KMY - 'kwento mo 'yan

"Come where you feel safe"

Sa kwentong 'to, ikaw ang bida. Let us practice safety and be aware. Kindly react ❤️ to our campaign poster.

𝙳𝚎𝚊𝚛 𝚂𝚎𝚕𝚏

𝚂𝚊 𝚍𝚊𝚖𝚒 𝚗𝚐 𝙺𝚒𝚗𝚊𝚖𝚞𝚜𝚝𝚊 𝚔𝚘 𝚗𝚊𝚔𝚊𝚕𝚒𝚖𝚞𝚝𝚊𝚗 𝚔𝚘 𝚗𝚊 𝚝𝚒𝚗𝚐𝚗𝚊𝚗 𝚔𝚞𝚗𝚐, 𝚘𝚔𝚊𝚢 𝚔𝚊 𝚋𝚊?
𝚃𝚒𝚗𝚊𝚝𝚊𝚗𝚘𝚗𝚐 𝚔𝚘 𝚜𝚒𝚕𝚊 𝚙𝚎𝚛𝚘 𝚖𝚞𝚔𝚊𝚗𝚐 𝚍𝚒𝚗𝚊 𝚔𝚒𝚝𝚊 𝚗𝚊𝚔𝚒𝚔𝚒𝚝𝚊 𝚙𝚊.
𝚂𝚊 𝚍𝚊𝚖𝚒 𝚗𝚐 𝚙𝚒𝚗𝚊𝚐 𝚖𝚊𝚔𝚊 𝚊𝚠𝚊𝚊𝚗 𝚔𝚘𝚗𝚐 𝚑𝚞𝚠𝚊𝚐 𝚞𝚖𝚊𝚕𝚒𝚜, 𝚗𝚊𝚔𝚊𝚕𝚒𝚖𝚞𝚝𝚊𝚗 𝚔𝚘𝚗𝚐 𝚊𝚗𝚍𝚢𝚊𝚗 𝚔𝚊 𝚙𝚊 𝚙𝚊𝚕𝚊.
𝙱𝚒𝚗𝚒𝚐𝚊𝚢 𝚔𝚘 𝚜𝚊 𝚔𝚊𝚗𝚒𝚕𝚊 𝚢𝚞𝚗𝚐 𝚋𝚞𝚘𝚗𝚐 𝚊𝚔𝚘 𝚜𝚊𝚖𝚊𝚗𝚝𝚊𝚕𝚊𝚗𝚐 𝚠𝚊𝚕𝚊 𝚙𝚊 𝚜𝚊 𝚔𝚊𝚕𝚊𝚑𝚊𝚝𝚒 𝚊𝚗𝚐 𝚗𝚊𝚒𝚠𝚊𝚗 𝚔𝚘 𝚜𝚊𝚢𝚘.
𝚂𝚎𝚕𝚏 𝚙𝚊𝚜𝚎𝚗𝚜𝚢𝚊 𝚔𝚊𝚗𝚊 𝚍𝚊𝚑𝚒𝚕 𝚙𝚒𝚗𝚒𝚕𝚒 𝚔𝚘 𝚗𝚊 𝚖𝚊𝚐𝚒𝚗𝚐 𝚘𝚔𝚊𝚢 𝚊𝚗𝚐 𝚒𝚋𝚊 𝚔𝚊𝚢𝚊 𝚒𝚗𝚒𝚠𝚊𝚗 𝚗𝚊 𝚔𝚒𝚝𝚊
𝙳𝚒 𝚖𝚊𝚗 𝚕𝚊𝚗𝚐 𝚜𝚞𝚖𝚊𝚐𝚒 𝚜𝚊 𝚒𝚜𝚒𝚙 𝚔𝚘 𝚊𝚗𝚐 𝚝𝚊𝚗𝚞𝚗𝚐𝚒𝚗 𝚔𝚞𝚗𝚐 𝚘𝚔𝚊𝚢 𝚔𝚊𝚕𝚊𝚗𝚐 𝚋𝚊 𝚝𝚊𝚕𝚊𝚐𝚊? 𝙺𝚊𝚢𝚊 𝚖𝚘 𝚙𝚊 𝚋𝚊? 𝙼𝚊𝚢 𝚙𝚛𝚘𝚋𝚕𝚎𝚖𝚊 𝚔𝚊𝚋𝚊?

