Koro ng KADIPAN - PNU

𝗧𝗶𝗻𝗶𝗴 𝗮𝘁 𝗧𝗶𝗻𝗱𝗶𝗴 𝘀𝗮 𝗕𝗶𝗻𝘂𝘀𝗮𝗹 𝗻𝗮 𝗕𝗶𝗯𝗶𝗴: 𝗣𝗮𝗴𝗴𝘂𝗻𝗶𝘁𝗮 𝘀𝗮 𝗣𝗮𝗴𝗯𝗮𝗸𝗹𝗮𝘀 𝘀𝗮 𝗗𝗶𝗸𝘁𝗮𝗱𝘂𝗿𝘆𝗮 𝘀𝗮 𝗗𝗶𝘄𝗮 𝗻𝗴 𝗘𝗗𝗦𝗔

May mga pangyayaring hindi lamang itinatala sa kasaysayan kundi inuukit sa kamalayan ng bayan. Isa na rito ang EDSA People Power Revolution – ang pag-aaklas na hindi armado, ngunit hindi rin mahina; hindi marahas, ngunit hindi rin mapagkumbaba sa harap ng pang-aapi. Sa kahabaan ng Epifanio de los Santos Avenue, sa pagitan ng Camp Crame at Camp Aguinaldo, nagtipon ang milyon-milyong Pilipino upang igiit ang isang bagay na matagal nang binusalan, ang kalayaan.

Mahigit dalawang dekada ang paghahari ni Ferdinand Marcos Sr., na pinatibay ng deklarasyon ng Batas Militar noong 1972. Sa ilalim nito, isinara ang mga pahayagan, tinugis ang mga kritiko, ipiniit ang mga lider-estudyante at mamamahayag, at ginawang instrumento ng kapangyarihan ang takot. Hindi abstraktong “panggigipit” ang naganap noon; may mga indibidwal na inaresto at ikinulong nang walang 𝘥𝘶𝘦 𝘱𝘳𝘰𝘤𝘦𝘴𝘴, may mga pamilyang naulila at napagkaitan ng hustisya, may mga mamamahayag na tinortyur, at may mga labi na hindi kailanman natagpuan. Ang demokrasya ay hindi lamang basta humina, bagkus ito ay sistematikong hinubaran at niyurakan.

Ang pagputok ng EDSA noong Pebrero 1986 ay hindi sumibol sa biglaang pagsabog ng damdamin. Ito’y bunga ng mahabang panahong pagkilos, at ng patuloy na panawagan ng mga g**o, estudyante, manggagawa, at simbahan, hanggang sa paglantad ng mga anomalya at paglabag sa karapatang pantao. Nang dumating ang sandali ng paninindigan, hindi sandata ang kanilang itinapat sa mga tangke kundi mga katawan at protesta; hindi bala ang isinagot kundi panalangin at rosaryo.

Madalas ilarawan ang EDSA bilang himala ng pagkakaisa, subalit hindi ito dapat ilubog sa romantisadong paggunita. Ang diwa ng People Power ay hindi lamang nakatali sa retrato ng mga madre sa harap ng kasundaluhan o sa mga kuwento ng pagyakap sa lansangan. Ang diwa nito ay nakaugat sa isang matibay na pagpapasya, na hindi maaaring manatili ang kapangyarihang walang pananagutan.

Ngayon, apat na dekada matapos ang EDSA People Power Revolution, muling nakaupo sa Malacañan ang rehimeng Marcos. Iba ang panahon, ngunit hindi naglalaho ang tanong sa pananagutan at alaala. Sa isang demokrasya, hindi sapat ang pagkakaroon lamang ng halalan; kinakailangan din ang malayang pamamahayag, matatag na institusyon, at aktibong mamamayan. Ang press freedom na ipinaglalaban ay patuloy na sinusubok sa pamamagitan ng red-tagging, disimpormasyon, at kulturang nagbubura sa kasaysayan.

Sa sektor ng edukasyon, madalas ipahayag na sapat ang badyet upang tugunan ang kakulangan sa silid-aralan, pasilidad, at sahod ng mga g**o. Gayunpaman, nananatiling mabigat ang pasanin ng mga g**o dahil sa kakulangan sa kagamitan, kulang sa suporta, at kadalasa’y kulang sa pagkilala. Kung ang diwa ng EDSA ay kalayaan, hindi maaaring ikulong sa apat na sulok ng silid ang usapin ng katotohanan at kasaysayan.

