22/06/2026
BARON GEISLER STORY
Na-amaze ako sa tahimik pero malalim na surrender ni Baron Geisler nang sabihin niya:
“It’s not me. It’s God. Kasi kung ako lang ‘to, matagal na akong patay or nakulong. It’s really God’s grace… ‘Lord, ikaw na bahala sa akin today. Lead me.’”
Hindi ito yabang.
Hindi ito drama.
Hindi ito pa-impress.
Ito yung klase ng katotohanang galing sa taong dumaan sa sarili niyang gulo, dilim, at pagkasira.
May point talaga sa buhay na aaminin mo sa sarili mo na kung ikaw lang ang nagdala ng sarili mo, matagal ka nang nawala.
Na kung disiplina lang ang puhunan mo,
kung talino lang,
kung lakas ng loob lang,
kung prinsipyo lang —
hindi ka aabot dito.
May mga pagkakataon na hindi ka karapat-dapat ma-save,
pero may dumating na grace.
May mga desisyon kang mali,
pero may kamay na umayos ng landas.
May mga panahon na sablay ka,
pero may awa na sumalo sa’yo.
At hindi lahat may tapang umamin ng ganito.
Kasi mas madali sabihin na:
“Kinaya ko ‘to mag-isa.”
“Strong ako.”
“Self-made ako.”
“Disiplina ko ‘to.”
“Mindset ko ‘to.”
Pero may ibang level ng humility sa pagsasabi ng:
“Hindi ako ‘to.”
“Hindi ako ang bida ng kwento.”
“Hindi ito dahil sa galing ko.”
Yung simpleng dasal na:
“Lord, ikaw na bahala sa akin today.”
Hindi ‘yan pagiging mahina.
Hindi ‘yan pagiging passive.
Hindi ‘yan pagsuko ng responsibilidad.
Iyan ay tiwala.
Iyan ay pagpili ng guidance kaysa control.
Iyan ay grace over pride.
Iyan ay surrender over ego.
Iyan yung klase ng surrender na hindi pagtakas,
kundi pag-align.
Kapag dumating ka sa punto na hindi mo na inaangkin lahat ng credit ng buhay mo,
saka ka pa lang nagkakaroon ng espasyo para pangungunahan ng Diyos ang direksyon mo.
Kapag hindi mo na kailangang patunayan na ikaw ang dahilan ng lahat,
doon mo mararamdaman ang gaan.
Doon pumapasok ang kapayapaan.
Doon pumapasok ang katahimikan.
Doon pumapasok ang clarity.
At minsan, kung magiging totoo lang tayo…
yung grace na ‘yon ang dahilan kung bakit buhay pa tayo.
Bakit hindi tayo tuluyang naligaw.
Bakit hindi tayo tuluyang nawala.
Bakit hindi tayo tuluyang nasira.
Hindi dahil ang galing natin.
Hindi dahil ang tibay natin.
Hindi dahil ang talino natin.
Kundi dahil may grace na hindi sumuko sa’yo kahit sumuko ka na sa sarili mo.
At minsan, ‘yon lang talaga ang dahilan kung bakit nandito pa rin.