𝙽𝚊𝚐𝚋𝚞𝚕𝚊𝚐-𝚋𝚞𝚕𝚊𝚐𝚊𝚗 𝚊𝚔𝚘 𝚜𝚊 𝚖𝚐𝚊 𝚋𝚊𝚐𝚊𝚢 𝚗𝚊 𝚊𝚕𝚊𝚖 𝚔𝚘𝚗𝚐 𝚍𝚒 𝚗𝚊𝚖𝚊𝚗 𝚙𝚊𝚛𝚊 𝚜𝚊'k𝚒𝚗 𝚝𝚊𝚕𝚊𝚐𝚊
𝚙𝚒𝚗𝚒𝚕𝚒𝚝 𝚔𝚘 𝚊𝚗𝚐 𝚜𝚊𝚛𝚒𝚕𝚒 𝚔𝚘 𝚜𝚊 𝚒𝚋𝚊 𝚙𝚊𝚛𝚊 𝚜𝚒𝚕𝚊 𝚊𝚢 𝚖𝚊𝚙𝚊𝚜𝚊𝚢𝚊
𝚗𝚊𝚔𝚊𝚕𝚒𝚖𝚞𝚝𝚊𝚗 𝚔𝚘𝚗𝚐 𝙷𝚒𝚗𝚍𝚒 𝚔𝚊𝚗𝚊 𝚙𝚊𝚕𝚊 𝚖𝚊𝚜𝚊𝚢𝚊.

𝚂𝚎𝚕𝚏, 𝚙𝚊𝚜𝚎𝚗𝚜𝚢𝚊 𝚔𝚊𝚗𝚊 𝚔𝚞𝚗𝚐 𝚗𝚊𝚊𝚊𝚋𝚞𝚜𝚘 𝚗𝚊 𝚔𝚒𝚝𝚊
𝙽𝚊𝚔𝚊𝚕𝚒𝚖𝚞𝚝𝚊𝚗 𝚔𝚘 𝚗𝚊 𝚖𝚊𝚢 𝚗𝚊𝚛𝚊𝚛𝚊𝚖𝚍𝚊𝚖𝚊𝚗 𝚔𝚊 𝚍𝚒𝚗 𝚙𝚊𝚕𝚊.
𝚂𝚊 𝚜𝚘𝚋𝚛𝚊𝚗𝚐 𝚖𝚊𝚙𝚊𝚐 𝚙𝚊𝚛𝚊𝚢𝚊 𝚖𝚘 𝚜𝚎𝚕𝚏, 𝚠𝚊𝚕𝚊 𝚔𝚊𝚗𝚐 𝚐𝚒𝚗𝚊𝚠𝚊 𝚔𝚞𝚗𝚍𝚒 𝚜𝚞𝚙𝚘𝚛𝚝𝚊𝚑𝚊𝚗 𝚊𝚔𝚘 𝚗𝚊 𝚖𝚊𝚐 𝚖𝚊𝚑𝚊𝚕 𝚗𝚐 𝚒𝚋𝚊.
𝙺𝚊𝚑𝚒𝚝 𝚜𝚊𝚊𝚗𝚐 𝚕𝚊𝚋𝚊𝚗 𝚍𝚒 𝚖𝚘 𝚊𝚔𝚘 𝚒𝚗𝚒𝚠𝚊𝚗 𝚜𝚎𝚕𝚏
𝙰𝚔𝚘 𝚒𝚝𝚘𝚗𝚐 𝚑𝚒𝚗𝚍𝚒 𝚔𝚊 𝚗𝚊 𝚒𝚗𝚊𝚕𝚊𝚐𝚊𝚊𝚗 𝚊𝚝 𝚗𝚊𝚋𝚊𝚗𝚝𝚊𝚢𝚊𝚗 𝚜𝚎𝚕𝚏 𝚗𝚊 𝚗𝚊𝚜𝚊𝚜𝚊𝚔𝚝𝚊𝚗 𝚗𝚊 𝚔𝚒𝚝𝚊

