Guijo ES AP Club

𝗜𝗞𝗔-𝟭𝟬𝟬 𝗔𝗡𝗜𝗕𝗘𝗥𝗦𝗔𝗥𝗬𝗢 𝗡𝗚 𝗣𝗔𝗚𝗣𝗔𝗡𝗔𝗪 𝗡𝗜 𝗝𝗢𝗦𝗘 𝗜𝗚𝗡𝗔𝗖𝗜𝗢 𝗣𝗔𝗨𝗔

Ginugunita natin si Heneral Jose Ignacio Paua sa ika-100 anibersaryo ng kaniyang pagpanaw.

Kahit siya ay isang Tsinong ipinanganak sa ibayong dagat noong Abril 29, 1872, nagsilbi siya bilang heneral sa hukbong Republikano ng mga Pilipino. Nagtatag siya ng isang arsenal at pagawaan ng sandata sa Imus, Cavite at hinarap ang mga kalaban sa Cavite, Bulacan, Pampanga, Pangasinan, at Tarlac. Tumungo siya sa Bicol upang mangalap ng pondo para sa hukbo. Matapos sumuko sa mga Amerikano at mabilanggo nang panandalian, nanatili siya sa Manito, Albay kung saan siya nahalal bilang punong bayan.

Upang ipakita ang pasasalamat ng bayan sa kaniyang ambag sa kasaysayan, magsasagawa búkas ng pag-aalay ng bulaklak sa kaniyang bantayog sa Lungsod ng Legaspi, Albay. Magsisilbing panauhing pandangal si Patnugot Tagapagpaganap Carminda R. Arevalo ng NHCP.

📌 Gamitin ang opisyal na logo ng paggunita:
https://bit.ly/JoseIgnacioPaua100posters

📌 Tingnan ang mga panandang pangkasaysayan niya
sa Silang, Cavite: https://philhistoricsites.nhcp.gov.ph/registry_database/heneral-jose-ignacio-paua/

sa Legaspi, Albay: https://philhistoricsites.nhcp.gov.ph/registry_database/heneral-jose-ignacio-paua-heneral-na-tsino-sa-himagsikang-pilipino/

📌 Kilalanin pa siya sa artikulo ni Luis Camara Dery sa 𝘏𝘪𝘴𝘵𝘰𝘳𝘪𝘤𝘢𝘭 𝘉𝘶𝘭𝘭𝘦𝘵𝘪𝘯 na mababasa sa National Memory Project (sa kagandahang loob ng Philippine Historical Association):
https://memory.nhcp.gov.ph/collections/?ptermid=2391

📜 José Rizal and Segunda Katigbak
(c. 1877)

Segunda Katigbak is often remembered in Philippine history as the first known youthful affection of Dr. José Rizal.

At the time they met, Rizal was around 16–17 years old, while Segunda was already engaged to Manuel Luz of Lipa, Batangas. Their brief acquaintance is commonly described by historians as a youthful admiration or early infatuation rather than a formal romance.

Rizal later mentioned Segunda in his memoirs, recalling her as the first woman who stirred his emotions during his teenage years.

📚 Source:
• José Rizal’s memoirs and biographical accounts
• Pablo Trillana III – The Loves of Rizal and Other Essays on Philippine History, Art, and Public Policy

📷 All credit belongs to the original photo owner and archival source.

📌 REMINDER
This content preserves the historical context for educational purposes.
AI-assisted for educational purposes only.
Images may contain minor enhancements or differences due to restoration and old photo quality.
Proper credit is appreciated. Please do not crop or remove the watermark. ❗❗❗

FILIPINO PUBLIC SCHOOL STUDENTS WIN 8 MEDALS AT ROBOTICS CHAMPIONSHIP IN ROMANIA

Team Philippines secured multiple medals at the 14th Robotics Championship International in Romania, including gold, silver, and bronze across six categories, while also debuting the Philippine-made Erobot on the European stage, highlighting the country’s growing strength in robotics and STEM education.



Read full story in the comments.

THE DIVIDED KATIPUNAN: HOW THE MAGDALO AND MAGDIWANG WERE BORN

Hindi mga Kastila ang unang pumatay sa Himagsikan ng Pilipinas... kundi ang sariling mga kapatid na nagkahiwalay sa loob mismo ng Katipunan.

