𝔖𝔦𝔤𝔪𝔞 𝔈𝔫𝔤𝔩𝔦𝔰𝔥 𝔖𝔠𝔥𝔬𝔬𝔩

सिग्मा इंग्लिश स्कूलको SEE ब्याच २०८२ का सम्पूर्ण विद्यार्थी, अभिभावक तथा शिक्षकहरूलाई हार्दिक बधाई!

यस वर्षको SEE परीक्षामा उत्कृष्ट नतिजा हासिल गर्नुभएका सम्पूर्ण विद्यार्थी भाइबहिनीहरूलाई सिग्मा इंग्लिश स्कूल परिवार हार्दिक बधाई ज्ञापन गर्दछ। तपाईंहरूको अथक परिश्रम, लगनशीलता र समर्पणले यो सफलता सम्भव भएको हो। तपाईंहरूको उज्ज्वल भविष्यको कामना गर्दछौं।

आफ्ना सन्तानको सफलताका लागि निरन्तर प्रेरणा र सहयोग प्रदान गर्नुहुने सम्पूर्ण अभिभावकज्यूहरूलाई पनि विद्यालय परिवार हार्दिक धन्यवाद व्यक्त गर्दछ। तपाईंहरूको साथ र विश्वासले विद्यार्थीहरूलाई अगाडि बढ्न ठूलो मद्दत पुगेको छ।

विद्यार्थीहरूलाई सही मार्गनिर्देशन गरी यो सफलताको शिखरमा पुर्याउन महत्वपूर्ण भूमिका खेल्नुहुने सम्पूर्ण आदरणीय शिक्षकज्यूहरूलाई पनि विशेष धन्यवाद। तपाईंहरूको अथक प्रयास र शिक्षण कौशलले विद्यार्थीहरूलाई यो उपलब्धि हासिल गर्न सक्षम बनाएको छ।

यो सफलता सिग्मा इंग्लिश स्कूल परिवारका लागि गर्वको विषय हो। हामी सबैको सामूहिक प्रयासले यो उपलब्धि हासिल भएको छ। हार्दिक बधाई!

विद्यालयको शैक्षिक पात्रो परिवर्तन सम्बन्धमा।

एरिका र परीको मित्रता

कक्षा ६ मा पढ्ने दुई साथीहरू थिइन्—एरिका र परी। दुवै पहिलेदेखि नै मिल्ने साथी थिए। उनीहरू सँगै बस्ने, सँगै खेल्ने र होमवर्क पनि सँगै गर्ने गर्थे।

तर केही दिनदेखि उनीहरूको सम्बन्ध बिग्रन थाल्यो।

एक दिन शिक्षकले एरिकालाई राम्रो उत्तर दिएको भन्दै प्रशंसा गर्नुभयो। त्यसपछि केही साथीहरूले भन्न थाले,
“एरिका त सरको मनपर्ने भइन् नि!”

यो कुरा सुनेपछि परीलाई नराम्रो लाग्यो। उसलाई लाग्यो—“अब एरिका मभन्दा राम्रो भइन्… ऊ मलाई बिर्सन्छिन् होला।”

त्यसपछि परी एरिकासँग कम बोल्न थालिन्। कक्षामा पनि टाढा बस्न थालिन्। एरिकालाई के भयो भनेर बुझ्न गाह्रो भयो। उनी दुःखी भइन्।

एक दिन सानो कुरामा उनीहरूबीच झगडा भयो।
एरिका: “तिमी किन मसँग बोल्दैनौ?”
परी: “तिमी त अब ठूली भइस् नि! सबैको अगाडि देखाउने मात्र!”
एरिका अचम्म परिन्। उनले कहिल्यै यस्तो सोचिनन्।

त्यो दिन कक्षामा शिक्षकले “मित्रता र भावना” विषयमा सानो छलफल गराउनुभयो।
शिक्षकले भन्नुभयो:
“यदि कुनै समस्या छ भने, रिसाएर टाढा बस्नु भन्दा कुरा गरेर समाधान खोज्नु राम्रो हुन्छ।”
त्यसपछि शिक्षकले दुवैलाई छुट्टै बोलाउनुभयो।

शिक्षकले शान्त भएर सोध्नुभयो:
“परी, तिमीलाई के लाग्यो?”