𝚂𝚎𝚕𝚏 𝚒𝚝𝚘 𝚕𝚊𝚗𝚐 𝚊𝚗𝚐 𝚖𝚊 𝚒𝚙𝚊𝚙𝚊𝚗𝚐𝚊𝚔𝚘 𝚔𝚘 𝚜𝚊𝚢𝚘, 𝚞𝚞𝚗𝚊𝚑𝚒𝚗 𝚗𝚊 𝚔𝚒𝚝𝚊
𝙸𝚙𝚊𝚐𝚕𝚊𝚕𝚊𝚋𝚊𝚗 𝚔𝚒𝚝𝚊 𝚜𝚊 𝚖𝚊𝚋𝚊𝚝𝚒𝚔𝚘𝚜 𝚊𝚝 𝚖𝚊𝚙𝚊𝚗𝚐 𝚑𝚊𝚖𝚘𝚗𝚐 𝚖𝚞𝚗𝚍𝚘
𝚢𝚊𝚢𝚊𝚔𝚊𝚙𝚒𝚗 𝚔𝚒𝚝𝚊 𝚜𝚎𝚕𝚏, 𝚙𝚛𝚘 𝚙𝚛𝚘𝚝𝚎𝚔𝚝𝚊𝚑𝚊𝚗 𝚔𝚒𝚝𝚊
𝚔𝚊𝚜𝚎 𝚜𝚎𝚕𝚏, 𝚐𝚞𝚜𝚝𝚘 𝚔𝚘 𝚒𝚔𝚊𝚠 𝚗𝚊𝚖𝚊𝚗 𝚖𝚞𝚗𝚊.

Photo and Words by: Jelyn Blanca Montiposo

Nang naglaro ang Diyos ng kulay

Ang dilaw ay para sa liwanag ng araw,
Ang berde na kulay ng mga dahong sumasayaw
Ang asul ay para sa kalangitan,
Gayon din sa dagat na nais magpamalas ng kariktan.

Ang dugo ay kulay p**a,
Ang ulap ay puti at payapa
Ang bawat kulay ay tila ipininta,
Nang naayon sa kagustuhan ng ating mga mata.

Masusing kinilatis ng may obra,
Ang bawat elemento ng kaniyang likha
Kung paanong ang kulay sa mundo,
Ay nakaugnay sa emosyon ng tao.

Ang itim na hindi lang kulay ng gabi
Simbolo rin ng kalungkutan at pighati
Ang kahel na kulay ng apoy
Silakbo ng pusong nais managhoy.

Kaya kung iniisip mo na ikaw ay natatangi
Isa ka ring bulaklak sa malawak na dawag
May sariling anyo at kulay
Na binigyang buhay ng kaniyang mga kamay.

Written by: Judea C. Tagal
Photo by: Judea C. Tagal

𝐊𝐌𝐘: 𝐁𝐚𝐤𝐢𝐭 𝐤𝐚 𝐒𝐢𝐧𝐠𝐥𝐞?

Oopps! Napatigil sya oh! Tama na muna tayo sa mga dagli at tayo ay magchikahan for todei's videoww. Bakit ka nga ba single? 'kwento mo 'yan!

words and edit by: Geri Sibonga

Ilaw ng tahanan

Siyam na buwan dala sa sinapupunan
Buhay mo ay nilagay sa alinlagan
Hinid masusukat iyong mga sakripisyo
Kahit kailan ay hindi maririnig ang iyong pagsuko

Patuloy mong hawak ang aking kamay, sa aking paglalakbay
Kasama ka sa pagbuo ng aking munting pangarap
Inakay at binibigyan ng mga patnubay
Sa bawat dilim na aming daraanan, ikaw ina ang nagsisilbing liwanag

Buong buhay mo’y ilalaan
Pinuno ng pag-ibig at binigyang kulay ang aming buhay
Inang nagbigay samin ng buhay
Walang hanggang pasasalamat ang nais kong sabihin sa lahat ng ilaw ng tahanan

Mama, Mommy, Inay, Momshie, Mudra
Para sa lahat ng tumatayong ilaw ng tahanan, Happy mother’s day

Words by: Julia Pellerin
Photo from: Pinterest

IHANDA ANG INYONG MALAKAS NA INTERNET AT TUNGHAYAN ANG PAGBISITA NG BLACKPINK!! KIMMY LANG BHIE!!!!

