Spiritual

वेद विश्वका सबै धर्म ग्रन्थहरूको पिता हो । वेद बाट नै साभार गरेर अन्य धर्मशास्त्रका पुस्तकहरू निर्माण गरिएका हुन् । वेद हिन्दूहरूको सबैभन्दा ठूलो ग्रन्थ हो।वेद शब्द संस्कृत भाषाको "विद्" धातु बाट बनेको हो जसको अर्थ हो: जान्नु, ज्ञान इत्यादि । वेद हिन्दू धर्मको प्राचीन पवित्र ग्रन्थहरूको नाम हो ।

वेदहरूलाई श्रुतिपनि भनिन्छ, किनकि पहिले मुद्रणको व्यवस्था नभएकाले यिनको एक अर्का बाट सुनेर सम्झना राखियो यसप्रकार वेद प्राचीन भारतको वैदिक कालको वाचिक/श्रुति = श्रवण परम्पराको अनुपम कृति हो जुन पीढी दर पीढी चार-पाँच हजार वर्ष देखि चली आइ रहेको छ। वेद नै हिन्दू धर्मको सर्वोच्च र सर्वोपरि धर्मग्रन्थ हो ।

वेदहरूको महत्व

हिन्दु संस्कृतिको मूल वेद हो । यो हाम्रो सबै भन्दा पुराना धर्म-ग्रन्थ हो र हिन्दू धर्मको मुख्य आधार हो ।
धार्मिक मात्र नभएर ऐतिहासिक दृष्टिले पनि वेदहरूको असाधारण महत्त्व छ । वैदिक युगको आर्यको संस्कृति र सभ्यता जान्ने एकमात्र साधन यही हो ।
मानव-जाति र विशेषतः आर्य जातिले आफ्नो शैशवमा धर्म र समाजको कुन कुन प्रकारले विकास गरे यसको ज्ञान वेदबाट नै जानिन्छ ।
विश्व वाङ्मयमा यिनिहरूभन्दा प्राचीनतम कुनै पुस्तक छैन।
आर्य-भाषाहरूको मूलस्वरूप निर्धारित गर्नमा वैदिक भाषा धेरै अधिक सहायक सिद्ध भएको छ । वेद सनातन धर्मकाे सबैभन्दा पुरानाे धर्मग्रन्थ मात्र हाेइन मानव सभ्यताकै सबैभन्दा पुरानाे पुस्तक पनि यही हाे । वेद विद शब्दबाट बनेकाे हाे जसकाे अर्थ हुन्छ जान्नु, ज्ञाता वा जान्ने । मान्नु वा मान्ने भन्ने अर्थ वेदबाट लाग्दैन । यसकाे अर्थ मात्र जान्ने वा जानेर बुझेर वा परख गरिएकाे ज्ञान भन्ने हुन आउँछ । अर्थात् अनुभूत ज्ञान वा जाँच परख गरिएकाे ज्ञान मार्ग । वास्तवमा ब्रह्म वाक्य यसैमा संकलित छ । वेद मानव सभ्यताकाे सबैभन्दा पुरानाे लिखित दस्तावेज हाे । वेदका २८ हजार पाण्डुलिपिहरू भारतकाे पुणे स्थित भण्डारकर ओरिएन्टल रिसर्च इन्स्टिच्युटमा राखिएकाे छ । तीमध्ये ऋग्वेदका ३० पाण्डुलिपिहरू असाध्यै महत्वपूर्ण छन् जसलाई युनेस्काेले आफ्नाे सम्पदा सूचीमा समावेश गरेकाे छ । युनेस्काेले ऋग्वेदका इ. पू. १८०० देखि इ. पू.१५०० बीचका ३० पाण्डुलिपिहरूलाई आफ्नाे सांस्कृतिक धराेहरका रूपमा समावेश गरेकाे छ । महत्वपूर्ण कुरा त के छ भने युनेस्काेका १५८ सांस्कृतिक धराेहरमध्ये भारतका मात्र ३८ वटा पाण्डुलिपिहरू त्याे सूचीमा सामेल भएका छन् । वेदलाई श्रुति पनि भनिन्छ । श्रु धातुबाट श्रुति बनेकाे छ । श्रु अर्थात् सुन्नु । के भनिन्छ भने प्राचीन तपस्वीहरू गहिराे तपस्यामा लीन भइरहेकाे समयमा यी मन्त्रहरू उनीहरूलाई स्वयं इश्वोरले अप्रत्यक्ष रूपमा सुनाएका थिए । सर्वप्रथम इश्वोरले चार जना ऋषिहरूलाई वेदकाे ज्ञान दिएः अग्नि, वायु, अंगिरा र आदित्य । वेद वैदिककालीन वाचिक परम्पराकाे अनुपम कृति हाे जुन पछिल्लाे छ सात हजार इसा पूर्वबाट चलिरहेकाे छ । विद्वानहरूले संहिता, ब्राह्मण, आरण्यक र उपनिषद् यी चारकाे संयाेगलाई वेद भनेका छन् । यी चार भागलाई संयुक्त रूपमा श्रुति भनिन्छ । अन्य बाँकी ग्रन्थ स्मृति अन्तर्गत पर्दछन् । वेदकाे संहिता भनेकाे मन्त्र भाग हाे । वैदिक मन्त्रहरू सुन्दरताले भरिपूर्ण छन् । वैदिक ऋषिहरू जब वेदकाे सस्वर पाठ गर्छन् त्याे सुनेर चित्त प्रफुल्ल हुन्छ। जसले सस्वर वेद पाठ सुन्छन् ती पनि मुग्ध हुन्छन् । वेदकाे ब्राह्मण भागमा यज्ञकाे बारेमा चर्चा गरिएकाे छ । यसमा वेदका मन्त्रहरूकाे व्याख्या गरिएकाे छ । यसमा यज्ञका विधान र विज्ञानका बारेमा विस्तारपूर्वक वर्णन गरिएकाे पाइन्छ । मुख्य ब्राह्मण ग्रन्थहरू यसप्रकार छः ऐतरेय, तैत्तिरीय र शतपथ । आरण्यक पनि वेदकाे एक महत्वपूर्ण हिस्सा हाे । संस्कृतमा वनलाई अरण्य भनिन्छ । त्यसैले अरण्यमा उत्पन्न भएका ग्रन्थहरू नै आरण्यक अन्तर्गत पर्दछन् । पाँच मुख्य आरण्यक यसप्रकार छन्ः ऐतरेय, शांखायन, बृहदारण्यक, तैत्तिरीय र तवलकार । उपनिषद वेदकाे शीर्ष भाग हाे । साथै उपनिषद वेदकाे सर्वश्रेष्ठ अन्तिम भाग पनि भएकाले यसलाई वेदान्त पनि भनिन्छ । यसमा इश्वोर, सृष्टि र आत्माका सम्बन्धमा गहन दार्शनिक तथा वैज्ञानिक वर्णन गरिएकाे छ । उपनिषदहरूकाे वास्तविक संख्या ११८० मानिन्छ तर हाल उपनिषदका १०८ संख्या मात्र उपलब्ध छन् । तिनमा मुख्य उपनिषद् यसप्रकार छन्ः ईश, केन, कठ, प्रश्न, मुण्डक, माण्डुक्य, तैत्तरीय, ऐतरेय, छान्दाेग्य,बृहदारण्यक र श्वेताश्वेर । असंख्य वेद शाखाहरू, ब्राह्मण ग्रन्थ, आरण्यक र उपनिषदहरू लाेप भइसकेका छन् । हाल आएर ऋग्वेदका दस, कृष्ण यजुर्वेदका बत्तीस, सामवेदका साेह्र र अथर्ववेदका एकतीस उपनिषदहरू अस्तित्वमा छन् । प्राेफेसर विन्टरनिट्जले वैदिक साहित्यकाे रचनाकाल २००० देखि २५०० इसा पूर्व मानेका छन् । तर खासमा वेदकाे रचना कुनै एक निश्चित कालखण्डमा भएकाे हाेइन । अर्थात् याे त बिस्तारै बिस्तारै रचना हुँदै गयाे र सबैभन्दा पहिले वेदका तीन भाग संकलन गरियाे जसमा ऋग्वेद, सामवेद र यजुर्वेदकाे संकलन भयाे । यसलाई वेदत्रयी पनि भनिन्छ । सनातन मान्यता अनुसार वेदकाे विभाजन रामचन्द्रकाे जन्मपूर्व पुरूरवा ऋषिकाे समयमा भएकाे हाे । कालान्तरमा अथर्वा ऋषिले अथर्ववेदकाे रचना गरेका हुन् । कतिपय विद्वानहरूका मतमा चाँहि श्रीकृष्णकाे समय द्वापर युगकाे समाप्तिपछि महर्षि वेदव्यासले वेदलाई चार भागमा विभाजन गरी व्यवस्थित गरेका हुन् । उनले यी चार भागकाे शिक्षा क्रमशः चार शिष्यहरू पैल, वैशम्पायन, जैमिनी र सुमन्तुलाई दिए । त्यस क्रममा उनले पैलाई ऋग्वेद, वैशम्पायनलाई यजुर्वेद, जैमिनीलाई सामवेद तथा सुमन्तुलाई अथर्ववेदकाे जिम्मेवारी दिए । यसकाे आधारमा भन्दा वेद लिखित रूपमा आजभन्दा ६५०८ वर्ष पुरानाे ग्रन्थ हाे । यसलाई पनि साेझै नकार्न सकिँदैन किनभने श्रीकृष्ण आजभन्दा ५११२ वर्ष अगाडि यस धर्तीमा भएकाे तथ्य फेला परिसकेकाे छ । वेदका चार विभाग छन्: ऋग्वेद, यजुर्वेद, सामवेद र अथर्ववेद । ऋग-स्थिति, यजु-रूपान्तरण, साम-गति‍शील र अथर्व-जड । ऋक भनेकाे धर्म, यजुः भनेकाे मोक्ष, साम भनेको काम, अथर्व भनेको अर्थ पनि मानिन्छ । यसैका आधारमा धर्मशास्त्र, अर्थशास्त्र, कामशास्त्र र मोक्षशास्त्रकाे रचना भएकाे हाे ।