Hindi lamang edukasyon ang hamon ng kasalukuyan. Sa hanay ng mga manggagawa, patuloy ang pakikibaka sa mababang sahod at hindi tiyak na trabaho. Sa pambansang pondo, patuloy na umiikot ang diskurso hinggil sa prayoridad at alokasyon sa kung sino ang nakikinabang at sino ang nasa laylayan. Sa gitna ng mga pangakong reporma, hindi pa rin nawawala ang anino ng korapsyon at ang impluwensiya ng dinastiyang politikal, na matagal nang sinusubukang limitahan sa pamamagitan ng mga panukalang batas pero hanggang ngayon ay hindi ganap na naisasakatuparan.

Sa ganitong kalagayan, ang paggunita sa EDSA ay hindi dapat maging seremonya. Hindi ito dapat manatili sa pag-alala sa nakaraan nang walang pagtanaw sa kasalukuyan. Ang People Power ay hindi monumento; ito ay proseso – isang tuloy-tuloy na paalala na ang tunay na kapangyarihan ng estado ay nagmumula at nararapat manatili sa taumbayan.

Hindi lahat ng Pilipino ay ganap na nakikinabang sa kalayaang ipinangako. May mga sektor na nananatiling nasa laylayan ng pag-unlad; may mga mamamahayag na patuloy na humaharap sa banta; may mga g**o at estudyanteng nakikipagbuno sa kakulangan ng pondo at suporta; at may mga manggagawa na ang pawis ay hindi tumutumbas sa kanilang kita. Ang demokrasya ay hindi awtomatikong nagbubunga ng katarungan. Ito’y kailangang bantayan, paunlarin, at ipaglaban sa bawat henerasyon.

Kung may isang pamana ang EDSA na hindi maaaring kalimutan, ito ay ang kolektibong kakayahan ng mga Pilipino na manindigan laban sa sistemang mapaniil. Ang kalayaan ay hindi ipinagkakaloob nang minsanan; ito’y patuloy na ipinaglalaban. At sa bawat pagtatangkang baluktutin ang kasaysayan o paliitin ang sakripisyo ng mga nauna, naroroon ang tungkulin ng paaralan, ng g**o, ng mamamahayag, at ng karaniwang mamamayan na ituwid ang baluktot na sistema.

Ang EDSA ay hindi lamang petsa sa kalendaryo. Ito ay salamin at repleksiyon ng lipunan. Sa pagtingin dito, nakikita natin kung gaano kalayo ang narating ng demokrasya at kung gaano pa kalayo ang dapat na tahakin. Sa bawat paggunita, hindi lamang alaala ang dapat sariwain kundi pati ang pananagutang kaakibat nito. Sapagkat kung may isang bagay na hindi dapat muling makulong, iyon ay ang kalayaan—𝗮𝘁 𝗮𝗻𝗴 𝗯𝗮𝘆𝗮𝗻𝗴 𝗺𝗮𝘆 𝘁𝗮𝗽𝗮𝗻𝗴 𝗻𝗮 𝗶𝗽𝗮𝗴𝘁𝗮𝗻𝗴𝗴𝗼𝗹 𝗶𝘁𝗼.

𝗧𝗶𝗻𝗶𝗴 𝗮𝘁 𝗧𝗶𝗻𝗱𝗶𝗴 𝘀𝗮 𝗕𝗶𝗻𝘂𝘀𝗮𝗹 𝗻𝗮 𝗕𝗶𝗯𝗶𝗴: 𝗣𝗮𝗴𝗴𝘂𝗻𝗶𝘁𝗮 𝘀𝗮 𝗣𝗮𝗴𝗯𝗮𝗸𝗹𝗮𝘀 𝘀𝗮 𝗗𝗶𝗸𝘁𝗮𝗱𝘂𝗿𝘆𝗮 𝘀𝗮 𝗗𝗶𝘄𝗮 𝗻𝗴 𝗘𝗗𝗦𝗔

May mga pangyayaring hindi lamang itinatala sa kasaysayan kundi inuukit sa kamalayan ng bayan. Isa na rito ang EDSA People Power Uprising – ang pag-aaklas na hindi armado, ngunit hindi rin mahina; hindi marahas, ngunit hindi rin mapagkumbaba sa harap ng pang-aapi. Sa kahabaan ng Epifanio de los Santos Avenue, sa pagitan ng Camp Crame at Camp Aguinaldo, nagtipon ang milyon-milyong Pilipino upang igiit ang isang bagay na matagal nang binusalan, ang kalayaan.

