Silangan National High School BRB4

Congratulations Silangeños for the successful culminating activity of National Reading Month Celebration! 😇😇😇

Join our bookmark making activity

Let us read this paragraph today!

Paragraph # 1
by Joe Mordeno

“N0! No! No! A thousand times no!” he shouted. “Humility does not require mediocrity. By insisting that you are just this, or just that or that you will never amount too much, in the name of humility, you talk yourself down to a state of no accomplishment. You program yourself for mediocrity. Humility requires only that no matter what you do, you always recognize that it might have been done better. That you remain aware that your life on earth is temporary, and that those who occupy the planet with you have as much a right to be here as you do.”

Happy reading!

Day 1

As we celebrate the National Reading Month this November, join us as we read a poem and find out what can reading give to us. Do not forget to write down your reflections in the comment section.
Happy reading!

Read a Book
by Brian Bilston

If loneliness ever comes calling
or you’re feeling down on your luck,
here’s a remedy that’ sure to cure:
you should go and read a book.

If you’ve been climbing mountains
But then find that you’ve got stuck,
Whatever you do, don’t panic:
It’s a chance to read abook.

If you’ve run out of inspiration
And you don’t know what to cook,
Forget about food completely
And go and read a book.

If you’re having a night on the town
And you want to strike the right look
To impress your fellow clubbers,
Just sit and read a book.

Magandang araw po!
Inaanyayahan po namin kayo bukas mga ka-brigada! See you!

Bukas na po

Mga magulang
Mga mag-aaral
Aming mga stakeholders
Mga kaBarangay

Tara na!
MagBrigada na

Inaanyayahan po namin kau bukas sa Opening ng Brigada Eskwela 2022-2023.
Samahan nyo po kaming simulan ang panibagoNg pahina ng taong Panuruan..

Sama-sama, tulong-tulong upang lahat makaya.

Hello ka- BRB4!

How often do you and your mother talk nowadays? What have been your favorite conversation with her so far? What lesson/ advice do you always hear from her?

Let us end your week reading a very good poem by an American author Langston Hughes.

Find out what is/ are the advice/s of the mother to his son. Do not forget to share your learnings and reflection for today’s reading.

Mother to Son
by: LANGSTON HUGHES

Well, son, I’ll tell you:
Life for me ain’t been no crystal stair.
It’s had tacks in it,
And splinters,
And boards torn up,
And places with no carpet on the floor—
Bare.
But all the time
I’se been a-climbin’ on,
And reachin’ landin’s,
And turnin’ corners,
And sometimes goin’ in the dark
Where there ain’t been no light.
So boy, don’t you turn back.
Don’t you set down on the steps
’Cause you finds it’s kinder hard.
Don’t you fall now—
For I’se still goin’, honey,
I’se still climbin’,
And life for me ain’t been no crystal stair.

https://www.poetryfoundation.org/poems/47559/mother-to-son

Hello ka- BRB4!
How’s your week so far?
In support with the Women’s Month Celebration, let us end our week reading an article and be inspired about empowered women in the Philippines who are making a difference as leaders, mentors, role models, and game-changers in their respective fields.
After reading this article, share who among these women you admire the most in the comment section. Why? What are the characteristics/ attitude you want to imitate from her?

Happy Reading!

11 Empowered Pinays Who Prove That Success Knows No Gender
by Venus Zoleta

Who are the Filipinas who embody women empowerment in the Philippines and in the world? It’s actually a long list. But here are 11 of the most outstanding, powerful, and admirable Filipinas creating waves in their respective fields.

Hidilyn Diaz
Weightlifting champ Hidilyn Diaz has proven that no amount of weight can weigh a woman down. Case in point: her historic gold medal finish at the Tokyo 2020 Olympic Games.[2]
Becoming the country’s first Olympic gold medalist has earned Diaz her much-deserved public admiration as one of the empowered women in the Philippines. But more than that, the 30-year-old from Zamboanga City had to endure and overcome financial challenges on the journey to her Olympic win.
Before she made history at the Tokyo Olympics, Diaz bagged the gold medal in the SEA Games in 2019. She also won a silver medal at the 2016 Rio Olympics.
You know what else is astig about this power lifter? Diaz is a Philippine Air Force member. Soon after her Olympic victory, she was promoted to the rank of staff sergeant.