श्रोत - सनातन चौतारी

यस्तै विविध जानकारीको लागि फेसबुक ग्रुप मा जोडिनको लागि


https://www.facebook.com/groups/1476271435985571

यस्तै विविध जानकारी को लागि पेज फलो गर्नुहोला ।।

https://www.facebook.com/spiritual.nepali/

रंगहरू मानिसको जीवनको अभिन्न अंग हो । होली एक रंगीन चाड हो जसले प्रेम, वसन्त र खराबीमाथि राम्रोको विजय मनाउँछ।

नेपाल र मलेसिया जस्ता देशहरूमा समेत विश्वभरका भारतीयहरूले यो रंगीन पर्व मनाउने छन् । होली प्रल्हाद र हिरण्यकश्यपमा केन्द्रित धेरै किंवदन्ती वा लोककथाहरूसँग सम्बन्धित छ। भगवान कृष्ण र राधाको बारेमा पनि धेरै कथाहरू छन्।

प्रह्लाद र हिरण्यकश्यप
हिन्दू शास्त्र अनुसार प्रह्लाद नामक एक राजकुमार थिए जो भगवान विष्णुको कट्टर आस्थावान थिए। यो उनको बुबा, शक्तिशाली र दुष्ट हिरण्यकश्यपलाई राम्रो लागेन, किनभने उनी सबैबाट पूजा गर्न चाहन्थे। हिरण्यकश्यपकी बहिनी होलिकाले आगोमा अक्षुण्ण रहने वरदान पाएकी थिइन् त्यसैले उनले प्रह्लादलाई आफ्नो काखमा राखेर आगोमा बस्न आग्रह गरे किनभने उनी आफ्नो छोरालाई मर्न चाहन्छन् किनभने उनको छोराले भगवान विष्णुलाई नभई भगवान् विष्णुको पूजा गरेकोमा उनी क्रोधित थिए।भगवान विष्णुको कट्टर भक्त भएकाले प्रह्लादलाई यो अशुभ कार्यबाट बचाइए पनि आफ्नो शक्तिको दुरुपयोग गरेको सजायस्वरुप होलिकालाई आगोमा जलाइएको थियो।

यसरी नै यस पर्वको शुरुवातका लागि होलिका दहन वा होलिका आगलागी गर्ने चलन चल्न थाल्यो ।

भगवान कृष्ण र राधा

होलीको प्रतिनिधित्व गर्ने अर्को किंवदन्ती भगवान कृष्णसँग सम्बन्धित छ, उहाँको विशेषता नीलो छालाको रङको लागि परिचित छ, जो राधाको गोरो रंगको ईर्ष्या गर्थे।जब उनले आफ्नी आमा यशोदालाई आफ्नो असन्तुष्टि प्रकट गरे, उनले उनलाई गएर राधाको अनुहारमा रङ लगाउन भनिन् ताकि उनी आफू जस्तै देखिन। कृष्णले राधा र अन्य गोपीहरूमाथि रंग लगाउन पाउँदा धेरै रमाइलो गरे। यो ठट्टा त्यसबेलादेखि होली पर्वको हिस्सा बनेको छ।

होलीको सामाजिक महत्व

होलीले मानिसहरूलाई एकताबद्ध गर्दछ र संक्रामक ऊर्जाले कसैलाई पनि एकअर्काको लागि कुनै पनि कडा भावनाहरू बिर्सन सक्छ। देशैभरका मानिसहरू साँझमा साथीभाइ र आफन्तहरूलाई भेट्न जान्छन् र मिठाई र उपहार आदानप्रदान गर्छन्। यसले समाज वा देशको सम्बन्धलाई बलियो बनाउन मद्दत गर्दछ।

