Aylin - My mad yogi diary

Aylin - My mad yogi diary

Compartir

Yoga teacher, ex- flight attendant, travel and adventures lover. Profesora de yoga, ex tripulante de

12/09/2020

Risoterapia con Gael 😍
Muchas veces la vida no es nada fácil, más aún en tiempos como los de ahora, tiempos en los que " la paciencia" 🙏 se ha convertido en un atributo necesario, en donde aprender a dejar ir y fluir con el universo es imprescindible.
Quizás muchos estén pasando por situaciones inimaginables hasta hace unos meses... Sólo nos queda la esperanza, la esperanza de que nada es eterno, de que todo es para nuestro bien, para un "despertar", para un crecimiento espiritual muy necesario, en fin, cosas que quizás hoy no entendemos, pero que con el tiempo tendrán mucho sentido 👁️ Te lo prometo!
Nos toca aprender de los bebés, de reírnos de cosas tontas 😜, de dejar soltar esas carcajadas, viviendo al 100% el presente, de ver todo como si fuera nuestra 1°vez, de alucinarnos con las flores 💐, los colores, de g***r de un rato de diversión simple, sin mayores expectativas, sin juzgar y sin complejos 🤗 💖

30/08/2020

A eso de caer y volver a levantarse,
de fracasar y volver a comenzar,
de seguir un camino y tener que torcerlo
de encontrar el dolor y tener que afrontarlo
a eso, no le llames adversidad
llámale SABIDURIA

A eso de sentir la mano de Dios y saberte impotente,
de fijarte una meta y tener que seguir otra,
de huir de una prueba y tener que encararla,
de planear un vuelo y tener que recortarlo,
de aspirar y no poder,
de querer y no saber,
de avanzar y no llegar,
a eso, no le llames castigo
llámale ENSEÑANZA

A eso de pasar días juntos radiantes,
días felices y días tristes,
días de soledad y días de compañía
a eso, no le llames rutina,
llámale EXPERIENCIA.

A eso, de que tus ojos miren y tus oídos oigan,
y tu cerebro funcione y tus manos trabajen,
y tu alma irradie y tu sensibilidad sienta,
y tu corazón ame,
a eso, no le llames humano
llámale MILAGRO.

12/07/2020

Muy buenas herramientas para no procrastinar 😉 (Link al final 🔗)
No todo en la vida es placer (y eso lo aprendemos en el yoga con nuestra práctica diaria, 🧘‍♀️ como cuando alguna postura no te sale y simplemente no te gusta, pero sabes que te traerá beneficios hacerlo) pero si podemos hacer que nuestros deberes no sean tan pesados y mucho menos que nos hagan sentir mal 💪
Lograr nuestros objetivos de a poco, también nos ayudará a elevar nuestra autoestima 🙎‍♀️🙋‍♀️ y fuerza de voluntad, todo eso se trabaja dia a día, no es "de la nada" ni necesariamente se nace así! 🦸‍♀️🦸‍♂️
Revisa este link de abajo con los trucos de Margaret Atwood 👇👇👇👇👇👇👇👇👇

https://smoda.elpais.com/trabajo/margaret-atwood-trucos-para-no-procrastinar-cuando-trabajas-en-casa/

23/06/2020

Me encantó esta carta de Adan a su padre Alejandro Jodorowsky! 🙏 Los padres tenemos mucho por aprender, cometemos errores, claro que si! 🤷‍♀️ Pero buscar mejorar y aprender a ser mejores padres, eso nos hará sin duda, buenos padres! ✨💖
⬇️⬇️⬇️⬇️⬇️⬇️⬇️⬇️⬇️⬇️⬇️⬇️⬇️⬇️⬇️⬇️
La foto es de mi bebé hace unos meses 🥰

