24/05/2026
चर्किएको भित्तामा पनि जीवनले मुस्कुराउन सक्छ भने, हामी त मान्छे हौँ हिम्मत किन हार्ने?
कहिलेकाहीँ जीवनले हामीलाई त्यस्तो मोडमा ल्याइदिन्छ, जहाँ बाटो देखिँदैन, उज्यालो हराएजस्तो लाग्छ, र आफ्नै छायाँ पनि अनजान जस्तो लाग्छ। मन भित्रको आवाजहरू चुप हुन्छन्, अनि बाहिरको संसार झनै टाढा टाढा लाग्न थाल्छ।
तर यही जीवनले नै हामीलाई सिकाउँछ टुट्नु अन्त्य होइन, फेरि उठ्नुको सुरुवात हो।
हेर त, पुरानो घरको चर्किएको भित्तामा पनि अझै जीवन अडिएको हुन्छ। पानी पर्छ, घाम लाग्छ, बतास चल्छ, तर त्यो भित्ताले फेरि पनि आकाशलाई हेरेर उभिन सिकेको हुन्छ। अनि यदि निर्जीव भित्ताले त सहेर बाँच्न सक्छ भने, हामी त भावना भएका मान्छे हौँ हामी किन हार मान्ने?
दुख त आउने नै हो। कहिलेकाहीँ आँसुले बाटो बन्द गर्छ, कहिलेकाहीँ आशाले साथ छोडेजस्तो लाग्छ। तर याद राख्नु जति ठूलो आँधी आए पनि, जरा गहिरो भएको रूख कहिल्यै ढल्दैन।
हामी भित्र पनि त्यही जरा छ आशा, सपना र संघर्षको।
जीवन सधैं सजिलो हुँदैन, तर हरेक कठिनाइपछि एउटा नयाँ बिहान पर्खिरहेको हुन्छ। जुन बिहानले भन्छ “तिमी अझै सकिएका छैनौ।”
त्यसैले टुटेर बस्नु होइन, फेरि जोडिन सिक। रोएर बस्नु होइन, आँसु पुछेर अघि बढ्न सिक। किनकि तिमी भित्र त्यो शक्ति छ, जुन कुनै पनि कठिनाइभन्दा ठूलो छ।
चर्किएको भित्ताले पनि मुस्कान बोक्न सक्छ भने, हामीले त अझै धेरै मुस्कानहरू बाँकी राखेका छौँ ।
हिम्मत कहिल्यै हार्नु हुँदैन। किनकि अन्त्य अन्धकार होइन नयाँ सुरुवात हुन्छ।