होलीको सांस्कृतिक महत्व
दानव राजा हिरण्यकश्यप र प्रह्लादको कथाले सत्यको शक्ति र खराबीमाथि राम्रोको परम विजयलाई जनाउँछ। आफ्नो जीवनमा राम्रो नैतिक कम्पास पछ्याएर, मानिसहरूले आफ्नो जीवन इमानदारीका साथ चलाउन सक्छन्।

खेतबारी फसलको लागि तयार हुँदा होलीलाई वसन्त पर्वका रूपमा पनि लिइन्छ, जसले मेहनती किसानहरूलाई मनाउने कारण दिन्छ।

होलीको अन्य महत्व
होलीले स्वास्थ्यलाई पनि महत्व स्थान दिन्छ। वसन्त ऋतुले आलस्य वा ढिलोपन पैदा गर्न सक्ने हुनाले, रंग र संगीतको साथ बाहिर निस्किदा एक व्यक्तिलाई कायाकल्प महसुस गर्न मद्दत गर्न सक्छ।

वास्तवमा, हिन्दू परम्परा अनुसार जब मानिसहरूले होलिका आगोको वरिपरि परिक्रमा गर्छन्, आगोको तापले ब्याक्टेरियाहरू मारेर शरीर र हावालाई शुद्ध गर्न सक्छ।

साथै, रंगहरूको चाडमा मानिसहरूले धुलो र अस्तव्यस्तता हटाउन घर सफा गर्छन् जसले उनीहरूलाई सकारात्मक र आशावादी महसुस गराउँछ।

कसरी मनाइन्छ होली ?

राती पवित्र आगो बालेर उत्सव सुरु हुन्छ। मानिसहरूले एकअर्कामा पानी छर्केर र गुलाल जस्ता रङहरू छोपेर होली मनाउँछन्। केटाकेटी र युवाहरूले सादा वा रंगीन पानीले भरिएको पानीको बन्दुक र पानीको बेलुनसँग खेलेर रंगीन पर्व मनाउँछन्। मानिसहरू सेतो वा पुरानो लुगा लगाएर लोकप्रिय होली गीतहरूमा डुब्न मन पराउँछन्।



फेसबुक ग्रुप मा जोडिनको लागि


https://www.facebook.com/groups/1476271435985571

यस्तै विविध जानकारी को लागि पेज फलो गर्नुहोला ।।

https://www.facebook.com/spiritual.nepali/

शालिग्राम ढुङ्गा नेपालको मुस्ताङ जिल्लाको कालीगण्डकी नदी उपत्यकामा पाइने उच्च मूल्यवान कालो ढुङ्गा हो, यो ठाउँलाई शालिग्रामक्षेत्र वा मुक्तिक्षेत्र भनेर चिनिन्छ। हिन्दू र वैष्णव सम्प्रदायले यसलाई शिला (ढुङ्गा) को रूपमा भगवान विष्णुको उपस्थिति मान्छन्। शालिग्रामको वास्तविक उद्गम स्थल दामोदरकुण्ड (तालको नाम) हो, जुन दामोदर हिमालको काखमा अवस्थित छ। सहि स्थान, जुन मुक्तिनाथ मन्दिर (चुमिङ ग्यात्सा) परिसरबाट केही टाढा छ। शालिग्राम-क्षेत्र (क्षेत्र) ठाडो रूपमा फैलिएको छ। माथिल्लो मुस्ताङको उत्तरी क्षेत्रदेखि नेपालको दक्षिणी भागसम्म रुरु (पाल्पा जिल्लाको भाग) र नारायणी वाटर कोर्स भनिन्छ।
कालीगण्डकी नेपालको सबैभन्दा पुरानो, ठूला र पवित्र नदीहरू मध्ये एक हो, जुन उत्तरबाट दक्षिण खण्डमा बग्छ। कहिलेकाहीँ यसलाई कृष्णगण्डकी वा गण्डकी पनि भनिन्छ। "मुक्तिक्षेत्र" भित्र धेरै पोखरी र सिमसारहरू छन्।
दामोदर-हिमाल र दामोदर कुण्ड नरसिंह खोलाको मुख्य स्रोत भएकाले यस संगमस्थलमा शालिग्राम ढुङ्गाहरू प्रायः देखिन्छन्।
हिन्दू धर्ममा हातले लेखिएका धेरै प्राचीन पवित्र पुस्तकहरू छन्। जस्तै ४ वेद, १८ पुराण, १०८ उपनिषद आदि। मौलिक शालग्रामको महत्त्व विभिन्न पुराणहरूमा उद्धृत गरिएको छ र हिन्दूहरूले ती लिपिहरूलाई सम्मान गर्छन् र व्यवहारिक रूपमा पालन गर्ने प्रयास गर्छन्। सुन, चाँदी लगायतका अन्य महँगो सामग्रीभन्दा यसको मूल्य उच्च रहेको बताइएको छ । थप रूपमा, वास्तविक शालिग्राम शिलालाई हालै प्रहार गरेको पानी "अमृत" (अमर बनाउने तरल पदार्थ) मा परिणत हुनेछ र त्यो तरल पदार्थमा उपभोक्ताको शरीरबाट कुनै पनि प्रकारको रोग र नकारात्मक पक्षलाई बाइपास गर्ने क्षमता हुन्छ। केही पुराणहरू तल उल्लेख गरिएका छन्।

पद्म पुराण

गोदावरी, गंगा र अन्य नदीहरूमा पाप हटाउने गुण र मोक्षले पुरस्कृत गर्ने गुण छ किनभने तिनीहरू प्राकृतिक रूपमा भगवानशालाग्रामका चरणामृत हुन्।

बराह पुराण

शालिग्रामक्षेत्रमा रहेको मौलिक सिलको टुक्रामा पनि अभंगको जस्तो शक्ति छ।

यद्यपि, स्कन्द-पुराणले बताउँछ कि रेशमी र चम्किलो वास्तविक शालिग्राम ढुङ्गाको पूजा गर्ने व्यक्तिले मन्त्र जप गरेर छिटो सिद्धि प्राप्त गर्न चाहन्छ।

संक्षेपमा, स्कनद, पद्म र अन्य पुराणहरू अनुसार शालिग्राम भगवानको उपासकले कुनै डर महसुस गर्दैन र सबै इच्छाहरू प्राप्त गर्न आशीर्वाद प्राप्त गर्दछ। त्यसैगरी आफ्नो वरपरको शान्तिमय वातावरणमा विजय प्राप्त हुन्छ, स्वास्थ्य राम्रो हुन्छ र मनमा कुनै मनोवैज्ञानिक त्रास रहँदैन, इज्जत पत्नी वा पति, इज्जत सन्तान, अथाह धन प्राप्त हुन्छ, सबै दुष्ट शक्तिहरूबाट बलियो ढाल प्राप्त हुन्छ र समृद्ध जीवनयापन हुन्छ ।

