13/01/2026
मेरो जनहित
निलगिरीको हिम छायाँमा,
मौनले प्रश्न जन्मायो,
कालीगण्डकीको बगाइले,
समय क्षणिक छ भनी सम्झायो।
जोमसोमको आँगनमा,
हाँसोभित्र मौन पनि थियो,
त्यही मौनले सिकायो—
सुन्न जान्नु नै पहिलो ज्ञान हो।
जनहितको ढोकाबाटै,
अक्षरहरू मन्त्र जस्तै बने,
पढाइ भन्नु केवल सिक्नु होइन,
आफैँलाई हेर्ने ध्यान बने।
ओ जनहित—
तिमी भवन होइन, तिमी मार्ग हौ।
हामीलाई अघि बढ्न होइन,
सचेत भएर हिँड्न सिकाउने।
जहाँ ज्ञान भनेको
थाहा पाउनु मात्र होइन,
करुणा र विवेकसहित
जीवन जिउनु हो।
पहिलो कापीका अक्षरले,
अहंकार होइन,
जिज्ञासा जन्माए,
गल्तीलाई दण्ड होइन,
गुरु बनाए।
खेलमैदानका धुलोले,
जित–हार दुवै क्षणिक हुन् भनी बुझायो,
मन स्थिर रहे,
सत्य आफैँ देखिन्छ भनी सिकायो।
हामी विद्यार्थी मात्र रहेनौँ,
हामी अभ्यास गर्दै थियौँ—
सही विचार, सही कर्म,
सही मार्ग रोज्न थाल्दै थियौँ।
समयले जहाँसुकै पुर्याओस्,
सबै कुरा बदलिन्छन्—
नाम, पद, दूरी।
तर जनहितले दिएको
एक कुरा अचल रहन्छ—
चेतन मन,
जो दुःखमा करुणा,
सुखमा कृतज्ञता बन्छ।
ओ जनहित—
हाम्रो जरा, हाम्रो ध्यान,
मुस्ताङको ढुंगा जस्तै शान्त हाम्रो ज्ञान।
तिमीले दिएको शिक्षा
चेतनामा अठोट बनेर बग्छ—
देश, समाज र सबै प्राणीका लागि।
हामी जहाँ पुग्छौँ,
शब्दभन्दा अघि कर्म बोल्छ—
हामी जनहितका हौँ,
सत्यको बाटो हिँड्ने छौँ।
ओ जनहित—
ओ जनहित—
This track combines AI-crafted music with my original lyrics, adapted from poems published on my blog below:https://pabitragrg.blogspot.com/