Lea Salonga
Seasoned singer and actress Lea Salonga is one of the outstanding women in the entertainment industry both here and abroad.
The multi-awarded Broadway star is world-famous for her iconic performances in musicals like “Les Misérables” and “Miss Saigon,” as well as being the singing voice of Disney characters Princess Jasmine and Mulan.
Up to this day, she’s still active as a stage performer in the Philippines and abroad. She has also mentored aspiring Pinoy singers as a coach on The Voice of the Philippines.

Socorro Ramos
Those who grew up reading books from National Book Store have one person—a woman at that—to thank for. She’s Socorro “Nanay Coring” Ramos, who started almost eight decades ago what’s now known as the biggest bookstore and school/office supplies chain in the Philippines.
Nanay Coring credits her success to hard work, patience, and perseverance. In an interview with Entrepreneur Philippines, she shared that she’s still working even at age 95. “You should show people that you’re still strong even if you’re not. It’s psychological,” she said.
A key lesson we can learn from Nanay Coring? For empowered women in the Philippines, age definitely doesn’t matter.
“You should show people that you’re still strong even if you’re not. It’s psychological.”
Socorro “Nanay Coring” Ramos of National Book Store

Leni Robredo
Her position as the country’s vice president makes Maria Leonor “Leni” Robredo one of the most influential and powerful women in the Philippines.
But before she entered politics, Robredo was a human rights lawyer who did pro bono work to defend abused wives in her hometown Naga City, Camarines Sur.
Vice President Robredo is a long-time champion of Filipina empowerment and gender equality. For her advocacy, she earned the Tanglaw Award from The Outstanding Women in the Nation’s Service (TOWNS) Foundation, as well as the “Honorary Outstanding Woman Award of the Year 2016” from the Thai government.

Josie Natori
Josephina Almeda Cruz, more popularly known in the fashion industry as Josie Natori, is one of the outstanding women in the Philippines in terms of wealth. She runs The Natori Company, an international women’s fashion brand.
Natori grew up in a family that valued independence and entrepreneurial spirit among its female members. “Don’t put yourself in a position where you have to depend on anyone,” the young Josie’s lola would tell her.
The self-made billionaire’s efforts to give back to her kababayans are commendable. Even though her business is based in New York, she employs Filipino workers in her factory in Manila. She’s also helping Filipino artists get study grants through the Asian Cultural Council.
“Don’t put yourself in a position where you have to depend on anyone.”
Josie Natori of The Natori Company

Marife Zamora
In the corporate world, the so-called “glass ceiling” keeps women from advancing their career. But Marife Zamora—one of the top female executives and empowered women in the Philippines—has shattered that proverbial glass. She rose from the ranks until she became the chairperson of Convergys Philippines (now Concentrix), being responsible for the BPO company’s stature as the country’s top employer.
Zamora is a strong advocate for women empowerment in the workplace. She founded an organization, the Filipina CEO Circle, that’s made up of women CEOs in the Philippines who have climbed the corporate ladder and lead huge private corporations in the country. She’s also the third woman president of the Management Association of the Philippines
In an interview with The Philippine Star,[3] Zamora shared this career advice for women: “Do not be afraid to pursue top leadership posts in any field. Gender should never be a hindrance in nor reason for being selected to the top post. Women shouldn’t be guilty in pursuing careers just as men shouldn’t be embarrassed about doing household chores. More women will be empowered; more glass ceilings will be broken.”
“Do not be afraid to pursue top leadership posts in any field… Women shouldn’t be guilty in pursuing careers just as men shouldn’t be embarrassed about doing household chores. More women will be empowered; more glass ceilings will be broken.”
Marife Zamora of Convergys Philippines