परीले विस्तारै भनिन्:
“मलाई लाग्यो एरिका अब मलाई मन पराउँदिनन्…”

एरिका तुरुन्तै बोलिन्:
“होइन परी! तिमी त मेरो सबैभन्दा मिल्ने साथी हौ। मैले त कहिल्यै त्यस्तो सोचिनँ।”

शिक्षकले सिकाउनुभयो:
* आफ्ना भावना लुकाउनुभन्दा भन्नु राम्रो
* साथीको सफलता देखेर खुशी हुन सिक्नुपर्छ
* गलत बुझाइलाई स्पष्ट गर्नुपर्छ

दुवैले एक–अर्कासँग माफी मागे।
परी: “मलाई माफ गर, मैले बिना कारण रिसाएँ।”
एरिका: “म पनि तिमीलाई बुझाउन नसकेकोमा माफ चाहन्छु।”
त्यसपछि उनीहरू फेरि मिलेर बस्न थाले।
अब उनीहरूले सिके
“साँचो मित्रता भनेको विश्वास, खुला कुरा र एक–अर्कालाई सहयोग गर्नु हो।”

बिदाको सदुपयोग

गर्मी बिदा सुरु भएको थियो। प्रनिष र प्रनिशा घरको कौसीमा बसेर आकाश हेरिरहेका थिए। प्रनिषको अनुहारमा अल्छीपन प्रस्ट देखिन्थ्यो।

प्रनिष: “उफ्! यो बिदा पनि कस्तो लामो लागेको। के गर्ने, के गर्ने? केही गर्न मनै लाग्दैन।”

प्रनिशा: (मुस्कुराउँदै) “दाइ, बिदा त रमाइलो गर्न र केही नयाँ सिक्नका लागि हो नि! यसरी अल्छी गरेर बस्नुभयो भने त बिदा सकिएको पत्तै हुँदैन।”

प्रनिष: “नयाँ सिक्ने? के सिक्ने र? स्कुलमा पढ्दा-पढ्दै दिक्क लागिसक्यो। अब त आराम मात्रै गर्न मन छ।”

प्रनिशा: “आराम गर्ने त हो नि, तर आरामसँगै केही रचनात्मक काम पनि गर्न सकिन्छ। जस्तै, चित्र बनाउने, कथा लेख्ने, विज्ञानका सानो प्रयोगहरू गर्ने, वा हाम्रो बगैंचामा काम गर्ने।”

प्रनिषले प्रनिशाको कुरा ध्यान दिएर सुने। उनलाई प्रनिशाको उत्साहले केही हदसम्म छोएको थियो।

प्रनिष: “बगैंचामा काम? त्यो त आमाले गर्ने काम होइन र?”

प्रनिशा: “होइन नि दाइ! प्रकृतिसँग नजिक हुँदा मन पनि शान्त हुन्छ। अनि हेर्नुस् न, हाम्रो टोलमा कति फोहोर छ। पानीको धाराबाट पानी चुहिरहेको हुन्छ। पुराना सामानहरू जताततै थुपारिएका छन्। यी सबै समस्याहरूलाई हामीले सानो प्रयासबाट पनि समाधान गर्न सक्छौं।”

प्रनिषले प्रनिशाको कुरामा गम्भीरता देखे। उनले सोचे, ‘हो त नि, हामीले सधैं अरूलाई मात्रै दोष दिन्छौं, तर आफैंले केही गर्न खोज्दैनौं।’

प्रनिष: “तर हामीले मात्रै के गर्न सक्छौं र? यति ठूलो समस्यालाई कसरी समाधान गर्ने?”