Carta a mi padre

Querido padre, Alejandro, tú que siempre pensaste que llamar a su padre “Papá” era un error. Que Papá y Mamá eran las primeras palabras que podía pronunciar un bebé y que llamar a sus padres así siendo adulto era mantener preso a sus hijos como niños. Tú que me decías “no me llamo Papá, me llamo Alejandro, yo no te llamo adad, dada o adadá..”
Escribo esta carta públicamente porque quiero que el mundo sepa que el amor entre padre e hijo existe.
Veo en el planeta cientos de casos con padres ausentes o que no aceptan a sus hijos como son.
Por eso hoy quiero que el mundo sepa cual puede ser una verdadera relación de amor y respeto. Espero le pueda servir a este planeta.
Llamarte Alejandro no me quitó nada, al contrario, no te vi como una figura emblemática, ni como un ser superior. Aprendí a verte como un aliado y como un ser lleno de bondad.
Llamarte Alejandro es lo más tierno y maravilloso del mundo. Sentirme diferente de los otros niños me dio un gran sentimiento de fuerza.
Nunca me educaste con miedo, nunca me pegaste, nunca me gritaste.
Siempre me hablaste, me explicaste y te preocupaste de enseñarme tus pensamientos dejándome libre para ser el que yo tenía que ser y no el que tú querías que yo sea.
¿Te acuerdas? Te sentabas al lado de mi, leyendo cuentos japoneses para iniciarme a una filosofía de vida.
Has formado mi mente para prepararme como un guerrero a recibir los golpes de la vida, porque sabías que en algún momento yo iba a recibir discursos estúpidos, y a recibir la imbecilidad humana. Por eso me enseñaste también a reconocer la belleza dentro de la fealdad.
Me acuerdo que un día me dijiste “te voy a enseñar a pensar”. Estábamos en España, de vacaciones en una isla. Y todas las mañanas me dabas clases para pensar. Todo padre debería enseñar a su hijo a pensar.
Un niño no es tonto, es como una esponja, lo que le enseñas se le queda para toda la vida y lo necesita. Gracias a eso, me marcaste para siempre.
Te sentabas junto a mi y me preguntabas:
“¿Qué es dios? ¿Qué es el universo? ¿Cual es nuestra finalidad en este universo? ¿De dónde vengo? ¿Hacia donde voy? ¿Soy un cuerpo con alma o un alma con un cuerpo? Tu verdad es una verdad pero no la verdad…”
Me enseñaste a hablar como un ser consciente y delicado.
Cuando era niño me hablabas suavemente, como adulto y no me infantilizabas con voz de dibujo animado.
Los padres suelen hablar a sus hijos como si fuesen muñecos, pero tú, me hablaste como un ser humano.
Luego, me enseñaste que cuando me comunicara con los demás, en lugar de afirmar algo en una conversación antes de empezar una frase dijera: “según lo que yo pienso y me puedo equivocar”.
En una pelea, en lugar de acusar al otro, me enseñaste a decir lo que siento y qué me produce esa discusión.
Nunca me hiciste parte de tus angustias económicas, para que el dinero no sea un peso para mi.
He vivido en un paraíso. Un niño tiene que ver la vida como un paraíso. De lo contrario lo convierte en un ser angustiado y con miedo a enfrentar su existencia.
Cuando tenía rabia, en lugar de contenerla, me llevabas por la mano en el jardín y me hacías destrozar una silla en mil pedazos. No puedes saber la alegría que era para mi destrozar esa pobre silla.
Yo te decía: “pero si la rompo ya no vamos a tener silla…” Y tu me decías que lo material no importaba, que ibas a comprar otra. Para ti lo material no tenía ninguna importancia, ningún valor. El único valor que veías estaba en el ser humano.
En lugar de reprimir mi creatividad, me comprabas pinceles para que pueda pintar en las paredes de mi cuarto.
Nunca me prohibiste nada. Cuando hacía un error, hablábamos sobre él y lo arreglábamos. Confiabas en mi, y en los propios límites que me imponía a mi mismo.