Catriona Gray
Photo from Catriona Gray page
In a pageant-obsessed country like the Philippines, Catriona Gray’s Miss Universe 2018 win has brought so much joy and pride to Filipinos. Since she won the most coveted title, the whole world has gone crazy with her now iconic lava walk and slow-mo twirl.
But the Filipina-Australian stunner is more than just a beautiful face. Raising the bar for future Pinay beauty queens, Gray ignited her fans’ love for the country by incorporating different aspects of Filipino culture when she competed in 2018 in Bangkok—from wearing outfits made of indigenous fabrics to showing videos that aptly represent Luzon, Visayas, and Mindanao.
Now one of the most famous personalities in the Philippines, Gray actively advocates for access to education and HIV awareness. Since her early 20s, she’s already been volunteering for Young Focus in Tondo, Manila and has helped the non-profit organization raise funds to build an educational center for its young beneficiaries.

Whang-Od Oggay

Apo Whang-Od Oggay is the oldest tattoo artist in the world. She’s among the most popular and prolific, too. Visitors flock to her village in Kalinga so she can ink them with her signature designs.
For preserving the traditional practice of tattooing, the National Commission for Culture and the Arts recognized Whang-Od’s contribution to the Philippine culture and arts through the Dangal ng Haraya Award.

Alex Eduque
Photo from Habitat for Humanity page
What were you busy with at 15? Alex Eduque spent her teenage years volunteering with Habitat for Humanity, a non-profit organization that build homes for poor families. Not only that—she founded the Habitat Youth Council that raised funds for her cause.
Right after graduating from college, the young humanitarian organized MovEd, an NGO that pushes for early childhood education in less-privileged communities.
She was later awarded for her volunteering work, being the first and youngest Filipino to be recognized at the Global Awards for Fundraising in Amsterdam, Netherlands.
Eduque attributes her strength and achievements to the influential women in her family.
“Being raised in an alpha female family has always been empowering. It has given me a sense of self-worth and security I would never have found elsewhere… I have found that being raised in the presence of and as one has truly helped me navigate through the ups and downs, the wonders and most cosmopolitan of situations this world has to offer,” Eduque writes in her Manila Bulletin column.[4]
“Being raised in an alpha female family has always been empowering. It has given me a sense of self-worth and security I would never have found elsewhere.”
Alex Eduque, MOVED Founder and Chair

Ana Patricia Non
Then 26-year-old Ana Patricia Non became a household name when she started the Maginhawa Community Pantry in Quezon City in April of 2021.
From a small carton filled with vegetables and other food items, she created a ripple effect and inspired other Filipinos to start their own community pantries. Community pantries sprang up in different parts of the country where the less fortunate or people severely affected by the pandemic can get some food for free.
A Visual Communication graduate of the University of the Philippines College of Fine Arts, Ana ran a small furniture business before the pandemic.[5] The pandemic also affected her business, so Ana knew the struggle of losing a job.
But even before the pandemic, Ana’s giving spirit was already evident. She she liked to participate in various relief efforts and voluntary projects in her community. This young woman certainly has her heart in the right place!

Maria Ressa

Maria Ressa is undoubtedly one of the most famous women in the Philippines because of her commitment to fight for freedom of speech. She’s a journalist for over 25 years with an admirable resume: teacher, author, CNN Bureau Chief, ABS-CBN Head of News and Current Events, Rappler CEO, and most recently, 2021 Nobel Peace Prize Winner.
In her Nobel Peace Prize lecture, which she delivered in Oslo, Norway, in December 10, 2021, Maria talked about dreaming of “a world of peace, trust and empathy,” and calling everyone to action. “Now let’s go and make it happen. Let’s hold the line. Together.”[6]



Get to Know These 11 Empowered Women in the Philippines (moneymax.ph)

Magandang Araw mga ka-BRB4! Samahan niyo kaming pagnilayan ang Alegorya ng Yungib. Huwag mahiyang magbigay ng inyong opinyon, reaksyon at repleksyon mula sa ating tampok na piyesa sa araw na ito. HAPPY READING!