Mahigit dalawang dekada ang paghahari ni Ferdinand Marcos Sr., na pinatibay ng deklarasyon ng Batas Militar noong 1972. Sa ilalim nito, isinara ang mga pahayagan, tinugis ang mga kritiko, ipiniit ang mga lider-estudyante at mamamahayag, at ginawang instrumento ng kapangyarihan ang takot. Hindi abstraktong “panggigipit” ang naganap noon; may mga indibidwal na inaresto at ikinulong nang walang 𝘥𝘶𝘦 𝘱𝘳𝘰𝘤𝘦𝘴𝘴, may mga pamilyang naulila at napagkaitan ng hustisya, may mga mamamahayag na tinortyur, at may mga labi na hindi kailanman natagpuan. Ang demokrasya ay hindi lamang basta humina, bagkus ito ay sistematikong hinubaran at niyurakan.

Ang pagputok ng EDSA noong Pebrero 1986 ay hindi sumibol sa biglaang pagsabog ng damdamin. Ito’y bunga ng mahabang panahong pagkilos, at ng patuloy na panawagan ng mga g**o, estudyante, manggagawa, at simbahan, hanggang sa paglantad ng mga anomalya at paglabag sa karapatang pantao. Nang dumating ang sandali ng paninindigan, hindi sandata ang kanilang itinapat sa mga tangke kundi mga katawan at protesta; hindi bala ang isinagot kundi panalangin at rosaryo.

Madalas ilarawan ang EDSA bilang himala ng pagkakaisa, subalit hindi ito dapat ilubog sa romantisadong paggunita. Ang diwa ng People Power ay hindi lamang nakatali sa retrato ng mga madre sa harap ng kasundaluhan o sa mga kuwento ng pagyakap sa lansangan. Ang diwa nito ay nakaugat sa isang matibay na pagpapasya, na hindi maaaring manatili ang kapangyarihang walang pananagutan.

Ngayon, apat na dekada matapos ang EDSA People Power Uprising, muling nakaupo sa Malacañan ang rehimeng Marcos. Iba ang panahon, ngunit hindi naglalaho ang tanong sa pananagutan at alaala. Sa isang demokrasya, hindi sapat ang pagkakaroon lamang ng halalan; kinakailangan din ang malayang pamamahayag, matatag na institusyon, at aktibong mamamayan. Ang press freedom na ipinaglalaban ay patuloy na sinusubok sa pamamagitan ng red-tagging, disimpormasyon, at kulturang nagbubura sa kasaysayan.

Sa sektor ng edukasyon, madalas ipahayag na sapat ang badyet upang tugunan ang kakulangan sa silid-aralan, pasilidad, at sahod ng mga g**o. Gayunpaman, nananatiling mabigat ang pasanin ng mga g**o dahil sa kakulangan sa kagamitan, kulang sa suporta, at kadalasa’y kulang sa pagkilala. Kung ang diwa ng EDSA ay kalayaan, hindi maaaring ikulong sa apat na sulok ng silid ang usapin ng katotohanan at kasaysayan.

Hindi lamang edukasyon ang hamon ng kasalukuyan. Sa hanay ng mga manggagawa, patuloy ang pakikibaka sa mababang sahod at hindi tiyak na trabaho. Sa pambansang pondo, patuloy na umiikot ang diskurso hinggil sa prayoridad at alokasyon sa kung sino ang nakikinabang at sino ang nasa laylayan. Sa gitna ng mga pangakong reporma, hindi pa rin nawawala ang anino ng korapsyon at ang impluwensiya ng dinastiyang politikal, na matagal nang sinusubukang limitahan sa pamamagitan ng mga panukalang batas pero hanggang ngayon ay hindi ganap na naisasakatuparan.

Sa ganitong kalagayan, ang paggunita sa EDSA ay hindi dapat maging seremonya. Hindi ito dapat manatili sa pag-alala sa nakaraan nang walang pagtanaw sa kasalukuyan. Ang People Power ay hindi monumento; ito ay proseso – isang tuloy-tuloy na paalala na ang tunay na kapangyarihan ng estado ay nagmumula at nararapat manatili sa taumbayan.

Hindi lahat ng Pilipino ay ganap na nakikinabang sa kalayaang ipinangako. May mga sektor na nananatiling nasa laylayan ng pag-unlad; may mga mamamahayag na patuloy na humaharap sa banta; may mga g**o at estudyanteng nakikipagbuno sa kakulangan ng pondo at suporta; at may mga manggagawa na ang pawis ay hindi tumutumbas sa kanilang kita. Ang demokrasya ay hindi awtomatikong nagbubunga ng katarungan. Ito’y kailangang bantayan, paunlarin, at ipaglaban sa bawat henerasyon.

Kung may isang pamana ang EDSA na hindi maaaring kalimutan, ito ay ang kolektibong kakayahan ng mga Pilipino na manindigan laban sa sistemang mapaniil. Ang kalayaan ay hindi ipinagkakaloob nang minsanan; ito’y patuloy na ipinaglalaban. At sa bawat pagtatangkang baluktutin ang kasaysayan o paliitin ang sakripisyo ng mga nauna, naroroon ang tungkulin ng paaralan, ng g**o, ng mamamahayag, at ng karaniwang mamamayan na ituwid ang baluktot na sistema.

