24/11/2025
๐๐ถ๐ด๐น๐ฎ๐ฎ๐ป๐ด ๐๐ถ๐๐ฎ๐ป
Isinulat ni ๐๐ช๐ฆ๐ฏ ๐๐ฉ๐ข๐ฏ๐ฅ๐ฆ๐ณ ๐. ๐๐ญ๐ข๐ณ,
๐๐ณ๐ข๐ฅ๐ฆ 12 ๐๐๐๐๐ ๐๐ฉ๐ข๐ฌ๐ฆ๐ด๐ฑ๐ฆ๐ข๐ณ๐ฆ
Sa paaralan, ang silid-aralan ay tila isang orasan na biglang huminto
nang isang Agusonian ang tuluyan nang namaalam.
Walang hudyat, walang paalamโ
walang pasabing ikaโy lilisan.
Iniwan mo kaming gumuho, pumatak ang mga perlas na pilit tinatago,
nang mabalitaan naming ikaโy tuluyan nang naglaho.
Isang humanista. Isang Agusonian.
Kaibigang palangiti, sibol ng kasiyahan tuwing umaga.
Ang halakhak mong magaan, ngayoโy alaala na lamang na dumarampi sa isipan.
Ang silid na datiโy puno ng sigla mo,
ngayon ay tila nangungulilaโ
parang bawat mesaโt upuan ay lumuluha sa biglaan mong pagkawala.
G**o man o kaibigan, hindi mapigilan ang mga luhang bumabagsak
sa sakit na hindi maipaliwanag;
sapagkat ang pusong datiโy nagbibigay-buhay
ay ngayoโy natulog nang hindi nagpaunawa.
Pintig mong humintoโramdam hanggang ngayon
ang kirot na hindi mawari.
Parang hangin kang naglaho, parang ilaw na pinatay
nang walang pagkakataong makita ang huling ngiti.
Ngunit ang kabutihang iniwan mo,
siya ngayong humahawak sa amin
sa lungkot na hindi masukat.
Paalam, kaibigang minahal at hinirang.
Ang biglaan mong pag-alis ay nag-iwan ng sugat na malalim.
Ang tawa at saya mo, kahit lumisan ka,
ay nananatiling liwanag sa dilim.
Sa bawat kwento at biruang minsang pinagsaluhan,
naroon ang iyong di-matitinag na presensya.
At kahit wala ka na sa aming harapan,
ang iyong alaala ay patuloy na nagbubuklod sa aming mga puso.
Hanggang sa muliโpaalam.
๐๐ถ๐ด๐น๐ฎ๐ฎ๐ป๐ด ๐๐ถ๐๐ฎ๐ป
Sa paaralan, ang silid-aralan ay tila isang orasan na biglang huminto
nang isang Agusonian ang tuluyan nang namaalam.
Walang hudyat, walang paalamโ
walang pasabing ikaโy lilisan.
Iniwan mo kaming gumuho, pumatak ang mga perlas na pilit tinatago,
nang mabalitaan naming ikaโy tuluyan nang naglaho.
Isang humanista. Isang Agusonian.
Kaibigang palangiti, sibol ng kasiyahan tuwing umaga.
Ang halakhak mong magaan, ngayoโy alaala na lamang na dumarampi sa isipan.
Ang silid na datiโy puno ng sigla mo,
ngayon ay tila nangungulilaโ
parang bawat mesaโt upuan ay lumuluha sa biglaan mong pagkawala.
G**o man o kaibigan, hindi mapigilan ang mga luhang bumabagsak
sa sakit na hindi maipaliwanag;
sapagkat ang pusong datiโy nagbibigay-buhay
ay ngayoโy natulog nang hindi nagpaunawa.
Pintig mong humintoโramdam hanggang ngayon
ang kirot na hindi mawari.
Parang hangin kang naglaho, parang ilaw na pinatay
nang walang pagkakataong makita ang huling ngiti.
Ngunit ang kabutihang iniwan mo,
siya ngayong humahawak sa amin
sa lungkot na hindi masukat.
Paalam, kaibigang minahal at hinirang.
Ang biglaan mong pag-alis ay nag-iwan ng sugat na malalim.
Ang tawa at saya mo, kahit lumisan ka,
ay nananatiling liwanag sa dilim.
Sa bawat kwento at biruang minsang pinagsaluhan,
naroon ang iyong di-matitinag na presensya.
At kahit wala ka na sa aming harapan,
ang iyong alaala ay patuloy na nagbubuklod sa aming mga puso.
Hanggang sa muliโpaalam.
Poem contributor: ๐๐ช๐ฆ๐ฏ ๐๐ฉ๐ข๐ฏ๐ฅ๐ฆ๐ณ ๐. ๐๐ญ๐ข๐ณ,
๐๐ณ๐ข๐ฅ๐ฆ 12 ๐๐๐๐๐ ๐๐ฉ๐ข๐ฌ๐ฆ๐ด๐ฑ๐ฆ๐ข๐ณ๐ฆ