ANG ALEGORYA NG YUNGIB
Ang Alegorya ng Yungib
ni Plato
(Isinalin sa Filipino ni Willita A. Enrijo)

At ngayon, sinasabi ko na hayaan mong ipakita ko ang isang anyo na dapat mabatid o hindi mabatid tungkol sa ating kalikasan: Pagmasdan! May mga taong naninirahan sa yungib na may lagusan patungo sa liwanag na umaabot sa kabuuan nito. Sila’y naroroon mula pagkabata, at ang kanilang mga binti at leeg ay nakakadena kung kaya’t hindi sila makagalaw, hadlang ito sa pagkilos pati ng kanilang mga ulo . Sa di kalayuan, sa taas at likod nila ay may apoy na nagliliyab, sa pagitan ng apoy at mga bilanggo may daang papataas. Kung ang paningin mo ay dadako sa mababang pader nito, maihahalintulad ito sa isang tabing na pinagtatanghalan ng mga puppet.

Nasilayan ko.

At nasilayan mo rin ba ang mga taong dumadaan sa pagitan ng mga dingding na may dala- dalang mga monumento at larawan ng mga hayop na likha sa kahoy at bato? Ang iba sa kanila ay nagsasalita, ang iba ay tahimik. Naipakita mo sa akin ang kakaiba nilang imahe. Sila nga ay kakaibang mga bilanggo.

Katulad natin, ang tugon ko, na ang tangi nilang nakikita ay pawang sarili nilang mga anino?

Totoo, ang sabi niya, paano nila makikita ang ano man kung hindi sila pinahihintulutang gumalaw maging ang kanilang mga ulo? At may mga bagay na dapat lamang dalhin sa paraang dapat lamang makita ng mga anino? Oo, sabi niya. At kung nakaya nilang hindi sumang-ayon sa isa’t isa, hindi ba nila ipinalalagay na sila ay tumutukoy ng kung ano pa man para sa kanila?

Tunay nga.

At sa higit pang pagpapalagay na ang mga bilanggo ay may alingawngaw mula sa ibang dako, hindi ba nila natitiyak na baka guniguni lamang ito ng isang dumaan at may ipinagpapalagay tungkol sa pinagmumulan ng tinig?

Walang tanong-tanong, ang tugon.

Sa kanila, ang sabi ko, ang katotohanan ay walang kahulugan kundi ang anino ng mga imahe. Iyan ang tiyak. Ngayon, balikan muli natin kung ano ang likas na magaganap kung sakaling ang mga bilanggo ay maging malaya at di maaabuso sa kanilang pagkakamali. Sa una, kung ang isa sa kanila ay mapalalaya at biglang tumayo, lumingon, lumakad at tumingin patungo sa liwanag. Magdurusa sa sobrang sakit. Ito mismo ang magpapalungkot sa kaniya. Gayundin hindi niya makikita ang dati niyang kalagayan sapagkat ang tanging nakikita niya ay mga anino lamang. Pagkatapos isaisip, tinuran ng isa na ang kaniyang nakita noong una ay guniguni lamang, ngunit ngayon, siya ay papalapit na sa pagkatao. Nakikita niya, mayroon na siyang maliwanag na pananaw- ano ang magiging tugon niya?

O kaya’y, maaari mong isipin na ang kaniyang g**o ay nagtuturo ng mga bagay na dapat niya lamang kilalanin. Hindi ba siya nagugulumihanan? Hindi kaya siya mahumaling na ang anino na kaniyang nakita noong una ay mas tunay kaysa mga bagay na nakikita niya sa kasalukuyan?

Malayong katotohanan.

At kung siya ay napilitang tumingin nang diretso sa liwanag, wala ba siyang nararamdamang sakit upang siya’y magkubli sa nakikitang bagay? Kaniya bang aakalain na siya ay nasa katotohanang mas maliwanag kaysa mga bagay na nakikita sa kasalukuyan?

Totoo, ang sabi niya.

