09/08/2026
پٽائي سرڪار جيڪا سھڻي ۽ ميھار جي داستان جي منظر ڪشي ۽ عڪاسي ڪئي آھي حيرت ۽ عقل دنگ رهجيو وڃي ۽ صرف ڀٽائي سرڪار ئي اھڙي منظر ڪشي ڪري سگهي ٿو.
سھڻي سندس سرتين کي مخاطب ٿيندي چوي ٿي.
ساھڙ مون جيئن سرتيون جي ڏسو سڀيئي
ته سمھو ڪين سک ٿي پاسو ور ڏيئي
مونھان اڳي ئي گھڙو سڀ گھڙا کڻي
2 جيڏيون ڏٺيان جي صورت ساھڙ ڄام جي
سک ٿي ستيون ڪين ڪين،ڪانڌن پاسي ڪي
مونھان ئي اڳي گھڙو سڀ گھڙا کڻي.
۽ ڌريا جي جيڪا ڌھشت آھي جنھن جي منظر ڪشي ڪجھ ھن ريت آهي
ڪارا ڪن ڪاري تڳي جت ڪاريھر ڪڙڪا
مئي متي مهراڻ ۾ اچن دپارا ڌرڪا
ويندي ساهَڙَ سامهان جھولَ ڏنس جھڙڪا
کرڪين جا کڙڪا سونھان ٿيئڙم سير ۾
اھڙي ڌريا جي دھشت ۾ ڀٽائي سرڪار سھڻي کي مخاطب ٿيندي فرمائي ٿو
متان گھڙي سھڻي اڄ درياهه ۾ دم
ڪارئ رات ڪنن ۾ ڪھڙو اٿئي ڪم
مٿان جاڳي ڏم پڇي پاڙي واريون؟
ته سھڻي جواب ڏي ٿي
پڇي پاڙي واريون ڪوھ ڪريندو ڏم
ڪارئ رات ڪنن ۾ آھ ڪانيارن ڪم
ھئ ھڏو ۽ ڇم گھوريو محب ميھار تان .
2 چڙن چوري آھيان سک ٿي سمھان ڪيئن
ساريان ساھڙ ڄام کي ڏھ ڏھ ڀيرا ڏينھن
ميھار مرڻ سينء نيئر پاتم نينھن جو
۽ ھنن ڀيتن ۾ ڀٽائي سرڪار سھڻي کي جيڪو عشق ھو ان جو اندازو لڳايو آھي ۽ فرمائي ٿو
سياري سھ رات ۾ جا گھڙي وسندي مينھن
ھلو تہ پڇون سوھڻي جا ڪر ڄاڻي نينھن
جنھن کي راتو ڏينهن ميھار ئي من ۾
2 سانوڻ گھڙي سڀڪا ھئ سرھي سياري
تن وڌائين تار ۾ ارواح جي آري
محبتي ماري ڪونهي داد درياءَ ۾
۽ جڏھن سھڻي گھڙو کڻي ڌريا ۾ گھڙي ٿي ڌريا جي اندر جي جيڪا حالات آھي پٽائي سرڪار ھن ڀيت ۾ فرمائي ٿو
گھڙي گھڙو ھٿ ڪري الائي تھار
ڄنگھ ڄرڪي وات ۾ سسئ کي سيسارَ
ڇوڙا ٻيڙا چڪ ۾ لڙ ۾ لڙيس وار
لکين ڇوٽيس لوھڻيون ٿيلهيون ٿر نئون ڌار
مڙيا مچ ھزار ڀاڱا ٿيندي سوھڻي.
۽ جڏهن سھڻي درياهه جي وچ ۾ پھچي ٿي ۽ سندس گھڙو ڀڄيو وڃي ته ان مھل ڀٽائي سرڪار فرمايو آهي
گھڙو ڀڳو ته گهوريو آسر مَ لاهج
لاتفنطوا من رحمة الله ترھي ان تريج
حبيباڻي ھيج پسين منھن ميھار جو
۽ جڏهن سھڻي درياهه ۾ ٻڏي پئي ۽ ٻي پاسي ميھار ڪنڌيءَ تي بيٺو درياهه کي دانھ ڏي ۽ ملحائن کي پيو سڏي ته پٽائي سرڪار فرمائي ٿو
ڪنڌيءَ جھليو ڪانهن عاشق اڀو آھون ڪري
تو ڪيئن ٻوڙي سھڻي ٻيلي منھنجي ٻانھن
درياهه توتي دانهن ڏيندس ڏينھن قيام جي
2 اڀو تڙ ميھار ملاحن سڏ ڪري
آئون پڻ وجھان هٿڙا ائين پڻ وجھو ڄار
گھوريو ڪارونڀار مان مڙنھون سپرين.
جڏهن سھڻي ٻڏي پئي ۽ موت جو فرشتو روح قبض ڪرڻ وارو جڏهن سامھون اچي ٿو ته ان کي سھڻي مخاطب ٿي چوي ٿي ته
ملڪلموت ميھار کي منھنجا ساري ڏج سلام
سھڻي گھڙي سير ۾ جنھن سان ڪاري ٿي قيام
جنھن جي اچڻ جا اجھام سا ٻانهياري ٻوڙيون اچا
۽ جڏهن سھڻي ٻڏي وئي سندس جنازو جيڪو وھندي ويو درياهه جي لھرن ڇولين ۾ ته ان وقت جي عڪاسي ھن ڀيت ۾ آھي
ڪاندي ڪنگ ٿياس وھڻ جنازو سھڻي
ٻگا جي ٻيٽن جا ڪلھا تن ڏناس
اکيين ملڪ ڏٺاس توء من ڪاڍو ميھار ڏي
سنڌ جو گھوٽ حضرت شاھ عبداللطيف ڀٽائي رح
