29/03/2025
Tahimik ang Taal. Wari’y payapa, pero alam kong sa ilalim ng tubig at abo, may mga sugat na hindi pa tuluyang naghihilom. Parang ako. Parang tayong lahat.
Habang nakatayo ako rito, tanaw ang bulkan, napaisip ako—ilang beses na ba itong nasaktan, ilang beses nang bumagsak, pero narito pa rin siya? Hindi ko alam kung inspirasyon o babala ang dapat kong makita. Kung sinasabi ba niyang kaya ko ring bumangon, o tinuturo niyang kahit ang pinakamalalakas ay bumibigay din.
Minsan, gusto ko ring maging katulad ng Taal—matibay sa kabila ng lahat. Pero paano kung pagod na? Paano kung hindi ko na alam kung paano muling buuin ang sarili kong abo?
Tumingin ako sa paligid. Tahimik. Ramdam ko ang bigat sa dibdib. Ramdam ko ang lungkot ng mga bagay na hindi ko masabi at ng mga tanong na wala akong sagot.
Hanggang kailan ako magiging ganito?
Hanggang kailan ko dadalhin ang sakit?
Hanggang kailan ako tatakbo mula sa mga bagay na matagal ko nang gustong iwan?
Pero baka iyon nga ang sagot—hindi kailangang tumakas, kundi damhin. Yakapin ang sakit. Hayaan itong dumaloy hanggang wala nang matira, hanggang tuluyan na itong kumawala mula sa’yo.
Sana, isang araw, matutunan kong makita ang sarili ko sa ibang paraan—hindi bilang isang taong wasak, kundi isang taong nakaligtas.
Kaya kung pagod ka, kung basag ka na, tandaan mong hindi ka nag-iisa. Tulad ng Taal, hindi ka kailangang maging buo para manatili. Hindi mo kailangang maging matatag araw-araw. Ang mahalaga, nandito ka pa.
At minsan, sapat na ‘yun.