Siempre pude hacer y preguntarte de todo. Me criaste sin ningún tabú y sin ningún prejuicio. Yo era un niño y se hablaba abiertamente de s**o, sin que la moral religiosa nos haga creer que es algo insano. Cuando alguien tenía s**o en la casa, el día siguiente se celebraba, me enseñaste a vivir mi sexualidad sin represión ni culpa.
Cuando deseaba un instrumento, en lugar de pensar que era un capricho, me comprabas un piano o una trompeta, aunque la usaba solo un día.
Decías que todo sirve en la vida. Incluso aquello que sólo utilizamos una sola vez.
Y es cierto, todo lo que te pedí y me diste en la infancia, me sirvió. absolutamente todo. No pusiste ningún limite a mi creatividad. Me enseñaste a meditar, me leíste libros.
Aunque tú y mi madre se separaron cuando yo tenía 8 años, nunca me hablaste mal de ella.
Creaste entre mis hermanos y yo una relación de amor. Sin competencia. Queriendo a cada uno de manera diferente.
Me enseñaste a pensar, a creer que todo es posible en la vida.
¿Y cómo? Te voy a recordar cómo.
Un día nos paseamos por las calles en París buscando un par de zapatos, y hasta que no encontraba el par perfecto, no nos íbamos a dejar vencer.
Entramos en quince tiendas ese día, hasta encontrar lo que realmente quería.
Gracias Alejandro de mi corazón, gracias a eso hoy en día, hasta que no estoy satisfecho con lo que estoy creando, no me dejo vencer.
Me enseñaste también que cuando no se logra algo, se puede tomar otro camino que lleve a lo que deseas.
Cuando me tropezaba en la calle me decías “¡Samurai!” Para que cada paso, cada mirada mía en este mundo sea consciente.
El Samurai no se distrae nunca. Me siento vivo Alejandro ¡tan vivo!
Nunca te vi deprimido, ¿te das cuenta? Nunca te quejaste ni te dejaste vencer por el peso de la vida.
Nunca me hiciste parte de tus angustias. Me enseñaste a ser alegre, a pensar que la vida era una fiesta. A disfrutar. Me enseñaste a no fumar cuando los adolescentes empezaban a fumar, me explicaste que yo era un niño seguro de mí mismo, y que no necesitaba un cigarro para seducir, ser adulto o ser aceptado por los otros. Me hiciste sentir fuerte y seguro, tan seguro de mí mismo.
Me enseñaste a amarme, a respetar mi templo, mi cuerpo.
Te vi escribir toda mi vida ocho horas diarias, dedicado a tu arte.
Encontraste el amor a los 75 años, conociste a Pascale, tú mujer. Y es la historia de amor más bella que he visto en toda mi vida. A través de tu amor hacia ella me hiciste creer en la unión de dos personas, y en que soy capaz de amar y de recibir amor de una mujer. Ahora tengo fe y creo en la pareja a cualquier edad. Gracias por enseñarme lo que es el verdadero amor de pareja.
A veces me preguntas: “¿Como te sientes mentalmente, corporalmente, sexualmente, emocionalmente?” Te comunicas con mi ser entero. Cuando llego a tú casa, me siento en frente de ti y me miras, me cuentas tu vida, me preguntas sobre la mía e intentas que nuestros monólogos duren el mismo tiempo. Que la conversación sea equilibrada. Que uno no hable más que el otro.
Te preocupas por mi sin invadir mi espacio. Pero me dices siempre que me amas. Todo padre tendría que decir a su hijo que lo ama.
Cuando era niño, aún cuando te ibas de viaje yo seguía sintiendo tu presencia. Porque no nunca se trató de tiempo, sino de la calidad de tiempo que pasaste conmigo. Siempre sentí que podía contar contigo. Cuando decías algo, lo cumplías y no puedes saber lo importante que es para un niño que su padre cumpla lo que diga.
Una vez me fui de vacaciones con la escuela, y me sentí tan mal con los niños, me sentí tan diferente a ellos que te llamé llorando. En la noche misma llegaste con tu coche. Hiciste 400 kilometros para sacarme del in****no. Y regresamos juntos la noche misma. Cantando. Decías que un niño no debe sufrir nunca, que sus primeros años son sagrados, y que siempre, al primer grito de auxilio me sacarías de cualquier lugar donde yo no estuviera siendo feliz.