At kung ipinalalagay pang muli na siya ay atubiling hinila pataas sa matarik at bako-bakong daan hanggang sapilitan siyang makarating sa harap mismo ng araw, hindi ba siya mahihirapan at magagalit? Kapag nilapitan niya ang liwanag, ang kaniyang mga mata ay maaaring masilaw at hindi niya magagawang makita ang mga bagay-bagay sa kasalukuyan - ang katotohanan.

Hindi muna sa kasalukuyan, sabi niya.

Kailangang mahirati ang kaniyang paningin sa dakong itaas ng mundo. At makita niya nang maliwanag ang mga anino, kasunod ay ang repleksiyon ng tao at iba pang bagay sa tubig, at ang mismong mga bagay. Pagkatapos, tititig siya sa liwanag ng buwan at mga bituin, at sa maningning na kalangitan; at kaniyang makikita ang ulap at mga bituin sa gabi nang mas maningning kaysa liwanag ng araw na hatid ng umaga.

Tiyak.

Higit sa lahat, magkakaroon siya ng kakayahang makita ang araw, hindi lamang ang repleksiyon niya sa tubig kundi makikita niya ang sarili sa kinaroroonan, at hindi sa iba pa man, at siya ay makapagninilay-nilay kung sino siya.

Tiyak.

At siya ay makararating sa pagtatalo na siya mismo ay naglaan ng panahon. At ang gumagabay sa lahat ng ito ay yaong nakikita sa mundo, na naging dahilan upang siya at ang kaniyang kapwa ay masanay sa pagtitig.

Maliwanag, sabi niya, una niyang makikita ang liwanag pagkatapos ang dahilan tungkol sa kaniyang sarili. At kung maalala niya ang dating tahanan, at ang karunungan sa yungib pati ang mga kapuwa bilanggo, hindi ba niya maipalalagay na mapaliligaya niya ang sarili sa pagbabago at kaawaan na lamang sila?

Tiyak at tumpak.

At kung sila ay nasanay na sa pagtanggap ng mga karangalan sa kung sino sa kanila ang mabilis na makapuna sa pagdaan ng mga anino at makapagsabi kung sino ang nakaranas niyon dati? Kung sinuman ang makapagpapasiya nang mahusay para sa kinabukasan, sa iyo bang palagay sino ang makapag-iingat sa tinatawag na dangal at kaluwalhatian? O kaya’y kainggitan ba ang may taglay nito? Hindi ba niya babanggitin ang tinuran ni Homer.

“Mas mabuting maging mahirap na alipin ng dukhang panginoon.” At matututuhang tiisin ang mga bagay kaysa isaisip ang kanilang ginagawa at mamuhay katulad ng kanilang gawi?

Oo, ang sabi niya. Sa palagay ko ay pipiliin niyang magtiis kaysa aliwin ang mga huwad na akala at mabuhay sa kahabag-habag na kalagayan.

Para makatiyak, sabi niya.

At kung mayroon mang paligsahan, at kailangan niyang makipagtagisan sa pagsukat sa mga anino kasama ang mga bilanggo na kailanman ay di nakalaya mula sa yungib. Sa sandaling ang paningin ay nananatiling mahina, at bago ito maging matatag (may dapat isaalang – alang sa panahon na kakailanganin upang makamit ang bagong kalagayan ng paningin) hindi ba siya katawa-tawa? Sasabihin ng tao sa kaniya na ang pagpunta at pagdating niya nang wala ang mga paningin ay mas mabuti na hindi na lamang isaisip ang pag-unlad. At kung sinuman ang sumubok na palayain ang iba at gabayan patungo sa liwanag; hayaang hulihin ang nagkasala at dalhin nila sa kamatayan.

Walang tanong, ang sabi niya.