शालिग्रामको पूजा कसरी गर्ने ?
वैदिक परम्परामा, अर्थपूर्ण र सुखी जीवन बनाउनको लागि, मानवले 4 लक्ष्यहरू पूरा गर्नुपर्छ, र यो आदर्श वाक्यलाई संस्कृत भाषामा "पुरुषार्थ" पनि भनिन्छ। "पुरुष" शब्दको अर्थ तर्कसंगत प्राणी हो र "अर्थ" ले लक्ष्यलाई जनाउँछ। केवल, ती चार लक्ष्यहरू धर्म (नैतिकता, कर्तव्य र धर्म), अर्थ (वित्त, धन), काम (सुख, प्रेम, काम, यौन) र मोक्ष (निर्वाण र वा मुक्ति) हुन्। ती सबै लक्ष्यहरू प्राप्त गर्न श्री शालिग्रामको पूजा गर्न अत्यधिक सिफारिस गरिएको छ।

फेसबुक ग्रुप मा जोडिनको लागि


https://www.facebook.com/groups/1476271435985571

यस्तै विविध जानकारी को लागि पेज फलो गर्नुहोला ।।

https://www.facebook.com/spiritual.nepali

कर्म सिद्धान्त |
जहाँ असल कर्मले मानिसको जीवनलाई उन्नतिको दिशामा लैजान्छ, त्यहाँ नराम्रो कर्मले पतनतर्फ लैजान्छ, त्यहाँ नराम्रो कर्मको प्रायश्चित गर्ने उपाय पनि गीतामा वर्णन गरिएको छ । कर्मको यो सिद्धान्तलाई सजिलै बुझ्नको लागि, हामी कर्मका प्रकार र कर्मको फल बारे जानौं-

गीता अनुसार कर्म तीन प्रकारका छन्- क्रियामान, संचित र प्रारब्ध। वर्तमानमा हुने कर्मलाई 'क्रियामान' कर्म भनिन्छ।

गीतामा तीन प्रकारका कर्मको सिद्धान्तको व्याख्या गरिएको छ।
संचित कर्म
पूर्वनिर्धारित कर्म
क्रिया क्रिया
कर्मण्यकर्म याह पश्येदकर्मणि चा कर्म येह।

भूजिल्धमनुष्येषु सयुक्तः कृत्स्नकमंकृत् ॥ (गीता ४.१८)

प्रकृति: क्रियामणि गुणै: कर्मणि सर्वश।

अहं-विमुधात्मा कर्ताहमिति मन्यते। (गीता ३ | २७)

प्रकृतिैव च कर्मणी क्रियामाननि सर्वश।

यः पश्यति तथात्मानमकर्तरं स पश्यति । (गीता १३. २९)

जुनसुकै नयाँ कर्म र संस्कारहरू बन्छन्, त्यो मनुष्य जन्ममा मात्र बन्छन्, पशु-पक्षी आदि जातिमा होइन, किनभने ती जातहरू कर्मफलको भोगको लागि मात्र उपलब्ध हुन्छन्।

अब कर्मको सिद्धान्तलाई विस्तृत रूपमा हेरौ ।

संचित कर्म
वर्तमान भन्दा पहिले यस जन्ममा गरेको कर्म वा धेरै अघिल्लो मानव जन्ममा संचित कर्मलाई 'संचित' कर्म भनिन्छ।

पूर्वनिर्धारित कर्म
जन्म, उमेर र सुख-दुःखको स्थितिमा आएका संचित साधनबाट फल दिन प्रस्तुत (उन्मुख) कर्महरूलाई 'प्रारब्ध' कर्म भनिन्छ।

क्रिया क्रिया
क्रियामान कर्म दुई प्रकारका हुन्छन्- शुभ र अशुभ। शास्त्र अनुसार नियम-विधान अनुसार गरिने कर्मलाई शुभ कर्म भनिन्छ र काम, क्रोध, लोभ, कामवासना आदिले शास्त्रले निषेध गरेको कर्मलाई अशुभ कर्म भनिन्छ। शुभ होस् वा अशुभ, हरेक कर्मको फल र संस्कार हुन्छ । यी दुई फरक छन्।

क्रियामान कर्मको फल यस प्रकार छ।
त्यहाँ दुई प्रकारका भागहरू छन् - दृश्य र अदृश्य। यी मध्ये, द्रष्टाहरू बीच दुई भिन्नताहरू छन्, तत्काल र अस्थायी। उदाहरणका लागि, स्वादिष्ट भोजन खाँदा आउने स्वाद, आनन्द, आनन्द र सन्तुष्टि - यो प्रेमको 'तत्काल' फल हो र खानाको फलस्वरूप आयु, बल, स्वास्थ्य आदिमा वृद्धि हुन्छ - यो फल हो। द्रष्टा

अब हामीलाई अस्थायी नतिजा बारे जानकारी गरौं।
जसलाई धेरै खुर्सानी खाने बानी छ, उसले धेरै खुर्सानी खाँदा खुसी महसुस गर्छ, खुर्सानी तिखो भएकाले मुख, जिब्रो, आँखा र नाकमा जलन हुने, टाउको दुख्ने, टाउको दुख्ने, पसिना निस्कने । आँखाको, यो दर्शनको 'तत्काल' फल हो। अनि खराब आहारको फलस्वरूप पेटमा जलन, रोग, दु:ख आदि– यो द्रष्टाको ‘अस्थायी’ फल हो।

त्यसैगरी अदृश्य र लौकिक र लौकिकमा दुई भिन्नता छन्। जीवित रहँदा फल मिलोस्—यस भावका साथ यज्ञ, दान, तपस्या, तीर्थयात्रा, व्रत, मन्त्रजप आदि शुभ कर्महरू विधि-विधान अनुसार गर्नुपर्छ।

र यदि यसको लागि कुनै बलियो प्रतिबन्ध छैन भने, यहाँ स्वयम् पुत्र, धन, कीर्ति, इज्जत आदि र रोगको अनुकूलता प्राप्त हुन्छ।

दु:ख आदिको सन्यास नदेखेको 'लोकिक' फल हो र मृत्युपछि स्वर्ग आदि प्राप्त हुन्छ, यस अर्थमा यज्ञ, दान, तपस्या आदि शुभ कर्म गरे स्वर्ग आदि संसारको प्राप्ति नै 'परलोकिक' हो। 'अरष्टको फल।

त्यसैगरी कैद, जरिवाना, फाँसी आदि डकैती, चोरी, हत्या आदि अशुभ कर्मको फल हो, यो नदेखिने ‘लोकिक’ फल हो।

घोर पापले मृत्युपछि नरकमा जानु र पशु, पंक्षी, कीरा, चंगा आदि बन्नु अदृश्यको ‘परलोकिक’ फल हो ।