Siempre olías mi pelo y mi piel diciendo que olía maravillosamente bien. Siempre me dijiste que iba a ser alto, que tenía talento, que era bello, que era un príncipe. Me acariciaste, me tocaste, me abrazaste. Fui un ser amado.
En la mañana tocaba a tu puerta y corría a acostarme al lado de ti y me abrazabas. Yo, la cabeza sobre tu pecho escuchando tu respiración y tu corazón latiendo. Luego íbamos a desayunar en frente de la casa, en un café, y me hablabas de libros, de cine, de los descubrimientos que hacías, de las nuevas ideas espirituales que habías pensado.
En este momento estoy llorando de emoción porque nunca me había tomado el tiempo de decirte todo esto. Eres un padre maravilloso. Mis lágrimas corren, esas lágrimas son gotas de amor.
Siempre me llevaste contigo en tus conferencias, en tus seminarios, te vi hacerle bien a la gente, darles sonrisas, calmar miedos.
Hemos colaborado en teatro, en cine, en mis canciones. Qué maravilla poder crear algo con su familia.
Cuando tenía una duda siempre estuviste presente. Tan presente que hoy en día si ya no estuvieses a mi lado, escucharía tu voz en mi mente aconsejándome. Te tengo marcado en mi como un tatuaje para siempre.
Me salvaste Alejandro, en este mundo tan cruel, en este caos que es la vida, en esta locura donde vivimos, me mostraste lo más bello. Me alejaste de todo pensamiento burgués, de toda ilusión, de todo pensamiento religioso, de toda moral, me ensañaste a no tener límites. Me enseñaste que soy un ser libre. Libre de la locura humana, libre de guerras, libre de miedos, me enseñaste que la realidad donde vivimos no es la única realidad, me enseñaste que mi territorio no es una casa, un país o un mundo, sino el universo entero, el infinito.
¿Por qué me hacías pintar en las paredes de mi cuarto? Me lo he preguntado mucho. ¿Por qué dejarme esa libertad de hacer lo que quería en mi habitación? Entendí que me enseñabas a crear, a liberar mi mente, vivir sin ataduras mentales, sin paredes. Esas paredes eran ilusorias, invisibles y pintándolas podía pasar a través de ellas.
Me ensañaste a hablar, ni poco ni demasiado. Me enseñaste a respetar el campo energético de los otros. Me enseñaste a contar con las cartas del tarot, y hoy lo amo. Y me mostraste que los símbolos son arte. Me enseñaste que la vida es mágica y que el milagro está por todos lados. Me enseñaste que dios es una energía que nos acompaña, y no un ser severo inventado por escritores.
Me abriste una cuenta en una librería y gracias a ti descubrí la poesía.
¡La poesía! Me acuerdo que nos sentábamos todos en la mesa del comedor, y cada uno de nosotros leía su poema.
Nunca tuviste amigos inútiles, la única gente que entró en tu casa fue la que querías ayudar o personas con talento. Poetas, filósofos, cantantes, doctores, zapateros, santos, todo tipo de gente pero con alma y contenido. Nunca perdiste tu tiempo en conversaciones vacías.
Nunca te he visto borracho ni drogado.
Solo te vi desarrollar tu mente y tu talento de forma positiva con finalidad de cambiar el mundo y aportarle algo.
Te sentiste durante años un escritor fracasado, y mira lo que lograste. A los sesenta años te liberaste de ese sentimiento y publicaste más de treinta libros, hoy tienes ochenta y cinco años y eres un escritor completamente realizado. Todo eso por creer en ti. Qué ejemplo. ¡Cuanta gente no cree en lo que es, buscando una salida, buscando felicidad sin ver que todo el contenido está vibrando en ellos desde siempre!
Me hablaste de la vejez como algo bello y gracias a ti disfruto cada año que cumplo sin temerle a la muerte. Gracias a ti veo que todo es posible en esta vida, en cualquier momento.
Veo el amor que tienes en tus ojos, veo el amor en ti cuando me miras, me amaste y diste tanto que te amo sin límites. Tú creaste ese ser que te está escribiendo.
Tú creaste mi amor hacia ti. Aplicaste perfectamente esa frase que escribiste y resultó ser verdadera:

Lo que das te lo das, lo que no das te lo quitas.

Gracias por haberme regalado esta vida.

Tu hijo Adan, que te ama

09/05/2020

Muy muy interesante punto de vista...ante esta crisis muchos podemos aprender, autoconocerse, lidiar con nuestros propios pensamientos y problemas 😉
"Tener salud mental no consiste en sentirse bien siempre, sino en “sentir la emoción adecuada en el momento adecuado y ser capaz de gestionarla”. Esta situación es especialmente dura para los adolescentes, pero la psicóloga Lisa Damour ve una oportunidad para el autoconocimiento."

Suddhosi Buddhosi 17/04/2020

Esta canción de cuna (y Mantra) es muy bonita, para mi es para recordar nuestra verdadera esencia 🙏✨
Yo se la canto a mi bebé y le gusta mucho 💕⭐

Se llama Madalasa Upadesha, esta en los Vedas (Markandeya Purana) , cuenta que una santa y reina (Madalasa) se lo cantaba a sus hijos...🤱

Swami Śivananda escribió un libro entero sobre la conquista del miedo, en el cual mencionó este
mantra y dijo: "El mundo tiene la necesidad urgente de mujeres sabias como Madalasa. El destino del mundo y de los niños está en las manos de las madres inteligentes".

⬇️⬇️⬇️⬇️⬇️⬇️⬇️⬇️⬇️⬇️⬇️⬇️⬇️⬇️⬇️⬇️
P. D. : Les dejo abajo todo el Purana en Sanskrit y la traducción en ingles, es bello! 💖

Esta es la letra 🎶
Español
Tú eres siempre puro, tu eres verdadero,
y el sueño del mundo nunca te tocara
Deja los apegos y deja la confusión
y vuela mas allá de toda ilusion.

Sanskrit
Suddhosi Buddhosi Niranjanosi
Samsāra Māyā Parivar jitosi
Samsāra svapanam traija mohan nidram
Nan janma mrityor tat sat svarupe

English
You are forever pure. You are forever true.
And the dream of this world can never touch you.
So give up your attachment, and give up your confusion.
And fly to that space that’s beyond all illusion.

Deutsch
Du bist für immer rein. Du bist für immer wahr.
Und der Traum dieser Welt kann dich nicht berühr’n.
Vergiss die Abhängigkeit, vergiss die Verwirrung.
Und flieg zu dem Ort jenseits aller Illusion.

✨Madalasa Upadesha:

Strophe 1 Madalasa Upadesha

शुद्धोसि बुद्धोसि निरँजनोऽसि
सँसारमाया परिवर्जितोऽसि
सँसारस्वप्नँ त्यज मोहनिद्राँ
मँदालसोल्लपमुवाच पुत्रम्।

śuddhosi buddhosi niraɱjano'si
saɱsāramāyā parivarjito'si
saɱsārasvapnaɱ tyaja mohanidrāɱ
maɱdālasollapamuvāca putram|

shuddhosi buddhosi niranjano'si
samsaramaya parivarjito'si
samsarasvapnam tyaja mohanidram
mandalasollapamuvacha putram|

Madalasa says to her crying son: "You are pure, Enlightened, and spotless. Leave the illusion of the world and wake up from this deep slumber of delusion."

Strophe 2 Madalasa Upadesha

शुद्धोऽसि रे तात न तेऽस्ति नाम
कृतँ हि तत्कल्पनयाधुनैव।
पच्चात्मकँ देहँ इदँ न तेऽस्ति
नैवास्य त्वँ रोदिषि कस्य हेतो॥

śuddho'si re tāta na te'sti nāma
kṛtaɱ hi tatkalpanayādhunaiva|
paccātmakaɱ dehaɱ idaɱ na te'sti
naivāsya tvaɱ rodiṣi kasya heto||

shuddho'si re tata na te'sti nama
kritam hi tatkalpanayadhunaiva|
pachchatmakam deham idam na te'sti
naivasya tvam rodishi kasya heto||

My Child, you are Ever Pure! You do not have a name. A name is only an imaginary superimposition on you. This body made of five elements is not you nor do you belong to it. This being so, what can be a reason for your crying ?

Strophe 3 Madalasa Upadesha

न वै भवान् रोदिति विक्ष्वजन्मा
शब्दोयमायाध्य महीश सूनूम्।
विकल्पयमानो विविधैर्गुणैस्ते
गुणाश्च भौताः सकलेन्दियेषु॥

na vai bhavān roditi vikṣvajanmā
śabdoyamāyādhya mahīśa sūnūm|
vikalpayamāno vividhairguṇaiste
guṇāśca bhautāḥ sakalendiyeṣu||

na vai bhavan roditi vikshvajanma
shabdoyamayadhya mahisha sunum|
vikalpayamano vividhairgunaiste
gunascha bhautah sakalendiyeshu||

The essence of the universe does not cry in reality. All is a maya of words, oh Prince! Please understand this. The various qualities you seem to have are are just your imaginations, they belong to the elements that make the senses (and have nothing to do with you).

