13/06/2017
Repost galing sa anak ng isang inang OFW.
Mahal kong Nanay,
Inay, ako na po ang bahala. Lahat susundin ko ang inyong payo at habilin. Alam ko po, kaya po kayo nangibang bansa ay para sa aming kabutihan na makapag-aral at mabigyan kami ng magandang kinabukasan. Kahit dama ko ang sakit ng inyong kalooban na kami ay inyong iwanan.
Di po namin inaasa pa kay itay na kami ay maasikaso, dahil di naman kayo aalis at magtrabaho sa malayong lugar kung naging responsable sana si itay. Tanggap po namin na kaming mga magkakapatid lang ang magtutulungan kahit ibinilin ninyo po kami kay lola.
Sana Inay, di kayo makalimot na darating ang araw na magsama-sama po tayong lahat. Miss na po namin kayo, si bunso madalas magtanong kung kailan po niya kayo makikita. Madalas na lang namin ipaliwanag na nagpapakahirap po kayo para din sa amin. Pero Inay, iba pa rin kung dito kayo, kasi minsan di nila ako sinusunod kahit pangaralan ko si bunso.
Ipinagdarasal ko lang po Inay, sana lagi kayong nasa mabuting kalagayan. Ganun din po kami, takot po akong magkasakit, kasi walang titingin kay bunso. Si lola po kasi matanda na at medyo mahina na ang katawan para maalagaan kami. Kusa na lang po ako ang kumikilos po Inay.
Inay, miss din kita.
Nagmamahal,
