstawiliśmy. Będziecie też mogli dowiedzieć się nieco więcej o naszym projekcie i o nas
📄🎥Czekają na was bogate artykuły, a wkrótce też materiały wideo.

Oczywiście na tym nasze działania się nie kończą! Chcemy, żebyście dalej odkrywali z nami historię Łodzi, dlatego co kilka dni zamierzamy pokazywać wam kolejne postacie, które pojawiać się będą na osi czasu 😃

Może chcecie się zabawić i zgadnąć, kto pojawi się następny? Jeśli lubicie zagadki, to spróbujcie swoich sił w komentarzach!
A oto kilka podpowiedzi: ta osoba była prezesem Związku Przemysłowców i współzałożycielem Niemieckiego Gimnazjum Reformowanego.
Odpowiedź pojawi się już w niedzielę!

👇👇👇

WĘZEŁ DWÓCH KULTUR Łódź Polsko - Niemiecka

Dzisiaj obchodzimy 100. rocznicę urodzin Karla Dedeciusa - wybitnego tłumacza, wielbiciela literatury i co najważniejsze Łodzianina.

Przełożył na język niemiecki najwybitniejsze dzieła polskiej literatury szerząc swoje umiłowanie wśród narodu Niemieckiego. To z jego inicjatywy powstał Niemiecki Instytut Kultury Polskiej - miejsce zajmujące się badaniem i propagowaniem polskiej kultury.

Karl Dedecius jest też postacią, dzięki której narodził się nasz projekt. Dzisiaj na Uniwersytecie Łódzkim obchodzony jest międzynarodowy jubileusz z okazji rocznicy jego urodzin.

Autor fotografii: Myroslava Nykytiuk.
Zdjęcie z wystawy, znajduje się w Muzeum Miasta Łodzi

Dzisiaj również o promowaniu kultury (i nie tylko) polskiej i niemieckiej! Chcemy opowiedzieć Wam trochę o organizacjach, które pełnią ważną rolę w dialogu naszych krajów.

Do istnienia zostało powołanych wiele instytucji, mających na celu utrzymanie pozytywnych stosunków Polski i Niemiec. Jedną z takich organizacji założył Karl Dedecius. Jest to Niemiecki Instytut Spraw Polskich mieszczący się w Darmstadt , którego zadaniem jest poszerzanie wiedzy o Polsce w Niemczech.

Swoje założenia wprowadzają w życie poprzez realizowanie ciekawych projektów edukacyjnych, naukowych, kulturowych czy artystycznych. Dzięki różnorodnym formom, szerzą zainteresowanie kulturą, społecznością oraz historią Polską, jak i Niemiecką. 🤓

W naszym mieście swoją siedzibę ma za to Centrum Dialogu im. Marka Edelmana skupiające się na wielokulturowości Łodzi, a szczególnie relacjach polsko-żydowskich, o którym zapewne wiele z Was słyszało. 😃

Mamy nadzieję, że was też zainteresował ten temat!

Zdjęcie na licencji CC