Strophe 4 Madalasa Upadesha

भूतनि भूतैः परिदुर्बलानि
वृद्धिँ समायाति यथेह पुँसः।
अन्नाम्बुपानादिभिरेव तस्मात्
न तेस्ति वृद्धिर् न च तेस्ति हानिः॥

bhūtani bhūtaiḥ paridurbalāni
vṛddhiɱ samāyāti yatheha puɱsaḥ|
annāmbupānādibhireva tasmāt
na testi vṛddhir na ca testi hāniḥ||

bhutani bhutaih paridurbalani
vriddhim samayati yatheha pumsah|
annambupanadibhireva tasmat
na testi vriddhir na cha testi hanih||

The Elements [that make this body] grow with accumulation of more elements or reduce in size if some elements are taken away. This is what is seen in a body's growing in size or becoming lean depending upon the consumption of food, water etc. You do not have growth or decay.

Strophe 5 Madalasa Upadesha

त्वम् कँचुके शीर्यमाणे निजोस्मिन्
तस्मिन् देहे मूढताँ मा व्रजेथाः।
शुभाशुभौः कर्मभिर्देहमेतत्
मृदादिभिः कँचुकस्ते पिनद्धः॥

tvam kaɱcuke śīryamāṇe nijosmin
tasmin dehe mūḍhatāɱ mā vrajethāḥ|
śubhāśubhauḥ karmabhirdehametat
mṛdādibhiḥ kaɱcukaste pinaddhaḥ||

tvam kamchuke shiryamane nijosmin
tasmin dehe mudhatam ma vrajethah|
shubhashubhauh karmabhirdehametat
mridadibhih kamchukaste pinaddhah||

You are in the body which is like a jacket that gets worn out day by day. Do not have the wrong notion that you are the body. This body is like a jacket that you are tied to, for the frutification of the good and bad karmas.

Strophe 6 Madalasa Upadesha

तातेति किँचित् तनयेति किँचित्
अँबेति किँचिद्धयितेति किँचित्।
ममेति किँचित् न ममेति किँचित्
त्वम् भूतसँघँ बहु म नयेथाः॥

tāteti kiɱcit tanayeti kiɱcit
aɱbeti kiɱciddhayiteti kiɱcit|
mameti kiɱcit na mameti kiɱcit
tvam bhūtasaɱghaɱ bahu ma nayethāḥ||

tateti kimchit tanayeti kimchit
ambeti kimchiddhayiteti kimchit|
mameti kimchit na mameti kimchit
tvam bhutasamgham bahu ma nayethah||

Some may refer to you are Father and some others may refer to you a Son or some may refer to you as mother and some one else may refer to you as wife. some say "you are mine" and some others say "you are not mine" These are all references to this "Combination of Physical Elements", Do not identify with them.

Strophe 7 Madalasa Upadesha

सुखानि दुःखोपशमाय भोगान्
सुखाय जानाति विमूढचेताः।
तान्येव दुःखानि पुनः सुखानि
जानाति विद्धनविमूढचेताः॥

sukhāni duḥkhopaśamāya bhogān
sukhāya jānāti vimūḍhacetāḥ|
tānyeva duḥkhāni punaḥ sukhāni
jānāti viddhanavimūḍhacetāḥ||

sukhani duhkhopashamaya bhogan
sukhaya janati vimudhachetah|
tanyeva duhkhani punah sukhani
janati viddhanavimudhachetah||

The deluded look at objects of enjoyments as giving happiness by removing the unhappiness. The wise clearly see that the same object which gives happiness now will become a source of unhappiness.

Strophe 8 Madalasa Upadesha

यानँ चित्तौ तत्र गतश्च देहो
देहोपि चान्यः पुरुषो निविष्ठः।
ममत्वमुरोया न यथ तथास्मिन्
देहेति मात्रँ बत मूढरौष।

yānaɱ cittau tatra gataśca deho
dehopi cānyaḥ puruṣo niviṣṭhaḥ|
mamatvamuroyā na yatha tathāsmin
deheti mātraɱ bata mūḍharauṣa|

yanam chittau tatra gatascha deho
dehopi chanyah purusho nivishthah|
mamatvamuroya na yatha tathasmin
deheti matram bata mudharausha|

The vehicle that moves on the ground is different from the person in it similarly this body is also different from the person who is inside! The owner of the body is different from the body! Ah how foolish it is to think I am the body!