पाप-पुण्यको यो सांसारिक र परलोकीय फलको बारेमा अर्को एउटा कुरा बुझ्नु पर्ने छ, त्यो हो, यहाँ कैद, जरिवाना, अपमान, दण्ड आदिको रूपमा भोगेका पाप कर्मको फल मृत्युपछि प्राप्त हुँदैन। । ती पाप कर्मको फल उसले पूरै भोग्यो वा आंशिक रूपमा– मानिसलाई यसको पूर्ण मात्रा थाहा हुँदैन। किनभने मानिसलाई यसको कुनै मापन छैन। तर परमेश्वरलाई यो कुराको पूर्ण ज्ञान छ।

त्यसैले यिनीहरुको नियम अनुसार ती पापको फल जति यहाँ भोगेको छ, त्यति नै यस जन्ममा वा मरेपछि भोग्नुपर्छ। यस कारणले गर्दा मेरो पाप कम भएपनि सजाय बढी भोग्नु परेको हो कि मैले पाप नगरेको भए सजाय पाएको भन्ने शंका नगर्नु ! कारण यो हो कि यो सर्वज्ञ, सर्व-मायालु, सर्वशक्तिमान ईश्वरको नियम हो कि पाप भन्दा बढी सजाय कसैले भोग्दैन र प्राप्त सजाय एक वा अर्को पापको परिणाम हो।फेसबुक ग्रुप मा जोडिनको लागि


https://www.facebook.com/groups/1476271435985571

यस्तै विविध जानकारी को लागि पेज फलो गर्नुहोला ।।

https://www.facebook.com/spiritual.nepali/

गीताले खानाको बारेमा के भन्छ
भगवद् गीता अनुसार सात्विक, राजसिक र तामसिक गरी तीन प्रकारका भोजन छन् र यी तीन प्रकारका भोजनलाई व्याख्या गरिएको छ।
भगवद्गीतामा भगवान कृष्णले हामीलाई विभिन्न प्रकारका खाना खाँदा हुने परिणामहरूको बारेमा बताउनुभएको छ। हामीले जे खान्छौं त्यसले हाम्रो शरीर र दिमागमा पनि प्रत्यक्ष प्रभाव पार्छ। हामी मध्ये धेरैले हाम्रो शरीरमा खानाको प्रभावको बारेमा कहिल्यै सोच्दैनौं।
गीतामा श्रीकृष्णले व्याख्या गर्नु भएको छ।
आजकल मानिसहरूले उचित आहार र केटो आहार र अन्य धेरै प्रकारका आहारको बारेमा कुरा गर्छन् तर तिनीहरूले हाम्रो पवित्र ग्रन्थ भगवद् गीतामा ध्यान दिएनन् जहाँ भगवान कृष्णले तीन प्रकारका खानाको बारेमा भन्नु भएको थियो ।
भगवद्गीतामा हाम्रो दैनिक जीवनमा खानेकुराको महत्वबारे विभिन्न ठाउँमा उल्लेख गरिएको छ।भगवद्गीतामा भगवान कृष्णले हामीले खाने किसिमको खानाले हाम्रो मन र आत्मामा प्रत्यक्ष प्रभाव पार्छ र खानाको छनोटले हाम्रो व्यक्तित्व झल्काउँछ भनी भगवद्गीतामा बताउनुभएको छ। .
भोजनको उद्देश्य आयुको अवधि बढाउनु, मनको शुद्धि र शरीरको शक्ति बढाउनु हो।
मानसिक स्वास्थ्य समग्र स्वास्थ्यको लागि कुञ्जी हो। सात्विक खानाले तपाईलाई सधैं शान्त दिमाग, बलियो स्वास्थ्य, दीर्घायु र रमाइलो मूड प्रदान गर्दछ। सात्विक खानाको सर्वोच्चताको कारण यो हो कि, यो पचाउन सजिलो छ, र खाना खाँदा यसले तपाईको मूड र शरीरलाई निष्क्रिय राख्छ। यसले तपाईंको शरीरको अवस्थालाई परिवर्तन गर्दैन, किनभने खाना कुनै गन्ध बिना चिल्लो र रसदार हुन्छ।
सुखी र शान्त जीवन जिउनको लागि मानसिक स्वास्थ्य झन् महत्त्वपूर्ण छ। स्वस्थ दिमागका लागि खानाको छनोटले तपाईंको भित्री अवस्थालाई झल्काउँछ। भलाइको मोडमा खानेकुराहरू शुद्ध हुन्छन्, र आफ्नो मनस्थितिलाई परिवर्तन नगरी आनन्दको भावना सिर्जना गर्नुहोस्।

कर्म योग भनेको के हो
"कर्म" शब्दको अर्थ "कार्य" हो।

कर्मले भन्छ कि तपाईको काम तपाईको जिम्मेवारी हो, यसको परिणाम होइन। भगवद् गीता भन्छ, आफ्नो कर्मको फललाई कहिल्यै आफ्नो उद्देश्य नबनाउनुहोस्। न त निष्क्रियतामा हार मान्नुहोस्। आफूमा दृढतापूर्वक बस्नुहोस्, आफ्नो काम गर्नुहोस्, कुनै कुरामा संलग्न नगर्नुहोस्। सफलता र असफलतामा पनि ध्यान राख्नुहोस्। मन पनि साँचो योग हो।

कर्म योग कर्म मार्फत मोक्ष (आध्यात्मिक मुक्ति) मा पुग्ने मार्ग हो। फलहरूमा संलग्न नभई वा परिणामहरू के हुन सक्छ भनेर हेरफेर नगरी, आफ्नो कर्तव्यप्रति समर्पण, र सफलता वा असफलता जस्ता पुरस्कार वा परिणामहरूप्रति तटस्थ रहँदै सबै भन्दा राम्रो प्रयास नगरी यो उचित कार्य हो।

कर्मको फल खोज्ने मानिसको प्रवृत्ति सामान्य हो, तर फलप्रतिको विशेष लगाव र सकारात्मक तत्काल परिणामले धर्ममा सम्झौता गर्न सक्छ।

आमलकी एकादशी व्रत
महर्षि वसिष्ठले भनेका थिए कि हे राजा ! । जो व्यक्ति यस अमलकी एकादशीको व्रत गर्छन्, उनीहरु हरेक काममा सफल भई अन्ततः विष्णुलोकमा जान्छन् ।

रोचक तथ्य:
अमलकी एकादशीलाई ब्रजको रंगभरणी एकादशी, श्रीनाथद्वारामा कुञ्ज एकादशी र खातु नगरीमा खातु एकादशी पनि भनिन्छ। यस एकादशीमा अमलाको रुखको पूजा गरिन्छ ।