Ang EDSA ay hindi lamang petsa sa kalendaryo. Ito ay salamin at repleksiyon ng lipunan. Sa pagtingin dito, nakikita natin kung gaano kalayo ang narating ng demokrasya at kung gaano pa kalayo ang dapat na tahakin. Sa bawat paggunita, hindi lamang alaala ang dapat sariwain kundi pati ang pananagutang kaakibat nito. Sapagkat kung may isang bagay na hindi dapat muling makulong, iyon ay ang kalayaan—𝗮𝘁 𝗮𝗻𝗴 𝗯𝗮𝘆𝗮𝗻𝗴 𝗺𝗮𝘆 𝘁𝗮𝗽𝗮𝗻𝗴 𝗻𝗮 𝗶𝗽𝗮𝗴𝘁𝗮𝗻𝗴𝗴𝗼𝗹 𝗶𝘁𝗼.

Ngayong, 𝗜𝗻𝘁𝗲𝗿𝗻𝗮𝘁𝗶𝗼𝗻𝗮𝗹 𝗠𝗼𝘁𝗵𝗲𝗿 𝗟𝗮𝗻𝗴𝘂𝗮𝗴𝗲 𝗗𝗮𝘆 itinataas natin ang ating tinig para sa karapatan ng bawat batang Pilipino sa isang edukasyong tunay nilang nauunawaan. Ang pag-alis sa mandatoryong 𝗠𝗼𝘁𝗵𝗲𝗿 𝗧𝗼𝗻𝗴𝘂𝗲-𝗕𝗮𝘀𝗲𝗱 𝗠𝘂𝗹𝘁𝗶𝗹𝗶𝗻𝗴𝘂𝗮𝗹 𝗘𝗱𝘂𝗰𝗮𝘁𝗶𝗼𝗻 (𝗠𝗧𝗕-𝗠𝗟𝗘) ay isang kritikal na sangandaan para sa ating bansa. Huwag nating hayaang ang mga kakulangan sa sistema ay maging dahilan upang talikuran ang bisa ng pagtuturo sa wikang kinagisnan. Ang panawagan natin ay malinaw: huwag isakripisyo ang lalim ng pag-unawa sa ngalan ng pagmamadaling makipagsabayan sa banyagang wika, sapagkat ang tunay na dunong ay nagsisimula sa wikang malapit sa puso.

Naninindigan ang 𝗞𝗮𝗽𝗶𝘀𝗮𝗻𝗮𝗻𝗴 𝗗𝗶𝘄𝗮 𝗮𝘁 𝗣𝗮𝗻𝗶𝘁𝗶𝗸 (𝗞𝗔𝗗𝗜𝗣𝗔𝗡) na ang inang wika ang pinakamatibay na pundasyon upang masugpo ang krisis sa pagkatuto. Ang batang malayang nag-iisip sa sariling wika ay mas mabilis na makakaunawa ng matematika at siyensya sa hinaharap. Ang pagbabagong ito sa polisiya ay hindi dapat maging hudyat ng pagbura sa ating lokal na identidad, kundi isang hamon na mas suportahan ang ating mga g**o at pangalagaan ang ating mga rehiyonal na wika. Ang ating wika ay hindi lamang palamuti; ito ay sandata sa pagkatuto at kaluluwa ng ating pagka-Pilipino na dapat nating ipaglaban at panatilihing buhay.

