27/08/2026
Dati, hindi ko napapansin.
Sabay-sabay tumatawa, nagpapalitan ng ulam at nagmamadali bago matapos ang ala-una.
Ngayon, kapag mag-isa na akong kumakain, saka ko naiintindihan kung bakit ang simple ng mga sandaling iyon pero ang hirap na pala nilang palitan.
At doon ko natagpuan na hindi ko pala nami-miss ang lunch break, kung hindi kayo.
'Yung kalat sa mesa, ingay ng tawa, 'yung saya.
Nakakatawa kung paano natin malalaman ang halaga ng isang bagay kapag hindi na natin ito araw-araw nakikita.
Minsan, hindi naman pala malalaking alaala ang hinahanap natin kapag malayo na tayo sa mga taong mahalaga sa atin.
Minsan, isang ordinaryong tanghalian lang na may mga taong nakakasama nating kumain.