16/11/2025
“कुलतमा लागेको छोराछोरी” विषयमा, जहाँ आमा–बुबाको माया नबुझिएको पीडा बोल्छ।
गीत: “कहिले बुझ्लान्?
घरको ढोका खुल्लै छ, दिल त झन् खुल्लै,
छोराछोरी भुलेर हिँडे, कुलतको बाटो चुल्लै।
आमाको आँखामा रातरातो निन्द्रा हरायो,
बुबाको मनले रुन पनि लज्जायो
अझै पनि उनीहरू कुर्छन्, पहाड झैं अडिग भइ,
“कुन दिन फर्केलान्?” भनी, मनलाई सम्झाइ–सम्झाइ।
कुलतमा परेको छोरा–छोरीले,
आमाबाबुको माया कहिले बुझ्लान्?
भत्किँदै गरेको घर पनि,
अझै उनीहरूकै फर्कने आशामा उभिरहन्छ किन?
साच्चिकै… कहिले बुझ्लान्?
बाहिरका साथीहरू मीठो देखिन्छन्,
मन तान्ने झिल्को–झिल्को कुरा,
घरको दुःखसुख साट्ने पालो,
कहिलेदेखि भयो तुरा–तुरा।
आमाले बनाएको खाना चिसो हुँदै जान्छ,
बुबाले राखेको आस पनि
अफ्ठ्यारो हावामा उड्दै हरायो जस्तो लाग्छ।
तर पनि भन्छन्— “हाम्रा छोराछोरी हुन्,
गल्ती गरे पनि घर फर्कछन्,
माया त मेटिँदैन।”
कुलतमा परेको छोरा–छोरीले,
आमाबाबुको माया कहिले बुझ्लान्?
जसले जन्माए, जसले उठाए,
तिनको आँखाबाट बग्ने आँसु किन देखिदैन?
साच्चिकै… कहिले बुझ्लान्?
एक दिन त बुझ्लान्,
यो संसारमा सबैभन्दा ठूलो माया
आमा–बुबाकै हो भनेर…
तर त्यो दिन ढिलो नहोस्,
घरको ढोका सधैं खुला नहुन पनि सक्छ…
कुलतले बन्धन छेडिदिए पनि,
रातभरी आमाबाबु प्रतीक्षा गर्दछन्।
कहिले फर्कने? कहिले सम्झने?
मायाको मूल्य…
कहिलेसम्म चुकाउने