𝗛𝘂𝗹𝗶 𝗺𝗮𝗻 𝘀𝗮 𝗽𝗮𝗴𝗯𝗮𝘁𝗶, 𝗵𝗶𝗻𝗱𝗶 𝗻𝗮𝗺𝗮𝗻 𝗵𝘂𝗹𝗶 𝗮𝗻𝗴 𝗽𝗮𝗴𝗵𝗮𝗻𝗴𝗮 𝘀𝗮 𝗶𝗻𝘆𝗼𝗻𝗴 𝗶𝗽𝗶𝗻𝗮𝗸𝗶𝘁𝗮𝗻𝗴 𝗵𝘂𝘀𝗮𝘆👏🏻

𝘏𝘪𝘯𝘥𝘪 𝘵𝘪𝘯𝘪𝘨, 𝘬𝘶𝘯𝘥𝘪 𝘱𝘢𝘯𝘪𝘯𝘪𝘯𝘥𝘪𝘨𝘢𝘯. 𝘏𝘪𝘯𝘥𝘪 𝘭𝘢𝘯𝘨 𝘨𝘢𝘭𝘢𝘸 𝘬𝘶𝘯𝘥𝘪 𝘥𝘢𝘮𝘥𝘢𝘮𝘪𝘯 𝘢𝘯𝘨 𝘪𝘱𝘪𝘯𝘢𝘮𝘢𝘭𝘢𝘴✨

Isang taos pusong pasasalamat at pagpupugay sa isang makabuluhang pagtatanghal ng mga kasapi ng 𝐊𝐎𝐑𝐎 𝐍𝐆 𝐊𝐀𝐃𝐈𝐏𝐀𝐍 kasama ang iba pang sangay ng KADIPAN sa naganap na 𝐏𝐀𝐒𝐈𝐍𝐀𝐘𝐀 𝟐𝟎𝟐𝟔
sa 𝐆𝐒𝐈𝐒 𝐌𝐮𝐬𝐞𝐨 𝐧𝐠 𝐒𝐢𝐧𝐢𝐧𝐠 noong ika-8 ng Pebrero sa ganap na 10:00 NU.

Isang mataas na pagkilala sa galing ng mga miyembro ng Sangay na sina 𝐆. 𝐂𝐚𝐫𝐥 𝐉𝐮𝐬𝐭𝐢𝐧𝐞 𝐀𝐥𝐦𝐨𝐧𝐭𝐞, 𝐁𝐛. 𝐑𝐢𝐚 𝐀𝐧𝐠𝐞𝐥𝐢𝐪𝐮𝐞 𝐂𝐚𝐬𝐭𝐢𝐥𝐥𝐨, 𝐆.𝐇𝐞𝐧𝐫𝐢𝐞 𝐀𝐛𝐚𝐨, 𝐁𝐛. 𝐑𝐨𝐬𝐞 𝐅𝐫𝐚𝐧𝐜𝐢𝐬𝐜𝐨 𝐚𝐭 𝐁𝐛.𝐂𝐡𝐚𝐫𝐢𝐭𝐲 𝐉𝐞𝐚𝐧 𝐄𝐬𝐩𝐢𝐧𝐚. Pasasalamat din sa gabay at suporta na ibinigay ni 𝐊𝐨-𝐃𝐢𝐫𝐞𝐤𝐭𝐨𝐫 𝐍𝐢𝐜𝐨𝐥𝐥𝐚𝐢 𝐙𝐚𝐢𝐧𝐞 𝐁𝐮𝐢𝐬𝐢𝐧𝐠. 🎉

Ang inyong ipinakitang talento ay hindi lamang pagtatanghal, kundi isang sining na buong-pusong ninyong inukit sa harap na madla. Isang karangalan na maitampok ang inyong talento sa ilalim ng gabay ng 𝐊𝐀𝐃𝐈𝐏𝐀𝐍-𝐏𝐍𝐔.

𝐋𝐚𝐠𝐢'𝐭 𝐥𝐚𝐠𝐢 𝐩𝐚𝐫𝐚 𝐬𝐚 𝐰𝐢𝐤𝐚, 𝐩𝐚𝐧𝐢𝐭𝐢𝐤𝐚𝐧, 𝐛𝐚𝐲𝐚𝐧 𝐚𝐭 𝐦𝐮𝐬𝐢𝐤𝐚🎶

Isinulat ni: Jemima Cristalino
Pag-aanyo ni: Zelina Cruz

𝙆𝙖𝙨𝙖𝙗𝙖𝙮 𝙣𝙜 𝘾𝙝𝙞𝙣𝙚𝙨𝙚 𝙉𝙚𝙬 𝙔𝙚𝙖𝙧, 𝙩𝙖𝙮𝙤 𝙖𝙮 𝙗𝙖𝙗𝙖𝙩𝙞 𝙢𝙪𝙣𝙖 𝙣𝙜 𝙞𝙨𝙖𝙣𝙜….

𝗠𝗮𝗹𝗶𝗴𝗮𝘆𝗮𝗻𝗴 𝗸𝗮𝗮𝗿𝗮𝘄𝗮𝗻, 𝗕𝗯. 𝗔𝗯𝗯𝘆𝗴𝗮𝗶𝗹 𝗜𝗻𝗼𝗰𝗲𝗻𝗰𝗶𝗼 🎉🎉🎉

Isang Korobrant muli ang nagdiriwang ng kaniyang kaarawan ngayong 𝐢𝐤𝐚-17 𝐧𝐠 𝐏𝐞𝐛𝐫𝐞𝐫𝐨. ✨