ANG SIMULA NG HATIAN

Taong 1896. Habang sumisigaw ang Maynila sa pangalan ng kalayaan, may dalawang pangalang dahan-dahang lumilitaw sa lupain ng Cavite—dalawang pangalang magiging kapatid... at magiging kaaway.

Ang una ay MAGDIWANG—mula sa salitang pagdiriwang. Ito ay itinatag noong maagang bahagi ng 1896 sa bayan ng Noveleta, sa ilalim ng pamumuno ni Mariano Álvarez, dating kapitan munisipal ng nasabing bayan. Si Álvarez ay hindi karaniwang tao—siya ang tiyuhin mismo ng asawa ni Andres Bonifacio, si Gregoria de Jesús. Sa madaling salita, malapit siya sa Supremo.

Ang pangalawa ay MAGDALO—mula sa pangalan ni Santa Maria Magdalena, ang patrona ng bayan ng Kawit. Opisyal itong pinamunuan ni Baldomero Aguinaldo, ngunit ang pangalang umangat sa kasaysayan ay ang pinsan niyang si Emilio Aguinaldo, ang tanyag na heneral na may codename na “Magdalo” sa Katipunan.
Dalawang konseho. Dalawang lider. Iisang lupang sinilangan—Cavite.

ANG PAGSILANG NG DALAWANG SANGGUNIAN

Agosto 31, 1896—walong araw lamang matapos ang Sigaw ng Pugad Lawin, sumiklab ang himagsikan sa Cavite. Sa Noveleta, pinangunahan nina Mariano at Santiago Álvarez ang pag-atake sa Tribunal. Bumagsak ang Kastila. Ang Noveleta ay naging luklukan ng Sangguniang Bayan Magdiwang.
Sa parehong araw, sa Kawit, ibinaba ni Emilio Aguinaldo ang bandila ng Kastila. Sumunod ang Cavite Viejo noong Oktubre 30, 1896. Pagkatapos, Imus, Disyembre 1, 1896. Sunod-sunod ang tagumpay ng Magdalo.

Dito nagsimula ang lihim na bitak.

Ang Magdiwang—matapat kay Bonifacio, matatag sa paniniwala na ang Katipunan na mismo ang pamahalaan. Para sa kanila, sapat na ang konstitusyon at batas ng K*K.

Ang Magdalo—pinamumunuan ng mga ilustrado at prinsipales ng lalawigan, nais magtatag ng bagong rebolusyonaryong gobyerno na may pormal na ranggo at disiplinang militar. Para sa kanila, lipas na ang Katipunan.

ANG PAGLAGO NG GALIT

Habang lumalakas ang dalawang sanggunian, lumakas din ang inggit. Ang Magdalo ay sinabing humiram ng baril sa Magdiwang at hindi ibinalik. Ang Magdiwang ay nagreklamo rin ng kaparehong bagay. Ang baril, na dapat sana itinutok sa Kastila, ay nagiging dahilan ng tampuhan ng magkakapatid.

Lumakas ang Espanyol. Naghigpit. Ang mga bayang nabawi ay unti-unting nababawi pabalik ng kaaway. Habang nagkakahati-hati ang mga rebolusyonaryo, nakakaipon ng lakas ang kalaban.

Ang sakit nito? Magkalapit lang ang dalawang konseho. Magdiwang sa kanluran ng Cavite. Magdalo sa silangan. Magkadikit ang kanilang lupain ngunit malayo ang kanilang puso.

ANG PAGTAWAG SA SUPREMO:

Disyembre 1896. Dahil walang masolusyunan, iniimbitahan ng Magdiwang si Andres Bonifacio na pumunta sa Cavite at mamagitan. Pumayag ang Supremo. Iniwan niya ang Maynila. Lumakbay siya patungong lupain ng pagkakahati.

Sa Cavite, lalo na sa hanay ng Magdiwang, mataas ang paggalang kay Bonifacio bilang Pangulo ng Haring Bayan ng Katipunan—bilang pinunong kumakatawan sa “bayan ng Katagalugan.” Mas lalo siyang kinilalang pinakamataas na awtoridad sa usaping rebolusyon sa kanilang kampo.

Ngunit dito nakatago ang trahedya. Sa sandaling nakita ng ilan na mas klaro ang pagpanig ni Bonifacio sa Magdiwang, hindi na siya itinuturing na neutral na tagapamagitan. At sa mata ng maraming Magdalo, ang Supremo na hindi nila kababayan, na walang malalaking tagumpay sa mga labanan sa Cavite, ay unti-unting nakita bilang karibal sa pamumuno.