प्रनिशा: “दाइ, ठूलो काम गर्नका लागि सधैं ठूलै योजना चाहिन्छ भन्ने छैन। साना-साना कामबाट पनि ठूलो परिवर्तन ल्याउन सकिन्छ। जस्तै, हामीले पहिला आफ्नो घरबाटै सुरु गरौं। पुराना किताबहरू मिलाउने, बगैंचा सफा गर्ने। त्यसपछि टोलका साथीहरूलाई पनि बोलाएर सानो सरसफाइ अभियान चलाउन सकिन्छ। पुराना कपडा वा खेलौना संकलन गरेर खाँचोमा परेकालाई दिन सकिन्छ। पानी बचत गर्ने उपायहरू बारे सचेतना फैलाउन सकिन्छ।”

प्रनिशाको कुरा सुनेर प्रनिषलाई नयाँ ऊर्जा मिल्यो। उनीहरूले त्यसै दिनदेखि काम सुरु गरे। पहिला उनीहरूले आफ्नो घरको कोठा सफा गरे, पुराना किताबहरू मिलाए र नचाहिने सामानहरू छुट्ट्याए। त्यसपछि बगैंचामा गएर झारपात उखेले र फूलका बोटहरूलाई पानी हाले।

अर्को दिन, उनीहरूले टोलका केही साथीहरूलाई बोलाए। प्रनिषले सबैलाई बिदामा रचनात्मक काम गर्ने र समाज सुधारमा योगदान पुर्‍याउने प्रनिशाको विचार सुनाए। सुरुमा केही साथीहरू हिचकिचाए पनि प्रनिष र प्रनिशाको उत्साह देखेर उनीहरू पनि तयार भए।

उनीहरूले मिलेर टोलको सरसफाइ अभियान चलाए। जताततै छरिएका फोहोरहरू उठाए, पानी चुहिने धारा मर्मत गर्नका लागि ठूला मानिसहरूलाई जानकारी दिए। छिमेकीहरूले उनीहरूको कामको खुब प्रशंसा गरे। कतिपय छिमेकीहरूले त उनीहरूलाई सहयोग पनि गरे।

बिदा सकिँदै गर्दा, प्रनिष र प्रनिशाले आफूहरूले धेरै कुरा सिकेको र बिदालाई साँच्चै अर्थपूर्ण बनाएको महसुस गरे। प्रनिषको अल्छीपन हराइसकेको थियो। उनलाई अब बिदाको समयमा रचनात्मक काम गर्न र समाजका लागि केही गर्न पाउँदा खुसी लाग्न थालेको थियो।

प्रनिष: “बहिनी, तिमीले गर्दा यो बिदा मेरो जीवनकै सबैभन्दा राम्रो बिदा बन्यो। मैले बुझें कि बिदा भनेको आराम मात्रै होइन, केही नयाँ सिर्जना गर्ने र समाजका लागि केही राम्रो गर्ने अवसर पनि हो।”

प्रनिशा
: “हो दाइ, साना-साना प्रयासबाट पनि हामीले ठूलो परिवर्तन ल्याउन सक्छौं। हामी युवाहरूले नै हो समाजलाई अगाडि बढाउने।”

उनीहरूले भविष्यमा पनि यस्ता कार्यहरू जारी राख्ने प्रण गरे। उनीहरूको कथाले टोलका अरू बालबालिका र युवाहरूलाई पनि प्रेरणा दियो। बिदाको सदुपयोग गर्दै रचनात्मक बन्ने र साना-साना कार्यहरूबाट समाज सुधारमा योगदान पुर्‍याउने यो यात्रा कहिल्यै नरोकिने भयो।

१. एक असल विद्यार्थी आकाश
एउटा सानो तर सुन्दर सहरमा आकाश नामको एक होनहार विद्यार्थी बस्थ्यो। ऊ कक्षा ८ मा पढ्थ्यो र पढाइमा मात्र होइन, व्यवहारमा पनि उत्तिकै असल थियो। विद्यालयमा शिक्षकहरूले उसलाई मन पराउँथे भने घरमा अभिभावकहरू उसको आज्ञाकारिता र लगनशीलता देखेर गर्व गर्थे। आकाशको सबैभन्दा मिल्ने साथी विशाल थियो, जो सधैं उसलाई राम्रो काम गर्न प्रेरित गर्थ्यो। उनीहरू दुवैको सपना थियो, ठूलो भएर समाजमा केही राम्रो गर्ने। आकाशको जीवन शान्त र सुन्दर नदीझैं बगिरहेको थियो, जहाँ कुनै अवरोध थिएन।