Ito ang kabuuan ng alegorya, ang sabi ko; maaari mong dagdagan mahal kong Glaucon ang mga dating katuwiran. Ang bilangguan ay mundo ng paningin, ang ilaw ng apoy ay ang araw. Hindi mo ako mamamali kung ipakakahulugan mo na ang paglalakbay papataas ay maging pag-ahon ng kaluluwa patungo sa intelektuwal na mundo batay sa mahina kong paniniwala. Aking ipinahahayag, ito ay batid ng Diyos maging tama man o mali. Ngunit tunay man o huwad, ang aking opinyon sa mundo ng karunungan ay ito, ang ideya ng kabutihan ay nananatili sa huli at matatagpuan lamang nang may pagpupunyagi; at kapag ito’y natagpuan, ang lahat ng bagay na maganda at tama sa daigdig at ang pangunahing pinagmumulan ng dahilan at katotohanan ay yaong sinumang may kapangyarihang kumilos nang may katuwiran sa publiko o pribadong buhay. Samakatuwid kailangan na ang kaniyang mga mata ay may matibay na tuon para sa mga bagay na ito.

Sumasang-ayon ako, sabi niya, hanggat may kakayahan akong maunawaan ka.

At ang sabi ko, huwag kang magtaka sa iba na may magandang pananaw na ayaw man lang magbahagi para sa kapakanan ng tao; para sa kanilang kaluluwa sa itaas ng mundo ay madali lamang kung saan sila’y naghahangad na manirahan; magiging likas ang kanilang paghahangad, kung ang ating alegorya ay mapagkakatiwalaan.

Oo, tunay na likas.

At mayroon bang bagay na nakapagtataka sa mga taong nakadaan mula sa banal na pagninilay-nilay patungo sa makasalanan nilang kalagayan o gumawa ng labag sa kagandahang-asal? Samantala, habang ang kaniyang mga mata ay kumukurap bago siya mahirati sa kadiliman, siya ay mapipilitang lumaban sa korte o sa ibang lugar, tungkol sa anino ng imahe ng katarungan at magpupunyaging maunawaan nang ganap ang katarungan.

Anuman, ngunit kamangha-mangha ang kaniyang tugon.

Sinuman ang may wastong pag-iisip ay mababatid na ang pagkalito ng mga paningin ay dalawang uri o nanggaling sa dalawang dahilan, maaaring mula sa paglabas ng liwanag o patungo sa liwanag. Kapag nakita niya na sinuman na may pananaw na magulo at mahina ay masasabing hindi pa handang humalakhak. Una niyang itatanong kung ang kaluluwa ba ng tao ay maghahatid nang maliwanag na buhay? O kaya’y maglalapit mula kadiliman patungo sa araw na labis na nakasisilaw? At kaniyang bibilangin ang maligayang kalagayan niya, at siya ay maaawa sa iba, o kung nasa isipan man niyang pagtawanan ang kaluluwa na nanggaling mula ilalim patungo sa liwanag, mayroon pang mga dahilan bukod dito kaysa mga halakhak na bumati sa kaniya at bumalik mula sa itaas ng liwanag patungo sa yungib.

Iyan, ang sabi niya na dapat itangi.

Maganda araw mga ka-BRB4! halina't basahin at pagnilayan natin ang isang tula ni Ildefonso Santos. Happy Reading!

Ang Tahanang Daigdig
Tula ni Ildefonso Santos

May isang tahanang malaki’t marikit,
Langit ang bubungan at lupa ang sahig.

Bawat silid nito’y may bundok na dinding,
Dagat at batisan ang siyang salamin.

Palamuti naman ang tanang bulaklak,
Tala at bituin ang hiyas na sangkap.

Maraming laruang nakapagtataka:
Isdang lumalangoy, ibong kumakanta…

May tanging laruang isang bolang apoy,
Aywan ba kung sino ang dito’y nagpukol.

At sino rin kaya ang tagapagsindi
Ng parol na buwang pananglaw kung gabi?

Ah, Siya ang ating mabait na Ama –
Kaybango ng hangin na Kanyang hininga!

At tayo? Oh, tayo ay magkakapatid
Sa bahay na itong ang ngala’y Daigdig!