Ang 𝐊𝐎𝐑𝐎 𝐍𝐆 𝐊𝐀𝐃𝐈𝐏𝐀𝐍 ay bumabati ng isang maligayang kaarawan sa Soprano gurllyy ng sangay na si 𝐁𝐛. 𝐀𝐛𝐛𝐲𝐠𝐚𝐢𝐥 𝐈𝐧𝐨𝐜𝐞𝐧𝐜𝐢𝐨! 💋

Para sa isang dedikado at responsableng g**ong mang-aawit ng kapisanan, hangad namin sa iyo ang higit pa sa kasiyahan. Nawa'y ang iyong mga kahilingan at mithiin ay iyong mapagtagumpayan. ✊

-----------------------------------------
maligayang kaarawan, tiktoker girlyy!!

simple lamang ang hiling ko sa karaawan mo, kundi maging masaya at makapagpahinga ka. salamat sa ingay na binibigay mo sa amin HAHHAHAHAH. god bless and stay pretty 🤗 - CJ
-----------------------------------------

"Happy Birthday, Bes Abby! Stay blooming and blessed. Wishing you the best day ever kasi deserve mo 'yan. Cheers to more chika and memories with you!" - Ira

Muli, maligayang kaarawan, Abbygail!

Lagi't lagi para sa wika, panitikan, bayan, at musika!🎶

Inilathala ni: Alliyah Felize De Guzman
Pag-aanyo ni: Zelina Cruz

𝗦𝗮 𝗠𝗮𝘁𝗮 𝗻𝗴 𝗞𝗼𝗹𝗼𝗻𝘆𝗮𝗹 𝗻𝗮 𝗘𝗱𝘂𝗸𝗮𝘀𝘆𝗼𝗻

Sa mga batas at polisiyang ipinatutupad ng estado na patuloy na pumapatay sa mga wika sa bansa, patuloy ring ipinamumukha sa atin na ang Filipino bilang asignatura at wika ay tinitingnan lamang bilang peripheral o palamuti sa kurikulum—isang soft subject na hindi sentral sa pag-unlad ng mga mag-aaral at walang direktang maitutulong sa pagpapalakas ng ekonomiya ng bansa. Litaw sa gobyerno na ang pagpapalaganap nito ay itinuturing nila na “cost” kaysa “investment” at nananatiling nakakiling sa kolonyal na tunguhin ang edukasyon sa bansa.

Noong ika-21 ng Enero 2026, umani ng 34.5K reactions, 619 comments, at 5.3K shares ang Facebook post ng Second Congressional Commission on Education (EDCOM 2) sa kanilang EDCOMics, na binibigyang-matwid ang naratibong pangyuyurak at pangmamaliit sa Filipino. Nakapaloob dito ang isang senaryo kung saan tinatanong ng mag-aaral kung anong ibig sabihin ng salitang “valence”—isang teknikal na konsepto sa Agham—na malayo sa espesyalisasyon ng g**o bilang nagtapos ng Bachelor of Secondary Education Major in Filipino at binigyang pakahulugan bilang “karahasan”, na nagpapakita ng malinaw na pangmamaliit hindi lamang sa mga g**o sa Filipino, kundi sa sektor ng kaguruan bilang pangkalahatan.

Ayon sa estadistika ng EDCOM 2, 67% ng mga g**o sa hayskul ang nagtuturo ng mga asignaturang labas sa kanilang pinag-aralan. Ang ganitong presentasyon ng datos ay malayo mula sa mga numero at totoong kalagayan ng sektor ng edukasyon sa bansa, ito ay hayagang pambabansot sa isang medyor, partikular na sa Filipino. Isa itong hayagang pangmamaliit sa wikang pambansa upang bigyang-diin ang problema sa edukasyon sa paraang nakaliligtaan ang dignidad ng disiplina. Higit-lalo, isa itong tahasang pangyuyurak sa kakayahan ng kaguruan.

Sa halip na tugunan ang ugat ng suliraning ito– ang kakulangan sa pondo sa edukasyon, pagpapatupad ng mga polisiya na pumapatay sa mga wika, at mga gabundok na gawain ng mga g**o na hindi makatarungan sa suweldong natatamasa nila, mas binibigyang-prayoridad ng estado ang pagpapaigting sa wikang Ingles at teknikal na kasanayan sa paniniwalang ito ang tanging susi upang makasabay sa pandaigdigang kompetisyon. Ang ganitong hakbang ay nagreresulta sa pagsasantabi sa mas malalim na pag-unawa sa sariling wika at kultura.