भनिन्छ,बाँदर कहिल्यै बिमार हुँदैन जब बिमार हुन्छ मृत्यु निस्चित छ, बाँदर बिमार रहेर बाँच्न सक्दैन। बैज्ञानिकहरुले बाँदर माथी एउटा अनौठो प्रयोग गरे, प्रयोग थियो : बाँंदर लाइ बिमारी बनाउने । प्रयोगको शिलशिलामा बाँदरलाइ सिरिन्ज द्दारा अत्याधिक हानिकारक भाइरसहरु दिइयो तर बाँदर बिरामी भएन,
बाँदरलाइ अत्याधिक कोलेस्ट्रोल दिइयो र पनि बाँदरलाइ Heart attaack भएन। बर्षौं सम्म बाँदरलाइ बिरामी बनाउने बैज्ञानिकहरुको प्रयास असफल रह्यो। आखिर बाँदर किन बिमार हुँदैन त! बैज्ञानिकहरुले लामो खोज पश्चात यस रहश्यको उदघाटन गरेका छन जुन रहश्यको उदघाटन आयुर्वेदका ज्ञाता बागभट्ट ले ३५ सय बर्ष अघि नै गरेका थिए। धेरैलाइ थाहा नहुन सक्छ , जब मानिस बिमार हुन्छ उ डाक्टर कहाँ जान्छ , गम्भिर खालको बिमारको सन्दर्भमा डाक्टरले उसलाइ रगत जाँचको लागी प्रेस्कृप्सन लेख्छन, डाक्टरले रगतको RH factor को विश्लेषण गर्छन। आखिर मानिसको रगतको आदर्श वा भनौं सन्तुलित र उचित RH factor कति हो त ! अनौठो !! डाक्टरले मानिसको रगत को RH factor बाँदरको रगतको RH factor सँग तुलना गर्छ। बाँदरको रगत मा हुने
RH factor को बराबर RH factor मानिस को रगतमा रहेमा उसको रगत सन्तुलित रहेको मानिन्छ। आखिर बाँदरको रगतको RH factor हमेशा सन्तुलित कसरी रहन्छ त !!! बागभट्ट ले यसको रहश्योदघाटन गर्दै मानिस लाइ स्वस्थ रहनको लागी केहि शुत्र हरु लेखेका छन।बागभट्टको यो शुत्र र बाँदरको भोजन तालिका ठ्याक्क मिल्छ , बाँदरले बिहान सुर्योदय पछि पेटभर खाना खान्छ , बाघभट्टको अनुसार हाम्रो शरिरको प्रत्यक अंगहरु कम र वेशी सक्रिय हुने निश्चित समय हुन्छ। जस्तो : पाचनकृयाको लागी मुख्य अंग जठराग्नी सुर्योदय पछि बिहान ६ बजे देखि साढे ९ बजेसम्म अत्याधिक सक्रिय हुन्छ। मुटु रातको २ बजे देखी ५ बजे सम्म अत्याधिक सकृय हुन्छ त्यसैले अध्यन अनुसार ९५% हृदयघात को समस्या यो समयमा हुन्छ। heart attack ले मृत्यु हुने अत्याधिक मानिसहरुको समय रातको २ बजे देखी ५ बजे सम्म छ। बागभट्टको शुत्रले भन्छ , जठराग्नी अत्याधिक सकृय हुने समय, जुन समय जठराग्नीले अत्याधिक अग्नि पैदा गर्छ, बिहान ६ बजे देखी साढे ९ बजेको समय भित्र बिहान को भोजन गर । स्वस्थ रहनको लागी खाएको भोजन पच्नुपर्छ , भोजन पचे स्वस्थ, भोजन सढेपछी रोग, अत्याधिक रोगको मुल कारण खाएको भोजन पेटमा सड्नु हो। त्यसपछी जठराग्नी मध्यान्हमा अलि कम सकृय हुन्छ भने साँझ त्यो भन्दा कम, अबेर रातमा लगभग निष्कृय हुन्छ, त्यसैले बागभट्टले शुत्रमा भन्छन , मध्यान्हमा अलि कम भोजन गर र साँझ त्यो भन्दा कम भोजन गर । जस्तो बिहान साढे ९ बजे भित्र ८ ओटा रोटि खान्छौ भने मध्यान्ह मा ४ ओटा र साँझ २ ओटा मात्र । अबेर रातमा जठराग्नी लगभग निष्कृय हुन्छ त्यसैले अबेर रात भोजन गर्नु रोग को मुहान हो। अबेर रातको भोजन पेटमा सडाउनु हो। जठराग्नीले जति भोजन पचाउन सक्ने गरि सकृय हुन्छ त्यही अनुसार भोजन गर। धेरै मानिसहरु भन्छन, पेट खाली नराख टाइम टाइम मा केहि न केहि खाइराख , किनकी डाक्टरहरु यहि सुझाउँछन, डाक्टरहरुको सम्पुर्ण शिक्षा पश्चिमाको हो , युरोपमा अति ठन्डा हुन्छ , -२० = -३० डिग्री शेल्सियस सामान्य मानिन्छ जुन हामी यहाँ कल्पना गर्न सक्दैनौ, त्यहाँ यसरी थोरै थोरै धेरैपटक खानु उचित हुन्छ तर यहाँ त्यसैको नक्कल गर्नु आत्मघाती हुन्छ। बागभट्टको शुत्रको अनुसार आमाशयको सकृय हुने समय सुर्योदयको समय सँग छ, सुर्योदयको साढे २ घन्टा जठराग्नी अत्याधिक सकृय हुन्छ त्यसैले हाम्रो जस्तो हावापानीमा साढे ८ बजे बिहान को भोजन गर्नु सबैभन्दा उत्तम हुन्छ। बागभट्टको प्रमुख दुइ ग्रन्थ छन , "अष्टांग संग्रह" र "अष्टांग हृदय संहिता" ; यि दुइ ग्रन्थ मार्फत उनले शरिर र स्वास्थ्य बिज्ञान सम्बन्धी ७००० शुत्र उल्लेख गरेका छन। बागभट्टका अनुसार ९०% भन्दा बढी रोग पेट बाट उत्पन्न हुन्छ, लगभग १४८ किसिमको रोग छन पेटमा हुने बिकार सम्बन्धी। त्यसैले उनको सबैभन्दा ठुलो जोड शरिरको पाचनकृया संग सम्बन्धित छन यसै शिलशिला मा उनको अर्को शुत्र छ , “भोजनान्ते विषम वारि" , अर्थात भोजन लगत्तै पानी पिउनु विष बराबर छ । किनकी हामिले खाने भोजन लाइ जठराग्नीले पैदा गर्ने अग्नि वा तापले पचाउँछ , भोजनको साथमा वा भोजन लगत्तै पानी खाएमा यो अग्नि निभ्छ वा सेलाउँछ फलस्वरूप भोजन पच्दैन र सड्छ । जब भोजन सड्छ यो ग्याँस बन्छ , जब यो ग्याँस अत्याधिक हुन्छ तब यसले छाती , घाँटी , पेट लगायत सम्पुर्ण शरिर मा जलन पैदा गर्छ , सम्पुर्ण शरिरमा ग्याँस पैदा भएपछी यो ग्याँस टाउकोमा पुग्छ र टाउको मा दर्द हुन्छ। यो ग्याँस लामो समय सम्म रहेमा अल्सर , अम्लता (acidity) देखी क्यान्सर सम्म हुन्छ। बागभट्टको अनुसार खाना पेटमा सडेपछी यो कोलेस्ट्रोल बन्छ र यो कोलेस्ट्रोल रगत मा मिसिन्छ परिणामस्वरूप हृदय सम्बन्धि अनेक रोग लाग्दछ। उनको अनुसार शरिरमा भोजन पचुन्जेल कोलेस्ट्रोल बन्ने सम्भावना हुँदैन र हृदय सम्बन्धि समस्या हुँदैन। त्यसैले बागभट्टले भोजन भन्दा २ घन्टा अघि , भोजन सँग वा भोजन गरेको २ घन्टाको अवधिमा पानी पिउन वर्जित गरेका छन। भोजन अघि पानी पिउन उनले यसकारण वर्जित गरेका छन कि जठराग्नी अत्याधिक प्रज्वलनशिल रहेको अवस्थामा भोजन लिएमा मात्र खाएको भोजन पच्छ , भोजन अघि पानी लिएमा जठराग्नीले पैदा गर्ने अग्नि निभ्छ अनि खाएको भोजन पच्न पाउँदैन।