Kumusta mga ka-BRB4! Simulan natin ang linggong ito sa pagbasa ng isang Epiko para sa ating . Huwag niyo kalimutang ibahagi ang inyong natutunan at reaksyon patungkol dito. Happy Reading!

EPIKO NI GILGAMESH
Mula sa Epiko ni Gilgamesh
salin sa Ingles ni N.K. Sandars
saling-buod sa Filipino ni Cristina S. Chioco
Mga Tauhan:
Anu - Diyos ng kalangitan; ang Diyos Ama
Ea - Diyos ng karunungan; kaibigan ng mga tao
Enkido - Kaibigan ni Gilgamesh; matapang na tao na nilikha mula sa luwad
Enlil - Diyos ng hangin at ng mundo
Gilgamesh - Hari ng Uruk at ang bayani ng epiko
Ishtar - Diyosa ng pag-ibig at digmaan; ang reyna ng mundo
Ninurta - Diyos ng digmaan at pag-aalitan
Shamash - Diyos na may kaugnayan sa araw at sa mga batas ng tao
Siduri - Diyosa ng alak at mga inumin
Urshanabi - Mamamangkang naglalakbay araw-araw sa dagat ng kamatayan patungo sa tahanan ng Utnapishtim
Utnapishtim - Iniligtas ng mga diyos mula sa malaking baha upang sirain
ang mga tao; binigyan ng mga diyos ng buhay na walang hanggan.

Nagsimula ang epiko sa pagpapakilala kay Gilgamesh, ang hari ng lungsod ng Uruk, na ang dalawang katlo ng pagkatao ay diyos at ang sangkatlo ay tao. Matipuno, matapang, at makapangyarihan. Ngunit mayabang siya at abusado sa kaniyang kapangyarihan. Dahil sa kaniyang pang-aabuso, patuloy na nananalangin ang kaniyang mga nasasakupan na nawa’y makalaya sila sa kaniya.

Tinugon ng diyos ang kanilang dasal. Nagpadala ito ng isang taong kasinlakas ni Gilgamesh, si Enkido, na lumaking kasama ng mga hayop sa kagubatan. Nagpang-amok ang dalawa nang sila ay magkita. Nanalo si Gilgamesh. Ngunit sa bandang huli ay naging matalik na magkaibigan sila. Di naglaon ay naging kasa-kasama na ni Gilgamesh si Enkido sa kaniyang mga pakikipaglaban. Una, pinatay nila si Humbaba, ang demonyong nagbabantay sa kagubatan ng Cedar. Pinatag nila ang kagubatan. Nang tangkain nilang siraan ang diyosang si Ishtar, na nagpahayag ng pagnanasa kay Gilgamesh, ipinadala nito ang toro ng Kalangitan upang wasakin ang kalupaang pinatag nila bilang parusa. Nagapi nina Gilgamesh at Enkido ang toro. Hindi pinahintulutan ng mga diyos ang kanilang kawalan ng paggalang kaya itinakda nilang dapat mamatay ang isa sa kanila, at iyon ay si Enkido na namatay sa matinding karamdaman.

3. Habang nakaratay si Enkido dahil sa matinding karamdaman, sa sama ng loob ay nasabi niya sa kaniyang kaibigan ang ganito: “Ako ang pumutol sa punong Cedar, ako ang nagpatag ng kagubatan, ako ang nakapatay kay Humbaba, at ngayon, tingnan mo kung ano ang nangyari sa akin. Makinig ka kaibigan, nanaginip ako noong isang gabi. Nagngangalit ang kalangitan at sinagot ito ng galit din ng sangkalupaan. Sa pagitan ng dalawang ito ay nakatayo ako at sa harap ng isang taong ibon. Malungkot ang kaniyang mukha, at sinabi niya sa akin ang kaniyang layon. Mukha siyang bampira, ang kaniyang mga paa ay parang sa leon, ang kaniyang mga kamay ay kasintalim ng kuko ng agila. Sinunggaban niya ako, sinabunutan, at kinubabawan kaya ako ay nabuwal. Pagkatapos ay ginawa niyang pakpak ang aking mga kamay. Humarap siya sa akin at inilayo sa palasyo ni Irkalla, ang Reyna ng Kadiliman, patungo sa bahay na ang sinumang mapunta roon ay hindi na makababalik

