27/07/2026
Si Ate May, 32. OFW dito sa Hong Kong. 5 years na siya. DH sa isang flat sa Kowloon.
Isang Linggo ng umaga. Day off niya. Pero hindi siya lumabas.
Wala siyang dala kundi $50 HKD sa wallet. Pambayad ng wifi, pampadala sa anak sa probinsya.
Biglang dumating yung period niya. Mas maaga ng isang linggo.
Nagmamadali siyang pumunta sa 7-11 para bumili ng napkin. $25 HKD isang pack.
Tiningnan niya yung wallet. Tapos naalala niya yung tawag ng nanay kagabi: _"Anak, kulang pa pang-gamot ni Bunso."_
Ibinaba niya yung napkin. Kumuha na lang ng tissue. $8 HKD lang.
Isang buong araw, yun lang ang ginamit niya. Papalit-palit, itinatago, nagmamadali sa CR para hindi mahalata.
Masakit ang puson. Pero masakit yung hiya.
Nakaupo lang siya sa park, nakatingin sa mga babaeng masayang namamasyal. Tahimik siyang umiyak. Hindi para sa sarili. Para sa anak niya.
Gabi na nung umuwi siya. Nagvideo call.
Kumusta anak? Kumain ka na?"_ ngiti pa din.
Pagkababa ng call, dun lang siya tuluyang napaiyak.
Sa likod ng bawat "Kaya ko" ng isang OFW, may mga gabing kinikimkim ang sakit.
Hindi tayo mahina kung nagtitipid tayo. Matatag tayo kasi iniisip natin pamilya muna.
Pero kabayan, paalala lang: *Alagaan din natin sarili natin.* Ang kalusugan natin ang puhunan natin dito.
Kung kaya, magtabi kahit $10 kada sahod para sa "emergency fund" mo. Para sa pagkain, gamot... at para din sa dignity mo.
At sa mga nakakabasa nito: Minsan isang pack ng napkin lang, malaking ginhawa na yun sa isang babae.
Hindi tayo nag-iisa. Yakap sa lahat ng Auntie na lumalaban. 🙏
Auntie, kung ikaw o kakilala mo dumadaan dito ngayon, okay lang humingi ng tulong sa kaibigan o sa community. Maraming grupo dito sa HK na tumutulong din🙏