भारतिय उपमहाद्दिपमा अंग्रेजको प्रवेश संगै हामी हिप्नोटाइज्ड भएका छौँ जर्मनका कथित बिद्धान म्याक्स मुलरको उपयोग गर्दै उसले प्राचिन हिन्दु ग्रन्थहरुमा छेडछाड गर्ने , गलत ब्याख्या गर्ने र अन्तत बदनाम हुने गरि प्रस्तुत गर्यो, धेरै लाइ थाहा नहोला हिन्दु दर्शनको चर्चित पुस्तक "मनु स्मृती" २ ओटा छ , एउटा ओरिजिनल मुल प्रती अर्को अंग्रेजले म्याक्स मुलरको उपयोग गर्दै निर्माण गरेको डुप्लिकेट "मनु स्मृती" , यस्ता हजारौं हिन्दुग्रन्थहरुमा अंग्रेज र त्यस अघिका मुश्लिम शासकहरुले छेडछाड गर्ने , परिवर्तन गर्ने र नक्कली प्रती बनाएका छन , योगि नरहरिनाथले यस्ता ग्रन्थहरु लाइ "छेपक ग्रन्थ" को संज्ञा दिएका छन ।अंग्रेजहरुले त यस कामको लागी एउटा ठुलो टिम नै बनाएको थियो , "हंटर कमिशन" जसको नेतृत्व विलियम हन्टरले गरेका थिए जो संस्कृत का ज्ञाता थिए मुलर जस्तै। जुन प्रोपोगन्डा हन्टर कमिशनले चलाएका थिए २०० वर्ष अघि भारतमा ठ्याक्कै त्यही भाषा अहिले नेपालका जातीवादीहरुले चलाएको देखिन्छ सामाजिक संजाल मार्फत, जसले हंटर कमिशनको मिशन अहिले पनि जारी रहेको देखाउछ, नेपालमा पिसकोरको प्रवेश संगै यसले हाल सम्म नेपालको राजनितिक,आर्थिक, शैक्षिक लगायतको क्षेत्रमा गर्दै आएको हस्तक्षेप सनातन संस्कृती लाइ छिन्न भिन्न पार्ने अंग्रेज चालबाजीकै श्रुखंला हो। केहि समय अघि मैले सामाजिक संजालमा केहि पोस्ट हरु देखेको थिएँ जस्तै : आर्यहरु बाहिर बाट आएका हुन , आर्यहरुले भारतिय उपमहाद्दिपका प्राचिन संस्कृती र सभ्यता नष्ट गरे, सनातन हिन्दुहरुका पुर्वजहरुले गाइको मासु खान्थे ईत्यादी, अनौठो !! यि तिनै प्रोपोगन्डा हुन जुन २०० वर्ष अघि विलियम हंटर को टिम ले चलाएका थिए। अंग्रेजले पुरै शैक्षिक पाठ्यक्रम लाइ आफु अनुकुल पश्चिमाकरण गर्यो हुँदा हुँदा हालत यो भएको छ कि हामिलाइ अत्तोपत्तो छैन कि हामी अहिले पनि अंग्रेजको मानसिक गुलाम छौं जसको जिउँदो प्रमाण हाम्रो समाजमा रहेको एलोपैथिक चिकित्साको दबदबा, पस्चिमा खानपान र जिवनशैलीको अन्धाधुन्ध नक्कल हो। हामी के बुझ्दैनौ भने एलोपैथिक चिकित्सा पश्चिमा हरुको लागी आवश्यकता र बाध्यता हो किनकी त्यहाँं आयुर्वेदिक जडिबुटीहरु फल्दैन, अत्याधिक चिसो छ त्यसैले उनिहरुको भिन्न किसिमको खानपान , जिवनशैली , लवाइ खवाइ र चिकित्सा पद्दती छ त्यसैलाइ हामिले अन्धाधुन्ध पछाउनु मुर्खताको हद हो । लवाइकै कुरा गरौँ , जस्तो टाइ : पश्चिममा दुइ कारणले टाइ लगाउने प्रचलनको शुरुवात भयो १. पश्चिमा संस्कृती अनुसार समारोहहरुमा पुरुषले रुद्रघन्टी देखाउनु र स्त्रीजाती ले दुइ स्तनको विच को माथिल्लो भागको फेंद नदेखाउनु अशोभनीय मानिन्थ्यो यसैले पुरुषको सन्दर्भमा टाइ लगाउनु आवश्यक हुन्थ्यो रुद्रघन्टी छोप्न २. पश्चिममा अत्याधिक ठन्डा हुन्छ त्यसैले समारोह हरुमा जाडो बाट बच्न पनि टाइ लगाउनु बैज्ञानिक दृष्टिकोणले पनि उचित मानिन्छ तर यहाँ गर्मी मौसममा बिरगंज र नेपालगंज जस्तो अत्याधिक गर्मी हुने स्थानमा समेत टाइ लगाउनु मानसिक गुलामी को हद हो! मेरो दृष्टीमा यो त पागलपन नै हो , पागलले अर्को पागल लाइ पागल देख्दैन रे गुलामले अर्को गुलाम लाइ गुलाम देख्दैन । ( आखिर हावापानी, मौसम, संस्कृति र परम्परा अनुसार को मौलिक राष्टृय पोशाकको अपमान गरि जति सुकै गर्मीमा पनि टाइ-सुट लगाएर प्रगतिशिल , क्रान्तिकारी , अग्रगमनको मसिहा र मुक्तिदाता भै टोपलिएको महाउल्लु कथित शिर्ष नेता भै रजाइ गरेको र यस्तै पटमुर्ख लाइ आदर्श मानेर आफुलाइ आधुनिक र देशभक्त ठान्ने सुतुरमुर्ग को जमात भएको देश न पर्यो .............!!!!! ) प्लास्टिक सर्जरी लाइ आधुनिक मेडिकल साइन्समा अति आधुनिकतम प्रविधी मानिन्छ जसमा शरिरको एक भागको अंग काटेर अर्को भागमा जोडिन्छ, आयुर्वेदमा प्लास्टिक सर्जरीको प्रयोग हजरौं वर्ष देखी भैरहेको छ। धारिलो हतियारको प्रहारले अलग भएको हात, खुट्टा, नाक, कान जोड्ने विद्या आयुर्वेदमा नौलो होइन तर २०० वर्ष अघि सम्म पस्चिममा यसको कल्पना पनि थिएन वास्तवमा प्लास्टिक सर्जरीको कला पश्चिमले अंग्रेजको समयमा भारतिय वैद्यहरु मार्फत सिकेका हुन।
यहाँ उठान गर्न खोजेको विषय के हो भने , एलोपेथिक चिकित्सा पद्धती पश्चिमाहरु को लागी आवश्यकता र बाध्यता भएता पनि हाम्रो लागी होइन, हाम्रो लागी केहि उपयोगिता हुन सक्छ तर पुर्ण रुपले बाध्यता होइन । हाम्रो एक किसिमको हावापानी, एक किसिमको शारीरिक विषेषता , एक किसिमको जैविक स्थिती छ जवकी पस्चिमको पुर्णत अलग छ , पश्चिमले चाहेर पनि आयुर्वेदको विकास गर्न सक्दैनन किनकी त्यहाँ को हावापानीमा आयुर्वेदको लागी चाहिने जडिबुटी तथा विरुवाहरु पैदा हुँदैन, उनिहरुको एकमात्र विकल्प विभिन्न रसायनको उपयोग हो त्यसैले पश्चिमले एलोपेथिक पद्धतीको विकास गर्यो। अब उनिहरुले आफ्नो आवश्यकता, परिस्थिती, हावापानी अनुसार बाध्यतावश उपभोग गर्ने भोजन, चिकित्सा प्रणाली वा भेषभुषा लाइ भिन्न हावापानी मा जन्मेहुर्केका हामिले अन्ध नक्कल गर्नु मुर्खताको पराकाष्ठ हो !! जयहोस् !!! 😊🙏
✍️ Sudarshan Chapagain को वालबाट

