नन्दलाल आचार्य

डा. राजेन्द्र विमललाई सम्झनु भनेको केवल एउटा साहित्यिक व्यक्तित्वलाई सम्झनु होइन; शब्दभित्रको मानवीय उज्यालो सम्झनु हो । उहाँ अक्षरका यात्री मात्र होइन, अक्षरलाई अनुभूति र विचारको स्पन्दन दिने सर्जक हुनुहुन्थ्यो । उहाँको उपस्थिति एउटा शान्त नदीझैँ थियो- हल्ला नगरी बग्ने, तर किनाराका मनहरू हराभरा बनाउने ।
केही मानिस जीवन बाँच्छन्, केही मानिस जीवनलाई अर्थ दिन्छन्; डा. विमल ती दुर्लभ मानिसमध्ये एक हुनुहुन्थ्यो । यही भावको नाटक उहाँमा समर्पित छ ।

विमलको प्रवेश : यमलोकको त्रास - Fitkauli नन्दलाल आचार्य : स्थान: यमलोकको ‘दिव्य साहित्य प्राङ्गण’ (मञ्च सिँगारिएको छ, पृष्ठभूमिमा ‘यमपुरी साहित्य महोत्सव...

मैले डा. राजेन्द्र विमललाई शब्दका साधक, चिन्तनका दीपक र नेपाली वाङ्मयका उज्याला हस्ताक्षर भनेर चिनेको छु । उहाँको कलमले केवल अक्षर लेखेन, समयको चेतना कोर्‍यो; केवल साहित्य सिर्जेन, पुस्तौँलाई सोच्ने दृष्टि दियो । उहाँको कृतित्व एउटा यस्तो उज्यालो हो, जसको देह अस्ताए पनि अर्थ कहिल्यै अस्ताउँदैन । मानिस जान्छ, तर उसले छोडेको विचार कहिल्यै जाँदैन; दीप निभ्छ, तर उज्यालोको यात्रा रोकिँदैन । यस्तै भावधारा बगेको तलको आलेख उहाँप्रति
समर्पित छ- https://khabarcity.com/2026/08/15/37812/
~~~

यमलोकको गेटमा ‘पास’ हराएको यमराज - khabarcity.com परम आदरणीय एवं वन्दनीय डा. राजेन्द्र विमल, सादर नमस्कार ! यमलोकको चौबाटोमा आज एउटा अनौठो भीड लागेको छ । यमदूतहरू आफ....