Mas lumalala pa ang suliraning ito dahil sa pagyakap ng bansa sa neoliberal na sistema ng edukasyon. Itinuturing ng gobyerno ang edukasyon bilang isang produkto habang nagsisilbing makina ang mag-aaral na tumatakbo ayon sa sistemang nakatakda sa kaniya. Litaw na litaw ang mababang kalidad ng edukasyon at malinaw na hindi nakakiling ang pagsisilbi ng estado sa mga tao nito. Gaya ng nilalaman ng kurikulum at pag-implementa ng K-12 program, tila minadali ang lahat nang walang maayos na hakbang bago ang implementasyon. Sa ganitong balangkas, tanging ang interes lamang ng mga naghaharing uri ang mahalaga; prayoridad kung ano ang nagbibigay ng kita kaysa sa kalidad at ingklusibong edukasyon.

Kaugnay nito, kinahaharap din ng sektor ng edukasyon ang malubhang kakulangan sa badyet. Mula sa tinatayang 15,000 kakulangang klasrum noong 2016, lumobo ito sa humigit-kumulang 165,000 sa buong bansa pagsapit ng 2025, ayon kay Education Secretary Sonny Angara. Bukod dito, patuloy na suliranin din ang kakulangan sa mga teksbuk, pagkakaroon ng mga substandard na silid-aralan na walang maayos na bentilasyon, limitadong akses sa teknolohiya, maayos na silid-aklatan, at makatwirang suweldo para sa mga g**o, na nagiging salik na humahadlang sa mas maayos at komportableng pagtuturo at pagkatuto ng parehong mga g**o at mga mag-aaral.

Ang mga datos na ito ay hindi lamang nagpapakita ng kaso ng mismatch kundi paglalantad ng hayagang kapabayaan sa kalidad ng edukasyong inilalako ng estado. Hindi katanggap-tanggap ang panghahamak sa mga medyor sa Filipino dahil lamang sa kakulangan ng mismong sistema. 𝗦𝗮 𝗸𝗮𝘀𝗮𝗹𝘂𝗸𝘂𝘆𝗮𝗻, 𝗮𝗻𝗴 𝗺𝗴𝗮 𝗴𝘂𝗿𝗼 𝗮𝘆 𝘁𝗶𝗻𝗮𝘁𝗿𝗮𝘁𝗼 𝗻𝗮 𝗽𝗮𝗿𝗮𝗻𝗴 𝗰𝘂𝗿𝗿𝗶𝗰𝘂𝗹𝗮𝗿 𝘀𝗰𝗮𝗽𝗲𝗴𝗼𝗮𝘁—𝘀𝗶𝗻𝗮𝘀𝗮𝗯𝗮𝗸 𝘀𝗮 𝗴𝗶𝘆𝗲𝗿𝗮 𝗻𝗮𝗻𝗴 𝘄𝗮𝗹𝗮𝗻𝗴 𝘀𝗮𝗽𝗮𝘁 𝗻𝗮 𝗯𝗮𝗹𝗮 𝘂𝗽𝗮𝗻𝗴 𝘀𝗶𝗹𝗮 𝗮𝗻𝗴 𝘀𝗶𝘀𝗶𝗵𝗶𝗻 𝘀𝗮 𝗸𝗮𝗯𝗶𝗴𝘂𝗮𝗻 𝗻𝗴 𝗲𝘀𝘁𝗮𝗱𝗼.

Paano tayo makasisig**o na tunay na natututo ang mga mag-aaral kung ang wikang panturo ay hindi nila lubos na nauunawaan? Nagbubunga ito ng language barrier na nagpapabagal sa kanilang cognitive development at nagpapahina sa kanilang pundasyon. Hindi lamang ito nakaaapekto sa kanilang pag-unawa, kundi pati na rin sa kanilang pagkakakilanlan bilang mga Pilipino.

Ang pagsusulong ng Mother Tongue-Based Multilingual Education (MTB-MLE) o ang mga wikang umiiral sa Pilipinas bilang midyum sa pagtuturo ay isa sa makapangyarihang paraan upang mapalakas ang pag-unawa ng mag-aaral. Ito ang wikang kaniyang naiintindihan; ito ang magpapaigting sa ating identidad kasabay ng pagpapanatili ng ating kultura na siyang kabuhol ng wika. Gayundin ang dagdag na pondo sa edukasyon na siyang magpupuno sa mga kakulangan at kakayahan na hindi matamo ng mga g**o dahil sa limitadong kagamitan at espasyo.

Sa tahasang pambabalahura ng estado sa sektor ng edukasyon at sa pangyuyurak ng EDCOM 2 sa kaguruan, nararapat na mas paingayin ang mga panawagan sa mga hindi maka-Pilipinong polisiya at batas na ipinatutupad sa bansa, kundenahin ang kolonyal na edukasyon, ibasura ang RA 12027, at panawagan para sa dagdag na pondo sa edukasyon.

Babalik at babalik pa rin ang kapangyarihan ng mga wika ng bansa at siyang magiging sandata sa pagsugpo sa kolonyal na tunguhin sa bansa.