Sa bahay kung saan ang mga tao ay nakaupo sa kadiliman, alikabok ang kanilang kinakain at luad ang kanilang karne. Ang damit nila’y parang mga ibon na ang pakpak ang tumatakip sa kanilang katawan, hindi sila nakakikita ng liwanag, kundi pawang kadiliman. Pumasok ako sa bahay na maalikabok, at nakita ko ang dating mga hari ng sandaigdigan na inalisan ng korona habang buhay, mga makapangyarihan, mga prinsipeng naghari sa mga nagdaang panahon. Sila na minsa’y naging mga diyos tulad nina Anu at Enlil ay mga alipin ngayon na tagadala na lamang ng mga karne at tagasalok ng tubig sa bahay na maalikabok. Naroon din ang mga nakatataas na pari at ang kanilang mga sakristan. May mga tagapagsilbi sa templo, at nandun si Etana, ang hari ng Kish, na minsa’y inilipad ng agila sa kalangitan. Nakita ko rin si Samugan, ang hari ng mga tupa, naroon din si Ereshkigal, ang Reyna ng Kalaliman, at si Belit-Sheri na nakayuko sa harapan niya, ang tagatala ng mga diyos at tagapag-ingat ng aklat ng mga patay. Kinuha niya ang talaan, tumingin sa akin at nagtanong: “Sino ang nagdala sa iyo rito? Nagising akong maputlang-maputla, naguguluhan, tila nag-iisang tinatahak ang kagubatan at takot na takot.”

Pinunit ni Gilgamesh ang kaniyang damit, at pinunasan niya ang kaniyang luha. Umiyak siya nang umiyak. Sinabi niya kay Enkido, “Sino sa mga makapangyarihan sa Uruk ang may ganitong karunungan? Maraming di-kapani-paniwalang pangyayari ang nahayag. Bakit ganyan ang nilalaman ng iyong puso? Hindi kapani-paniwala at nakatatakot na panaginip. Kailangan itong paniwalaan bagaman ito’y nagdudulot ng katatakutan, sapagkat ito’y nagpapahayag na ang matinding kalungkutan ay maaaring dumating kahit sa isang napakalusog mang tao, na ang katapusan ng tao ay paghihinagpis.” At nagluksa si Gilgamesh. “Mananalangin ako sa mga dakilang diyos dahil ginamit niya ang aking kaibigan upang mahayag ang kasasapitan ng sinoman sa pamamagitan ng panaginip.”

Natapos ang panaginip ni Enkido at nakaratay pa rin siya sa karamdaman. Araw-araw ay palala nang palala ang kaniyang karamdaman. Sinabi niya kay Gilgamesh, “Minsan ay binigyan mo ako ng buhay, ngayon ay wala na ako kahit na ano.” Sa ikatlong araw ng kaniyang pagkakaratay ay tinawag ni Enkido si Gilgamesh upang siya’y itayo. Mahinang-mahina na siya, at ang kaniyang mga mata ay halos di na makakita sa kaiiyak. Inabot pa ng sampung araw ang kaniyang pagdadalamhati hanggang labindalawang araw. Tinawag niya si Gilgamesh, “Kaibigan, pinarusahan ako ng mga dakilang diyos at mamamatay akong kahiya-hiya. Hindi ako mamamatay tulad ng mga namatay sa labanan; natatakot akong mamatay, ngunit maligaya ang taong namatay sa pakikipaglaban, kaysa katulad kong nakahihiya ang pagkamatay.” Iniyakan ni Gilgamesh ang kaniyang kaibigan.

Pinagluksa ni Gilgamesh ang pagkamatay ng kaniyang kaibigan sa loob ng pitong araw at gabi. Sa huli, pinagpatayo niya ito ng estatwa sa tulong ng kaniyang mga tao bilang alaala.