Suddhosi Buddhosi Provided to YouTube by Horus Music Ltd Suddhosi Buddhosi · Ananda Cosmic Chants ℗ 2011 Peter Govan Released on: 2017-03-06 Mixer: Peter Govan Producer: Peter...

10/04/2020

Esperanza 🙏✨

Cuando la tormenta pase
Y se amansen los caminos ,
y seamos sobrevivientes
de un naufragio colectivo.
Con el corazón lloroso
y el destino bendecido
nos sentiremos dichosos
tan sólo por estar vivos.

Y le daremos un abrazo
al primer desconocido
y alabaremos la suerte
de conservar un amigo.

Y entonces recordaremos
todo aquello que perdimos
y de una vez aprenderemos
todo lo que no aprendimos.

Ya no tendremos envidia
pues todos habrán sufrido.
Ya no tendremos desidia
Seremos más compasivos.
Valdrá más lo que es de todos
Que lo jamas conseguido
Seremos más generosos
Y mucho más comprometidos

Entenderemos lo frágil
que significa estar vivos
Sudaremos empatía
por quien está y quien se ha ido.

Extrañaremos al viejo
que pedía un peso en el mercado
que no supimos su nombre
y siempre estuvo a tu lado.

Y quizás el viejo pobre
era tu Dios disfrazado.
Nunca preguntaste el nombre
porque estabas apurado.

Y todo será un milagro
Y todo será un legado
Y se respetará la vida,
la vida que hemos ganado.
Cuando la tormenta pase
te pido Dios, apenado,
que nos devuelvas mejores,
como nos habías soñado.

Alexis Valdés (Poeta cubano)

08/04/2020

Y tu, ya elegiste quién quieres ser?

31/03/2020

Regresando todo a su normalidad, ya son 3 meses desde que di a luz 🤰

Tuvieron que hacerme una cesárea, por eso no he podido aun retomar mi práctica de yoga ni ejercicios, ademas de que no tengo ni tiempo ni fuerzas por el cansancio de no dormir 👶😬

Pero ya pronto podré, por ahora la lactancia materna y una buena alimentación mas el hecho de que no subí mucho de peso en el embarazo van jugando a mi favor 😜 😏

Photos from Aylin - My mad yogi diary's post 27/03/2020

Cosas que dan Esperanza, ante toda esta situación difícil en el mundo 🙏✨

Las personas de mi comunidad estan dejando bolsas con artículos de limpieza y agua colgados para que los indigentes o personas sin hogar y personas en necesidad puedan tener como cuidarse del COVID-19.

Y en la entrada de un edificio unos niños escribieron "Bitte lächeln" (Por favor sonríe) 😊🌈

17/03/2020

“Y la gente permaneció en casa. Y leyó libros, y escuchó, y descansó, hizo ejercicios, hizo arte, jugó, y aprendió nuevas formas de ser, y estuvo quieta. Y escuchó más profundamente. Algunos meditaron, otros rezaron, algunos danzaron. Algunos encontraron sus sombras. Y la gente comenzó a pensar diferente.
Y la gente se sanó. Y, en la ausencia de gente viviendo en formas de ignorancia, peligro sin sentido y camino sin corazón, la tierra comenzó a sanar.
Y cuando el peligro pasó, y la gente se reunió otra vez, lloraron sus pérdidas, e hicieron nuevas elecciones, y soñaron imágenes nuevas, y crearon nuevas formas de vivir y sanar plenamente la tierra, del mismo modo en que ellos habían sanado.”

Kitty O´Meara.

Tu eres Dios, tu creas tu mundo 🌤️☀️💐🏵️🌎
*De: Sanando con amor*

¿Quieres que tu escuela/facultad sea el Escuela/facultad mas cotizado en Lima?

Haga clic aquí para reclamar su Entrada Patrocinada.

Localización

Categoría

Página web

Dirección


Lima