चार धाम
मध्यकालमा नेपालका राजाहरु तिर्थ जाने भनेर भारतमा अवस्थित चारधाम जाने निकै प्रचलन थियो । यी चारधाम भन्नाले १. जगन्नाथ २. रामेश्वर ३. केदारनाथ ४. बद्रीनाथ हुन । त्यस समयमा बर्षौ दिन लगाएर तिर्थ जाने गर्दथ्यो । यी चार धामको दर्शन गर्नाले मोक्ष पाउँछ भन्ने जनबिश्वास रहिआएको छ । तर त्यस समयमा यी चार धाम जानू भनेको एकदम गाह्रो, जोखिमपुर्ण थियो । कयौं भक्तालुहरुको ज्यान समेत जाने गर्दथ्यो । यसै कारण राजा यक्ष मल्लले आफ्नो दरबार परिसरमा यी चार धामको निर्माण गर्न लगाए ताकी चार धाम जान यहाँका नागरिकहरुलाई कुनै कष्ट नहोस र भगवानको कृपा यहाँका जनताहरुलाई सदैव रहिरहोस ।
१. जगन्नाथ मन्दिर - चार धामहरु मध्य एक धाम जगनाथ धाम हो । यो भारतको ओडिसाको पुरिमा अवस्थित रहेको छ । यसै भगवान जगनाथलाई भक्तपुर दरबार स्वायरमा पनि स्थापना गरेकोछ । भगवान श्री कृष्णमा समर्पित यस मन्दिर १९९० सालको भुकम्पले धलेको थियो । हाल एक तल्लको टहरा मात्र बनाएको छ ।
२. रामेश्वर मन्दिर =भारतको तामिल नादुमा अवस्थित रामेश्वर मन्दिर चार धाम मध्य एक हो । भगवान रामले सागरमा सेतु बाँध बाँध्न अगि भगवान शिवको पुजा गरि स्थापना गरेका थिए । यसै भगवान शिवलाई रामेश्वर भनिन्छ ।रामेश्वर भन्नाले राम+ईश्वर भन्ने बुझिन्छ । यसै भगवानको मन्दिर भक्तपुर दरबार स्वायरमा पनि स्थापना गरेको छ । चार पिलरमा गुम्बज शैलीमा निर्मित यस मन्दिर छुट्टै प्रकृतिको मन्दिरको रुपमा लिइन्छ ।
३. केदारनाथ मन्दिर =भारतको उत्तराखण्डमा स्थापित केदारनाथ मन्दिर चार धाम मध्य अर्को एक धाम हो । यस भगवानको शिरको रुपमा डोलेश्वर मन्दिरलाई लिने गर्दछ । यसै भगवानको मन्दिर भक्तपुर दरबार स्वायरमा स्थापना गरेको छ । भगवान शिवमा समर्पित यस मन्दिर शिखर शैलीमा निर्मित रहेको छ ।
४. बद्रीनाथ मन्दिर = भारतको उत्तराखण्डमा अवस्थित बद्रीनाथ मन्दिर चार धामहरु मध्य अर्को धाम हो । भगवान बिष्णुमा समर्पित यस मन्दिर भक्तपुर दरबार स्वायरमा पनि स्थापना गरेको छ । शिखर शैलीमा निर्मित भगवान बद्रीनाथ मन्दिर १९९० सालको भुकम्पमा भत्केको थियो ।

आरोग्य वेल्नेस क्याफे र स्व अध्याय फाउन्डेसन को संयुक्त आयोजनामा हुन लागेको अन्तराष्ट्रिय योग दिवस को दिन जुन 21 मा योग उत्सव मा सहभागी बनौं ।

उत्सव मा सहभागी हुन तल दिएको लिंक मा आफ्नो नाम सुरक्षित गर्नुहोला ।

For join it kindly register your name with valid email address

https://bit.ly/YogaDay21st

शिघ्र स्वास्थलाभको कामना ।🙏🙏🙏

संक्रमित सबैमा शिघ्र स्वास्थ लाभको कामना ।

सुख खोजेर विद्या प्राप्त गर्न सकिन्न ।

सुतिसुति पढ्न चाहनेहरुमा समर्पित !