२. कुसंगतको सुरुवात
एक दिन आकाशको जीवनमा रवि र सुमितको प्रवेश भयो। उनीहरू आकाशको विद्यालयकै विद्यार्थी थिए, तर उनीहरूको संगत राम्रो थिएन। सुरुमा रवि र सुमितले आकाशलाई आफ्नो समूहमा सामेल हुन आग्रह गरे। उनीहरूले आकाशलाई नयाँ खेलहरू, रमाइला कुराहरू र आधुनिक जीवनशैलीको बारेमा बताए। आकाशलाई उनीहरूको कुरा सुन्दा रमाइलो लाग्यो। विशालले आकाशलाई उनीहरूसँग संगत नगर्न सल्लाह दियो,
तर आकाशले विशालको कुरालाई बेवास्ता गर्यो। उसलाई लाग्यो, विशालले अनावश्यक रूपमा शंका गरिरहेको छ। रवि र सुमितको संगतमा परेपछि आकाशको जीवनमा बिस्तारै परिवर्तन आउन थाल्यो।

३. परिवर्तन र परिणाम
रवि र सुमितसँगको संगतले आकाशको व्यवहारमा ठूलो परिवर्तन ल्यायो। ऊ अब पढाइमा ध्यान दिन छोड्यो, विद्यालयका गृहकार्यहरू अधुरै छोड्न थाल्यो। शिक्षकहरूले कक्षामा प्रश्न सोध्दा ऊ प्रायः मौन बस्थ्यो वा गलत जवाफ दिन्थ्यो। उसको विद्यालयको प्रदर्शन दिन प्रतिदिन खस्कँदै गयो।

घरमा पनि आकाशको व्यवहार बदलियो। ऊ अभिभावकसँग झूट बोल्न थाल्यो, राति अबेरसम्म बाहिर बस्ने र मोबाइलमा धेरै समय बिताउने गर्यो। अभिभावकसँगको उसको सम्बन्ध बिग्रँदै गयो, सानोतिनो कुरामा पनि झगडा हुन थाल्यो। उसले रवि र सुमितको लहैलहैमा लागेर चुरोट पिउन र कहिलेकाहीँ सानोतिनो चोरीमा पनि संलग्न हुन थाल्यो। उसको खल्तीमा सधैं पैसाको अभाव हुन थाल्यो, जसले गर्दा उसले घरबाट पैसा चोर्न पनि पछि परेन। विशालले उसलाई धेरै पटक सम्झाउने प्रयास गर्यो, तर आकाशले विशाललाई नै आफ्नो दुश्मन ठान्न थाल्यो। उसको उज्ज्वल भविष्य अन्धकारतर्फ धकेलिँदै थियो।

४. अभिभावकको भूमिका
आकाशको व्यवहारमा आएको परिवर्तन देखेर उसका अभिभावक चिन्तित भए। सुरुमा उनीहरूले आकाशलाई मायालु ढंगले सम्झाउने प्रयास गरे। ‘बाबु, तिमी किन यस्तो गरिरहेका छौ? तिम्रो पढाइ किन बिग्रँदैछ?’ जस्ता प्रश्नहरू सोधे। तर आकाशले हरेक पटक झूटो बहाना बनाउँथ्यो। जब आकाशले कुरा लुकाउन थाल्यो र झन् झन् बिग्रँदै गयो, तब अभिभावकले उसको निगरानी बढाए। उनीहरूले विद्यालयका शिक्षकहरूसँग भेटेर आकाशको बारेमा सोधपुछ गरे। शिक्षकहरूले पनि आकाशको पढाइ र व्यवहारमा आएको नकारात्मक परिवर्तनबारे बताए।