𝗧𝗜𝗡𝗚𝗡𝗔𝗡| 𝗨𝗡𝗔𝗡𝗚 𝗛𝗔𝗥𝗔𝗣𝗔𝗡𝗚 𝗘𝗡𝗦𝗔𝗬𝗢 𝗡𝗚 𝗞𝗢𝗥𝗢 𝗡𝗚 𝗞𝗔𝗗𝗜𝗣𝗔𝗡 𝗦𝗔 𝗧𝗔𝗢𝗡𝗚 𝟮𝟬𝟮𝟲

Matagumpay na naisagawa ng KORO NG KADIPAN ang kanilang unang ensayo sa taong 2026 noong Sabado, ika-24 ng Enero sa ganap na 9:00 NU hanggang 2:00 NH.

Layunin ng ensayo na ito na muling balikan ang mga dating awitin at muling ihanda ang boses ng bawat isa para sa paghahanda sa mga nalalapit na pagtatanghal.

Sa nasabing harapang ensayo, muling nagkaroon ng resectionals ng mga dati at bagong miyembro, pag-eensayo ng mga dating awitin at sa pagtatapos ng ensayo nagkaroon din ng maikling pagpupulong hinggil sa mga bagong awitin at mga pagtatanghal sa susunod na buwan.

Isinulat ni: Jemima Cristalino
Pag-aanyo ni: Carl Justine Almonte

𝗕𝗔𝗟𝗜𝗞 𝗧𝗔𝗡𝗔𝗪 | 𝗞𝗢𝗥𝗢 𝗡𝗚 𝗞𝗔𝗗𝗜𝗣𝗔𝗡 𝗡𝗔𝗞𝗜𝗜𝗦𝗔 𝗦𝗔 𝗡𝗔𝗚𝗔𝗡𝗔𝗣 𝗡𝗔 𝗦𝗧𝗨𝗗𝗘𝗡𝗧 𝗦𝗨𝗠𝗠𝗜𝗧 𝟮𝟬𝟮𝟲

Kasama ang iba pang mga sangay sa 𝐊𝐀𝐃𝐈𝐏𝐈𝐒𝐓𝐀𝐇𝐀𝐍, matagumpay na nakiisa ang 𝐊𝐎𝐑𝐎 𝐍𝐆 𝐊𝐀𝐃𝐈𝐏𝐀𝐍 sa ginanap na Student Summit 2026 na may temang 𝘗𝘢𝘯𝘢𝘨𝘵𝘪𝘨𝘶𝘮: 𝘛𝘢𝘯𝘨𝘩𝘢𝘭 𝘯𝘨 𝘌𝘥𝘶𝘬𝘢𝘴𝘺𝘰𝘯𝘨 𝘕𝘢𝘨𝘣𝘢𝘣𝘢𝘯𝘺𝘶𝘩𝘢𝘺 noong Ika-21 ng Enero sa Pamantasang Normal ng Pilipinas-Maynila.

Sa kabila ng init at pagod, ito ay isang masining na karanasan para sa 𝐊𝐎𝐑𝐎 𝐍𝐆 𝐊𝐀𝐃𝐈𝐏𝐀𝐍 na punong-puno ng saya at pasasalamat sa mga miyembro na tumulong at binuhos ang buong lakas para sa katagumpayan ng pagdiriwang na ito.

Taos pusong pasasalamat din sa mga nakisaya, sumuporta at tumangkilik sa mga produkto at aktibidad na inihanda at inihandog ng sangay. Nawa'y naging bahagi kami ng inyong naging masayang karanasan sa naganap na student summit.

Kaya naman 1...2...3 𝗛𝗔𝗡𝗗𝗔 𝗔𝗪𝗜𝗧!

𝘈𝘵 𝘬𝘶𝘯𝘨 𝘮𝘢𝘶𝘣𝘰𝘴 𝘢𝘯𝘨 𝘵𝘪𝘯𝘪𝘨, 𝘥𝘪 𝘮𝘢𝘨𝘴𝘪𝘴𝘪𝘴𝘪
𝘋𝘢𝘩𝘪𝘭 𝘪𝘺𝘰𝘯𝘨 𝘯𝘢𝘳𝘪𝘯𝘪𝘨 𝘮𝘶𝘭𝘢 𝘴𝘢 𝘭𝘢𝘣𝘪 𝘬𝘰
𝘚𝘢𝘭𝘢𝘮𝘢𝘵, 𝘴𝘢𝘭𝘢𝘮𝘢𝘵 ~~~🎤

Isinulat ni: Jemima Cristalino
Pag-aanyo ni: Carl Justine Almonte