Lotus Education

एकपटक एक साधुका शिष्यले भने– गुरुदेव, मलाई मनमा उब्जने अनेक विचारको प्रवाहले हैरान बनाइसक्यो । मलाई आफू मानसिक रोगी बन्दै छु कि जस्तो लाग्न थालेको छ । हजुरले यसको समाधान बताइदिनुन प-यो । साधुले उनलाई अर्का एक साधुको ठेगाना दिएर उनको दिनचर्या राम्ररी हेर्नू भन्दै पठाए ।

शिष्य अर्का साधुकहाँ पुगे । उनी एक धर्मशालाका रक्षक थिए । उनी निकै सरल देखिन्थे । उनको दिनचर्या खासै सिक्नलायक जस्तो देखिन्नथ्यो । साधुको पूरै दिनचर्या राम्ररी नियालिसकेपछि एक दिन शिष्यले उनलाई सोधे– साधु महाराज, हजुर राति सुत्नुअघि र उठेपछि के-के गर्नुहुन्छ ?

धर्मशालाका रक्षक साधुले भने– म हरेक रात सुत्नुअघि भाँडा माझ्छु । बिहान उठेपछि तिनै भाँडामा लागेको धुलो पुनः पखालेर सफा गर्छु । भाँडा फोहोर नहोस् भनेर म जहिल्यै ध्यान दिन्छु । साधुको जवाफ सुनेर शिष्य निराश भए । उनी आफ्ना गुरुकहाँ फर्किए । उनले गुरुलाई साधुसितको कुराकानी र उनको दिनचर्याबारे बताए ।

गुरुले भने– जे थाहा पाउन योग्य थियो, त्यो तिमीले देखेर आयौ । तर, तिमीले बुझ्न भने सकेनौ । राति सुत्नुअघि तिमी पनि साधुले भाँडा माझेजस्तै आफ्नो मन माझ र बिहान उठेपछि त्यसलाई पुनः धोऊ र टलक्क टल्काऊ । बिस्तारै तिम्रो मन सफा हुनेछ । किनकि, हामीलाई मनको सफाइ अत्यन्त आवश्यक छ । मनको स्वच्छतामै समग्र जीवनको स्वच्छता या अस्वच्छता निर्भर छ । जसले यो तथ्य बिर्सन्छ, उसले आफ्नै खुट्टामा बन्चरो प्रहार गर्नेछ । र जीवनभर मानसिक तनावको भुमरीमा फसिरहनेछ । ❤️

HOME TUTION TUTOR required up to class 10.
Location : Butwal to Bhairahawa area
Salary : Negotiable ( contract )
Registration link: https://forms.gle/cyPN8gtSjrcqpzKB7

https://forms.gle/cyPN8gtSjrcqpzKB7

एक बालक अत्यन्त रिसाहा थिए । उनी छिनछिनमै रिसाइरहन्थे । एक दिन उनका पिताले फलामे किलाको एउटा थैलो दिँदै भने- बाबु, तिमीलाई दिनमा जतिपटक रिस उठ्छ, त्यति नै पटक यो थैलाबाट निकालेर एउटा किला यो भित्तोमा ठोकिदिनू ।

बालक पहिलो दिन ४० पटक रिसाए र उनले ४० वटै किला भित्तामा ठोकिदिए । दिनदिनै किला ठोक्दै जाँदा किलाको संख्या घट्दै गयो । उनलाई किला ठोक्न यति धेरै मिहिनेत गर्नुभन्दा रिसमाथि नियन्त्रण गर्नु ठीक लाग्न थाल्यो । पछिल्लो सातामा उनले आफ्नो रिसमाथि केही हदसम्म नियन्त्रण राख्न सिके । यस्तो हुँदै जाँदा यस्तो दिन पनि आयो, जुन दिन बालकले एउटै किला पनि भित्तामा ठोक्नुपरेन ।

बालकले यसबारे आफ्ना पितालाई बताए । पिताले उनलाई पुनः अर्को काम दिए । उनले भने– अब तिमी जुन दिन एकपटक पनि रिसाउँदैनौ, त्यस दिन यस भित्ताबाट एउटा किला निकाल्ने गर । बालकले यसै गरे । धेरै दिनपछि उनले भित्ताका सबै किला निकाली भ्याए । त्यसपछि उनले खुसी हुँदै पितालाई यो कुरा सुनाए।