अभिभावकले विशालसँग पनि कुरा गरे। विशालले रवि र सुमितको संगतले आकाश बिग्रिएको कुरा बतायो। सबै कुरा थाहा पाएपछि आकाशका अभिभावकले आकाशसँग खुल्ला र इमान्दार संवाद गर्ने निर्णय गरे। उनीहरूले आकाशलाई आफ्नो छेउमा बसाएर मायापूर्वक सोधे, ‘बाबु, तिमीलाई के समस्या छ? हामी तिम्रो अभिभावक हौं, तिमीले हामीसँग सबै कुरा भन्न सक्छौ।’ अभिभावकको मायालु व्यवहार देखेर आकाशको मन पग्लियो। उसले आफ्ना सबै गल्तीहरू स्वीकार गर्यो र रवि तथा सुमितको संगतले आफू कसरी गलत बाटोमा लागेको थियो भन्ने कुरा बतायो। अभिभावकले उसलाई गलत संगतका परिणामबारे बुझाए र सही बाटोमा आउन प्रोत्साहन गरे। उनीहरूले आकाशलाई आवश्यक परेमा काउन्सिलिङको पनि सहयोग लिने बताए।

५. पश्चात्ताप र सुधार
अभिभावकको अथक प्रयास र अगाध मायाले आकाशलाई आफ्नो गल्ती महसुस भयो। एक दिन रवि र सुमितले आकाशलाई एउटा ठूलो चोरीको योजनामा सामेल हुन आग्रह गरे। त्यो बेला आकाशले उनीहरूको वास्तविक नियत बुझ्यो। उसलाई विशालले दिएको सल्लाह याद आयो। उसले तत्कालै त्यो योजना अस्वीकार गर्यो र रवि तथा सुमितको संगत सधैंका लागि त्याग्यो।

आकाशले आफ्ना अभिभावकसँग माफी माग्यो र फेरि कहिल्यै गलत बाटोमा नलाग्ने प्रतिज्ञा गर्यो। अभिभावकले उसलाई अँगालो हालेर माफ गरिदिए। त्यसपछि आकाशले आफ्नो पढाइमा पुनः ध्यान दिन थाल्यो। उसले विशालसँग पनि माफी माग्यो र उनीहरूको मित्रता झन् गाढा भयो। आकाशले बिस्तारै आफ्नो पुरानो छवि फिर्ता पायो। उसले मेहनतका साथ पढ्यो र परीक्षामा राम्रो अंक ल्यायो। आकाश फेरि पुरानै असल, मेहनती र आज्ञाकारी विद्यार्थी बन्यो।

Happy International Labour Day!

On this special day, Sigma English School extends heartfelt respect and gratitude to all hardworking people whose dedication builds a better future.

Wishing everyone a meaningful and inspiring Labour Day!

Urgent Vacancy Notice

Sigma English School is urgently seeking a qualified Secondary Level Teacher.

किनकि जीवन आफैंमा एउटा अनमोल उपहार हो, र यसलाई पूर्ण रूपमा जिउनु हाम्रो कर्तव्य हो।

कुनै एक रमणीय गाउँमा, जहाँ हरियाली पहाडहरूले आकाशलाई चुम्थे र स्वच्छ नदी कलकल बग्थ्यो, त्यहाँ एउटी सानी केटी थिइन् जसको नाम थियो झमक। झमकको जन्म अरू बालबालिकाको जस्तो सामान्य थिएन। उनको शरीरले उनको मनको कुरा मान्दैनथ्यो। हातहरूले कलम समात्न सक्दैनथे, खुट्टाहरूले दौडन जान्दैनथे, र बोलीले शब्दहरू उच्चारण गर्न संघर्ष गर्थ्यो। उनलाई सेरेब्रल पाल्सी (मस्तिष्क पक्षाघात) भएको थियो, जसले उनको शरीरलाई नियन्त्रण गर्न कठिन बनाउँथ्यो।

गाउँका धेरै मानिसहरूले उनलाई दयाको दृष्टिले हेर्थे, कतिले त उनको भविष्य अन्धकार देख्थे। तर झमकको मनमा एउटा अनौठो दृढता थियो। उनको आँखामा सपनाहरू चम्किरहेका थिए, जुन शरीरको कमजोरीले छेक्न सक्दैनथ्यो। उनले आफ्नो वरिपरिको प्रकृतिलाई नै आफ्नो साथी बनाइन्। बिहानको शीतले भिजेका घाँसका पातहरू, चराहरूको मीठो चिरबिर, नदीको सुमधुर आवाज, र पहाडको विशालताले उनलाई प्रेरणा दिन्थ्यो। उनले महसुस गरिन् कि प्रकृतिले कसैलाई पनि कमजोर ठान्दैन, सबैलाई बाँच्ने र फुल्ने अवसर दिन्छ।