Lumipas ang mga linggo. Lalong tumindi ang hidwaan. Hanggang sa dumating ang araw na walang nakaalam ay magiging pampatay sa Katipunan mismo.

Marso 22, 1897. Tejeros, San Francisco de Malabon.

Sa estate house ng mga prayle, mahigit 250 rebolusyonaryo ang nagkatipon. Layon: magtatag ng iisang bagong pamahalaan. Si Bonifacio mismo ang nanguna sa asamblea—pumayag ang lahat na sundin ang desisyon ng nakararami.

Nahalal si Emilio Aguinaldo—na wala sa pulong, dahil nakikipaglaban pa sa Salitran—bilang Pangulo.

Pagkatapos, nahalal si Bonifacio bilang Director ng Interyor.
At dito naganap ang pagsabog.

Tumayo si Daniel Tirona, abogadong Magdalo, at malakas na tinutulan ang halalan. Sabi niya, hindi karapat-dapat si Bonifacio sa posisyon dahil walang sapat na edukasyon at pinag-aralang abogasiya.

Iminungkahi niya si Jose del Rosario sa lugar ng Supremo.

Ang Ama ng Katipunan—ang nagsindi ng apoy ng himagsikan—ay hinamak sa harap ng kanyang mga kapwa rebolusyonaryo.

Hinugot ni Bonifacio ang kanyang baril. Halos pinaputukan si Tirona. Pinigilan siya. Pagkatapos, malakas niyang inihayag:
"Bilang Supremo ng Katipunan, idineklara kong WALANG BISA ang lahat ng inihalal sa pulong na ito!"

Ngunit huli na. Ang pagkakahati ng Magdalo at Magdiwang—na isinilang sa Cavite, lumaki sa inggit, at namatay sa pulitika—ay nagdala kay Bonifacio sa Limbon, Indang noong Abril 27, 1897.

Doon siya hinuli ng mga sundalong Magdalo. Doon napatay ang kanyang kapatid na si Ciriaco. At sa Mayo 10, 1897, sa bundok ng Maragondon, binaril ang Supremo ng kapwa Pilipino.

Ang kamay na nag-utos? Pilipino. Ang bala? Pilipino. Ang dugo? Pilipino.

Habang tumatagal, mas nangingibabaw ang pulitika at ambisyon kaysa sa iisang layunin laban sa Kastila.

At nang dalawang kapatid ang magtagisan sa iisang tahanan, hindi ang Kastila ang nanalo. Sarili nilang dugo ang natapon.

Ang pinakamalalim na sugat sa kasaysayan natin ay hindi mula sa kaaway—kundi mula sa kapwa Pilipinong hindi marunong magkaisa.

i-like, i-share, at i-follow ang Pinas Unlmtd.

Sa bawat panonood mo, binibigyang-buhay natin muli ang kanilang alaala. Kapatid, huwag nating ulitin ang kasaysayan. Magkaisa tayo ngayon, dahil iisa lang ang Pilipinas.

________________________________________
📚 Mga Pangunahing Sanggunian:
• Acta de Tejeros at Naik Military Agreement (primary documents)
• Santiago Álvarez memoirs, "The Katipunan and the Revolution"
• Artemio Ricarte, "Apuntes Historicos"
• Emilio Aguinaldo, "Mga Gunita ng Himagsikan" (1964)
• Wikipedia entries on Magdalo, Magdiwang, Mariano Álvarez, Battle of Noveleta

THE BETRAYAL OF PIO DEL PILAR AGAINST BONIFACIO

Hindi mga Espanyol ang direktang pumatay kay Andres Bonifacio… kundi mga kapwa rebolusyonaryong Pilipino — mga lalaking minsang nanumpa ng katapatan sa Supremo, ngunit sa huli, naging bahagi ng kanyang pagbagsak.

Isa sa mga pangalang madalas inuugnay sa trahedyang ito ay si Heneral Pio del Pilar.

Si Pio del Pilar ay isinilang noong 1860 sa Barrio Culi-culi, San Pedro de Macati — ang lugar na kilala ngayon bilang Makati.