छोराको कुरा सुनेपछि पिताले उनलाई सोही भित्तोनजिक लगे र भने– बाबु, तिमीले निकै राम्रो काम ग-यौ । तर, के तिमी यो पर्खालमा किलाले पारेका प्वाल देखिरहेका छौ ? अब यो पर्खाल पहिलेजस्तो बन्न सक्दैन । यसका लागि हामीले धेरै मिहिनेत गर्नुपर्छ ।

जब तिमी रिसाउँछौ, त्यतिखेर रिसमा निस्कने शब्द र विचारले पनि तिम्रो व्यक्तित्वमाथि गहिरा घाउ बनाउँछन् । र, ती घाउ सजिलै निको हुन सक्दैनन् । त्यसैले फेरि-फेरि रिस उठ्दा यो सत्य जहिल्यै मनन गर्नू । ❤️

बिरामी बुबाले आफ्नो मृत्यू अगाडि छोरालाई बोलाएर हातमा लगाएको घडी फुकालेर दिंदै भने "यो २०० वर्ष पुरानो हो I यो घडी तिम्रो हजुरबुवाले परलोक जानु अगाडि मलाई दिनुभएको थियो Iअब म तिमिलाइ दिनेछु तर यो तिमीलाई दिनु अगाडि पहिले घडी मर्मत गर्ने ठाउँमा जाऊ र यसको मूल्य सोधेर आऊ I"

छोरा पसलमातिर हिड्यो ,एक छिन पछि छोरो फर्केर आयो र निरास हुँदै भन्यो, "यसलाई त १०० रुपैयाँ मात्र पर्ने रहेछ किनकि यो निक्कै पुरानो रहेछ I"
ए होर ! बुवाले उत्तर दिनुभयो !
त्यसो भए तिमी कफी सपमा सोधेर आऊ I छोरा एकछिन पछि फेरि फर्केर आएर भन्यो, "त्यहाँ त झन यस्तो थोत्रो घडिको के काम ? बरु कफि खान दिन्छु घडी छोडेर जाउ पो भन्यो ! "
ल ठिक छ !
त्यसो भए तिमी संग्रहालय जाऊ र यसको मूल्य सोधेर आऊ I एक छिन पछि छोरो दङ्ग पर्दै आएर भन्यो," त्यहाँ त यस घडीको मूल्य दश लाख रुपैयाँ पर्ने रहेछ !"

बाबुले घडी छोराको हातमा राख्दै भने "बाबु, सबैले सबै कुराको महत्व बुझ्न सक्दैनन् I त्यसैले तिमी पनि त्यस्तो ठाउँ र त्यस्ता मानिसका बीचमा मात्र बस जसले तिम्रो मूल्य र महत्व बुझ्न सक्दछन् I"❤️

💪💪

सन् १९९४ सम्म जेफ बेजोस वाल स्ट्रिटको एउटा इन्भेस्टमेन्ट फर्ममा काम गर्थे । सो कम्पनीमा बेजोस राम्रै पोजिसनमा काम गरिरहेका थिए । उनी कम्पनीमा सिनियर भाइस प्रेसिडेन्टका रूपमा कार्यरत थिए । उनको पद र जिम्मेवारी हेर्दा उनले निकै राम्रो तलब, सुविधा पाउँथे भन्ने निश्चित छ । सोही जागिरमा अडिन सकेको खण्डमा उनले वर्षौं वर्ष निकै सानदार जागिरे जीवनको आनन्द उठाउन सक्ने थिए ।

तर, बेजोस अलिक फरक स्वभावका थिए । त्यसैले, उनी त्यो बाटो हिँड्न तयार भएनन्, जुन उनका लागि सुरक्षित थियो । सन् १९९४ मा उनले त्यस्तो आकर्षक जागिर छाडिदिए, जुन जागिर पाउनेबारे मानिसले सपना देख्न मात्र सक्थे, विपनामा सो स्थान पाउन लगभग असम्भवजस्तै थियो । उनले कम्पनीको ठूलो आर्थिक सुरक्षालाई पलभरमै त्यागिदिए । जागिरबाट राजीनामा दिएर एकाएक त्यसरी हिँडेको देख्दा उनका सहकर्मी अत्यन्त अचम्मित भएका थिए ।