झमकलाई पढ्ने र लेख्ने ठूलो इच्छा थियो। तर कसरी? जब हातहरूले काम गर्दैनथे। उनले हार मानिनन्। उनले आफ्नो खुट्टाको प्रयोग गर्न थालिन्। सुरुमा त निकै गाह्रो भयो। खुट्टाका औंलाहरूले कलम समात्न मान्दैनथे, अक्षरहरू बांगोटिंगो बन्थे। तर झमकले हरेक दिन अभ्यास गरिन्। उनको परिवारले पनि उनलाई साथ दियो, विशेषगरी उनकी आमाले। आमाले उनलाई अक्षरहरू चिनाइदिइन्, शब्दहरू बुझाइदिइन्। झमकले आफ्नो खुट्टाको बुढी औंला र अर्को औंलाको बीचमा कलम च्यापेर लेख्न सिकिन्। यो कुनै साधारण काम थिएन, यो अथक प्रयास, धैर्य र अदम्य साहसको प्रतिफल थियो।

समय बित्दै गयो। झमकले लेख्न मात्र होइन, सुन्दर कविता र कथाहरू पनि लेख्न थालिन्। उनका शब्दहरूमा जीवनको गहिराइ, प्रकृतिको सुन्दरता, र मानिसको संघर्ष झल्किन्थ्यो। उनको पहिलो पुस्तक प्रकाशित भयो, जसले सबैलाई चकित पार्यो। मानिसहरूले उनको कथा सुनेर प्रेरणा पाए। उनले प्रमाणित गरिदिइन् कि शारीरिक कमजोरीले कसैको प्रतिभा र इच्छाशक्तिलाई रोक्न सक्दैन।

झमकले सधैं भन्थिन्, “हामी सबैको जीवनमा आ-आफ्नै समस्याहरू हुन्छन्। कोही शारीरिक रूपमा कमजोर हुन्छन्, कोही आर्थिक रूपमा, कोही मानसिक रूपमा। तर यी समस्याहरू हाम्रो जीवनको अन्त्य होइनन्। प्रकृतिले हामीलाई बाँच्न सिकाउँछ। रुखले आँधीबेहरी सहेर पनि फल दिन्छ, नदीले चट्टान छिचोलेर पनि आफ्नो बाटो बनाउँछ। हामीले पनि प्रकृतिको जस्तै धैर्य र साहस राख्नुपर्छ।”

उनको जीवनले यो सन्देश दियो कि हरेक व्यक्तिमा विशेष क्षमता हुन्छ। हामीले आफ्नो कमजोरीलाई होइन, आफ्नो शक्तिलाई चिन्नुपर्छ। प्रकृतिको हरेक अंशले हामीलाई जीवनको पाठ सिकाउँछ। झमक कुमारी घिमिरे, जसलाई समाजले काँडाघारीमा फुलेको फूल भन्थ्यो, उनले आफ्नो जीवनले लाखौं मानिसहरूलाई प्रेरणा दिइन् कि समस्याहरू जतिसुकै ठूला भए पनि, हामीले हार मान्नु हुँदैन। हामीले बाँच्नुपर्छ, संघर्ष गर्नुपर्छ, र प्रकृतिको सुन्दरतालाई आत्मसात गर्दै अगाडि बढ्नुपर्छ। किनकि जीवन आफैंमा एउटा अनमोल उपहार हो, र यसलाई पूर्ण रूपमा जिउनु हाम्रो कर्तव्य हो।

छात्रवृत्ति सम्बन्धी सूचना !

📢 VACANCY ANNOUNCEMENT

🎓 Position: Secondary Level Teacher
📘 Subjects: Mathematics / Optional Mathematics

🏫 Institution:
Sigma English School
Haldibari-2, Jhapa

👨‍🏫 Requirements:
• Master’s Degree in relevant subject
• Experienced and professionally committed teacher
• Strong teaching and classroom management skills
📩 Apply Now:
Email: [email protected]
📞 Contact:
9852671191 / 9802671191