Hindi siya nagmula sa makapangyarihang angkan ng mga ilustrado — ngunit sa paglipas ng panahon, umangat siya bilang cabeza de barangay at naging kilalang lider sa San Pedro de Macati.

Hindi siya kabilang sa mataas na edukadong ilustrado ng kanyang panahon. Ngunit may tapang at likas na kakayahan bilang mandirigma.

Sumapi siya sa Katipunan noong Mayo 1896 at mabilis na nakakuha ng tiwala mula kay Andres Bonifacio.

Tinagurian siya o may bansag na “Pang-una” — “Una sa Lahat.” At kahit dumanas ng pagpapahirap mula sa mga Espanyol, hindi niya ibinunyag ang mga lihim ng Katipunan.

Doon lalong tumibay ang tiwala sa kanya ng Supremo.

Nang sumiklab ang Himagsikan, si Pio del Pilar ay kabilang sa mga unang sumalakay sa Mandaluyong at naging isa sa mga lumaban sa matagumpay na Labanan sa Binakayan noong Nobyembre 1896.

Para kay Bonifacio, isa siyang tunay na kapatid sa armas.

Ngunit darating ang araw na sa isang silid sa Tejeros… mababasag ang lahat.

Marso 22, 1897. Tejeros, Cavite.

Nagtipon ang dalawang makapangyarihang pakpak ng rebolusyon — ang Magdiwang at ang Magdalo — upang bumuo ng isang rebolusyonaryong pamahalaan. Ngunit matapos ang halalan, maraming kapanahon ni Bonifacio ang naniwalang may mga iregularidad sa naging proseso.

Ayon kina Santiago Alvarez at Gregoria de Jesus, may mga balota umanong nakasulat na bago pa ipinamahagi.

Ayon naman kay Guillermo Masangkay, tila mas marami raw ang balota kaysa sa mga dumalo.

May mga salaysay ding nagsasabing binalaan umano ni Diego Mojica si Bonifacio tungkol sa sitwasyon — ngunit itinuloy pa rin ng Supremo ang pagpupulong.

Natalo si Bonifacio sa halalan.

Nahalal siya bilang Director of the Interior, ngunit agad kinuwestiyon ni Daniel Tirona ang kanyang kwalipikasyon dahil wala raw siyang sapat na pinag-aralan o diploma bilang abogado.

Sa gitna ng tensyon, hinugot ni Bonifacio ang kanyang baril. Naawat lamang siya nina Artemio Ricarte at iba pang opisyal. At sa sandaling iyon, isinumpa niya ang resulta ng Tejeros Convention.

Sa mga sumunod na araw, lumapit sa panig ng Supremo si Pio del Pilar.

Abril 19, 1897 — sa Naic, Cavite — nilagdaan ni Pio del Pilar ang Acta de Naic kasama sina Mariano Noriel at iba pang opisyal ng rebolusyon.

Sa dokumentong ito, kinuwestiyon nila ang legalidad ng Tejeros Convention at nagtatag ng panibagong pagkilos laban sa bagong pamahalaan ni Aguinaldo.

Itinalaga rin si Pio del Pilar bilang pinuno ng hukbong militar ng kilusan.

Sa puntong iyon, tila buo pa rin ang kanyang katapatan kay Bonifacio.

Ngunit hindi nagtagal.

Nang malaman ni Emilio Aguinaldo ang tungkol sa Acta de Naic, hindi agad siya gumamit ng dahas.

Sa halip, isa-isa niyang kinausap ang mga heneral at opisyal. Unti-unting nagbago ang panig ng ilan sa kanila. Kabilang dito sina Mariano Noriel… at Pio del Pilar.

Bakit?

Hanggang ngayon, iba-iba pa rin ang interpretasyon ng mga historyador.

May ilan na naniniwalang nakaapekto ang rehiyonalismo o “Cavitismo” — ang tensyon sa pagitan ng mga lider mula Cavite at ng mga taga-Maynila tulad ni Bonifacio.

Sinabi rin ni Apolinario Mabini na may mga Caviteñong tumingin kay Bonifacio bilang isang outsider sa kanilang lalawigan.

May iba namang naniniwalang praktikal na pulitika ang dahilan.

Sa panahong iyon, si Aguinaldo ang may kontrol sa karamihan ng hukbo, armas, at suporta ng mga principalia sa Cavite.

Samantalang si Bonifacio ay lalong nawawalan ng kakampi.