BUKAS NA! ABANGAN!

𝙆𝙈𝙔: Hanggang sa dulo ng walang hanggan

Abala ako sa pagkain upang mapuntahan ko na si Rika, ang aking kasintahan. Napagdesisyunan naming magkita na lang sa gitna ng nagtataasang talahiban. Mas magandang tumambay sa gitnang parte nitong aming lupain nasa tuktok kasi yoon, mahangin at tanaw namin agad ang kalangitan. Nang matapos ay agad kong binaybay ang daan patungo sa tagpuan namin ni rika at nakita ko siya roon. Lubos na nakakapagpaganda sa kaniya ang maitim nitong buhok at bilugang maiitim na mata hindi rin ganon kaputian si rika ngunit bumagay ito sa kanyang postura.

"Nandiyan ka na pala"
"Kanina ka pa ba naghihintay?"
"Hindi naman kakarating ko lang, muntik na naman akong maligaw haha"
"Kung kahit ako'y nararanasan din iyan, sobrang tagal na din natin rito ngunit paminsan minsan ay nakakaligtaan ko pa rin ang tamang daan"

Habang masayang nag uusap ang magkasintahan ay nagkaroon sila ng pagtataka ng makita nila na nagtatakbuhan ang iba nilang mga kasama kasunod nito ang iba't ibang sigaw at paghingi ng tulong ng iba pa nilang kasamahan. Sa ganoong sitwasyon ay nakaramdam sila ng takot para sa kanilang mga sarili at agad na tumakbo rin kasama ng mga iba pa. Patuloy lang sa pagtakbo ang dalawa nang bigla na lang natalisod si rika.

"Jake, tulong!"

Huli na nang mapansin ni Jake na hindi na niya pala kasama si Rika sa pagtakbo, sa paglingon niya ay paparating na din sa pwesto ni Rika ang isang Misteryosong uri ng bakal na siyang nangunguha ng kanilang mga lahi. Kitang kita ng kaniyang dalawang mata kung paano natangay si Rika ng trahedya na iyon. Nang sundan niya kung saan daldalhin si rika ay patungo ito sa ibabang parte na kung saan may puting tela at doon ay nakita niya ang kanyang ibang mga kasama na wala ng buhay. At sa may tabi nito ay naroon si rika at nilalabanan ang kamatayan. Lubos na nakaramdam siya ng paninikip ng dibdib para sa kasintahan. Kung kaya't napagpasyahan niya na lamang na tumalon sa kung nasaan si Rika at harapin ang kanilang tadhana ng magkasama.

"Ang laki ng dalawang kuto ko na to. Ang dami niyo na sigurong nasipsip na dugo sakin" sabay tiris kay Rika at jake.

Story by: Norisha Jay Aboganda
Photo by: Norisha Jay Aboganda

𝐊𝐌𝐘 -Happy Labor Day!

Nilisan ko ang aming bahay na hindi pa sumisikat ang araw. Mahirap nang sumabay sa tumpok ng mga taong nakikipag-agawan sa sakayan. Bago makasakay ay isinilid ko sa aking bag ang biniling pagkain sa karinderya ni Aling Nena, kakainin ko ito sa tanghalian. Nang makarating sa sakayan, dalawa pa ang kulang. Sasampa na sana ako ng jeep nang pigilan ako ng isang babae. Hingal na hingal ito, bitbit ang gamit na nakasabit sa braso, sa kabila nama'y hawak ang kamay ng isang bata.

"Miss baka puwedeng mauna, kailangan ko lang pumasok ng maaga sa trabaho at baka sesantihin na 'ko ng boss ko, ihahatid ko rin kasi ang anak ko. Please!" Ngumiti ako at iginawi sila sa jeep.

"Sige po."

Hindi naman nakakabawas ng taon sa buhay ang pagiging maintindihan. Pare-pareho lang tayong may mga pangarap na gusto matupad.

Saludo para sa mga manggagawa na hindi alintana ang oras at panahon. Marahil nakalimutan na nga ata nila ang salitang pagod. Para sa inaasam na kaunlaran, na hirap makamtan sa sariling bayan. Taya ang isip at katawan kapalit ng kakarampot na barya.

Words by:Judea Tagal