At mayroon ding nagsasabing naniwala ang ilan na ang pagpapanatili ng “pagkakaisa” ng rebolusyon ay mas mahalaga kaysa sa kanilang personal na katapatan sa Supremo.

Ngunit dito magsisimula ang pinakamadilim na kabanata ng Himagsikan.

Abril 28, 1897. Limbon, Indang.

Inatake ng mga tauhan ng pamahalaan ni Aguinaldo, sa pamumuno ni Agapito Bonzon, ang kampo ni Bonifacio.

Nasugatan ang Supremo — binaril sa braso at sinaksak sa leeg.

Napatay ang kanyang kapatid na si Ciriaco.

Ayon naman sa ilang salaysay, minolestiya at sinaktan din si Gregoria de Jesus habang sila’y dinadakip.

Sugatan at duguan, dinala si Bonifacio sa Maragondon upang litisin.

Sa loob ng bahay ng pamilyang Reyes isinagawa ang paglilitis. Marami sa mga historyador ngayon ang naniniwalang hindi naging patas ang naging proseso.

At habang lumalalim ang kaso laban sa Supremo, si Pio del Pilar — na minsang kakampi niya — ay lumitaw na sumusuporta na sa pamahalaan ni Aguinaldo.

Mayo 8, 1897.

Nilagdaan ni Aguinaldo ang desisyong nagpapababa sa sentensiya ng magkapatid na Bonifacio mula kamatayan tungo sa pagpapatapon.

Ngunit ayon sa ilang dokumento at salaysay, hinimok nina Mariano Noriel at Pio del Pilar si Aguinaldo na ituloy ang orihinal na sentensiya dahil naniniwala silang mananatiling banta si Bonifacio sa pagkakaisa ng rebolusyon.

Sa huli, binawi ang kapatawaran.

Mayo 10, 1897.

Sa kabundukan ng Maragondon — malapit sa Bundok Buntis at Bundok Nagpatong — pinatay sina Andres at Procopio Bonifacio.

Ang nagtatag ng Katipunan. Ang lalaking nagsimula ng Himagsikan.
Hindi siya bumagsak sa kamay ng mga Espanyol — kundi sa gitna ng pagkakahati ng sariling rebolusyon.

At si Pio del Pilar — na minsang nanumpa ng katapatan sa Supremo — ay naging isa sa mga pinunong tumalikod sa kanya sa kanyang mga huling araw.

Sa kasaysayan ng Pilipinas, marahil ang pinakamalalim na sugat ay hindi iyong mula sa dayuhang kaaway… kundi iyong nagmumula sa kapwa Pilipino.

Ambisyon. Takot. Rehiyonalismo. Pulitika. Mga puwersang unti-unting kumain sa pagkakaisa ng Himagsikan.

At hanggang ngayon, nananatiling buhay ang aral:

Kapag ang sariling bayan ay nagbanggaan dahil sa kapangyarihan at pagkakahati, ang tunay na nananalo ay ang kaaway na naghihintay lamang sa gilid.

Kung sa palagay mo, hindi dapat malimutan ang bahaging ito ng kasaysayan ni Andres Bonifacio — i-like, i-share, at i-follow ang Pinas Unlmtd.

BASAHIN

Naglabas ng El Niño Alert ang Department of Agriculture (DA) batay sa pinakahuling projection ng DOST-PAGASA na may 79% na posibilidad na maranasan ang El Niño mula Hunyo hanggang Agosto 2026 at maaaring tumagal hanggang unang bahagi ng 2027.

Ayon sa DA, inaasahang magdudulot ang El Niño ng matinding init, kakulangan sa ulan, tagtuyot, at posibleng epekto sa sektor ng agrikultura at pangingisda tulad ng pagbaba ng produksyon, pagtaas ng presyo ng mga bilihin, at pagkawala ng kita ng mga magsasaka at mangingisda.

Kaugnay nito, hinihikayat ng DA ang mga magsasaka at mangingisda na magsagawa ng mga hakbang tulad ng pagtitipid sa tubig, paggamit ng drought-resistant seeds, wastong pangangalaga sa mga alagang hayop at palaisdaan, at pagkuha ng insurance mula sa PCIC upang mabawasan ang posibleng pinsala at pagkalugi.

Patuloy namang nagsasagawa ng paghahanda at koordinasyon ang Department of Agriculture kasama ang iba’t ibang ahensya upang mabantayan at matugunan ang mga posibleng epekto ng El Niño.

Samantala, nakahanda rin ang Pamahalaang Lungsod sa pagpapatupad ng mga kaukulang hakbang at tulong para sa mga residenteng maaaring lubos na maapektuhan ng inaasahang El Niño sa mga susunod na buwan hanggang sa unang bahagi ng susunod na taon.

Para sa karagdagang impormasyon, bisitahin ang website ng DA at ang Official page ng Department of Agriculture – DRRM Operations Center.

Asia has many picturesque towns & heritage streets - from Ubud and Hoi An to Pai, Vigan & Ooty!

Philippine superstitions and folklore were the perfect weapons against rebels.

Alam N'yo Ba?

Ang Nagdadalamhating Puso ng Lakambini sa Tula ng Pag-ibig para kay Andres Bonifacio!

Ang matapang na Lakambini ng Katipunan na si Gregoria de Jesus ay sumulat din ng isang napakalungkot na tula para sa kaniyang yumaong asawa. Isang taon matapos ang malungkot na pagpaslang kay Andres Bonifacio, ibinuhos ni Aling Oriang ang kaniyang matinding pighati sa tulang pinamagatang "Magmula Giliw, Nang Ikaw ay Pumanaw." Sa bawat taludtod ng tulang ito, mararamdaman ang bigat ng kaniyang kalooban at ang hirap ng kaniyang pinagdaanan mula nang mawala ang kaniyang kabyak ng puso. Ikinuwento niya rito kung paanong ang kaniyang pagkain, pagtulog, at bawat paghinga ay punong-puno ng alaala ng kaniyang iniirog na Supremo.

Inilarawan ni Gregoria sa kaniyang tula ang sakit ng pangungulila kung saan pati ang daloy ng kaniyang dugo ay tila bumabagal tuwing maaalala ang palayaw ng asawa. Kahit sa kaniyang panaginip ay sinta pa rin ang kaniyang kasama, ngunit nagigising siyang may basang mga mata dahil sa hindi mapigil na pag-iyak. Sa kabila ng kaniyang pagdurusa, pilit niyang inaalala ang huling bilin ni Andres na magtiis at aliwin ang kaniyang sarili. Ang tula ay hindi lamang isang sining kundi isang matibay na patunay ng wagas na pag-ibig na namagitan sa dalawang bayani sa gitna ng malupit na digmaan para sa kalayaan.

Ang pagbabasa sa mga linyang ito ay nagpapaalala sa atin na ang ating mga bayani ay mga tao ring may damdamin na nagmahal at nasaktan nang lubos. Sa pagdiriwang natin ng kaarawan ni Gregoria de Jesus at sa paggunita sa kamatayan ni Andres Bonifacio, mahalagang makita ang ganitong panig ng kanilang kasaysayan. Ang kanilang kuwento ay hindi lamang tungkol sa mga armas at labanan, kundi tungkol din sa katapatan at sakripisyo ng isang asawa na handang humarap sa kamatayan masilayan lamang muli ang kaniyang minamahal. Ang tulang ito ay mananatiling bahagi ng ating kultura na nagpapakita ng giting at lambing ng pusong Pilipino.

Tayô Táyo, Para sa Sambayanan, Para sa Pilipino! 🇵🇭 Maging bahagi ng pagtataguyod ng kasaysayang may saysay sa madlang Pilipino.
👍 FB: Kasaysayan Para sa Sambayanang Pilipino
❤️ IG: instagram.com/kpsp.ph
📩 Email: [email protected]

ORIHINAL NA LATHALA: https://www.facebook.com/share/p/1aKyXWYUjg/





—Ginoong Saysay 🇵🇭
📷: Pambihirang Anghel 😇

On May 5, 1626, Filipino and Spanish troops landed on Northern Taiwan with the mission to incorporate the island as a colony under the Philippines. Spanish Formosa, or Isla Hermosa (beautiful island) as it was then called, would remain operational until 1642 with its capital established in San Salvador (now Keelung). Conducted initially to safeguard economic and security interests, how had this little known adventure shaped the historical development of Taiwan and the Philippines? Learn more: https://history-ph.blogspot.com/2019/02/the-filipino-bid-for-taiwan.html

https://facebook.com/becomesupporter/historyphils/