जागिर छाडेपछि उनी सियाटल गए । त्यहाँ उनले लाखौँ किताब अनलाइन बिक्री गर्ने कम्पनी बनाउने योजनामाथि काम सुरु गरे । उनको अथक मिहिनेतस्वरूप अन्ततः जुलाई १९९५ मा अमेजन कम्पनीको विधिवत् शुभारम्भ भयो । अमेजनले बेजोसको दुनियाँ कहाँबाट कहाँ पु-यायो, त्यसको साक्षी संसार छ ।

आज जेफ बेजोस संसारकै सबैभन्दा सम्पन्न व्यक्ति हुन् । उनको सम्पत्ति लगभग एक सय ३० अर्ब डलरबराबर छ । त्यतिखेर बेजोसले आफ्नो सुरक्षित जागिरे जीवनको मोहमा त्यो फरक बाटो हिँड्ने साहस नगरेको भए आज पनि उनी कुनै कम्पनीको तलब, सुविधामुनि काम गरिरहेका कुनै आमकार्मचारी हुने थिए । ❤️

महान् विचारक कन्फ्युसियस एकपटक आफ्ना शिष्यहरूका साथमा लामो यात्रामा थिए । बाटोमा पर्ने कुनै एक गाउँमा पुगेपछि उनले त्यहाँ बसोवास गर्ने एउटा परिवारका एकजना निकै बुद्धिमान् बालकबारे थाहा पाए । त्यसपछि कन्फ्युसियसले उनीसित भेटघाट गरे । भेटघाटका क्रममा कन्फ्युसियसले ती बालकलाई सोधे– संसारमा मानिसबीच निकै असमानता र भेदभाव छ । यसलाई हामी कसरी हटाउन सक्छौँ ?

बालकले तुरुन्तै जवाफ दिए– यस्तो किन गर्नुपर्‍यो ? यसको के नै आवश्यकता छ र ? हामीले पर्वतलाई फुटाएर समथर बनाइदियौँ भने चराचुरुंगी कहाँ बस्लान् ? हामीले नदी र सागरलाई पुरिदियौँ भने माछा कसरी जीवित रहलान् ? विश्व यति विशाल र विस्तृत छ कि त्यसमाथि यी असमानता र विसंगतिको उसमाथि कुनै प्रभाव पर्नेछैन । ती बुद्धिमान् बालकको यस्तो जवाफ सुनेर कन्फ्युसियसका शिष्य निकै प्रभावित भए ।

उनीहरूले बालकको मुरीमुरी प्रशंसा गरे । तर, कन्फ्युसियसले गम्भीरतापूर्वक भने– मैले यस्ता निकै धेरै बालक देखेको छु, जो आफ्नो उमेर र क्षमताअनुसार खेलकुद र बालसुलभ गतिविधिमा मन लगाउनुको साटो संसार र संसारको गतिलाई बुझ्नतिर मन लगाउँछन् । तर, मेरो अनुभवअनुसार तीमध्ये कुनै पनि प्रतिभावान् बालकले जीवनमा एउटा पनि महत्वपूर्ण काम गर्न सकेनन् । किनकि, उनीहरूले आफ्नो बालापनको सरलता, चञ्चलता र सहज अनुत्तरदायित्वको कुनै अनुभव नै गरेनन् । ❤️

एकपटक एक शिक्षकले कक्षाकोठामा पढाइरहेका थिए । उनले अचानक गोजीबाट सय रुपैयाँको नयाँ नोट निकाले । उनले विद्यार्थीलाई नोट देखाउँदै प्रश्न गरे– भाइबहिनी हो ! के तपाईंहरू भन्न सक्नुहुन्छ कि यो कति रुपैयाँको नोट हो ? सबै विद्यार्थीले एक स्वरमा जवाफ दिए– सय रुपैयाँको ।

यो नोट कोको लिन चाहनुहुन्छ, भन्नुहोस् त ! सबै विद्यार्थीले एकसाथ हात उठाए । त्यसपछि शिक्षकले सो नोटलाई मुठीमा बन्द गरेर कच्याककुचुक पारे । नोट एउटै डल्लो पर्‍यो । त्यसपछि त्यही डल्लो देखाउँदै शिक्षकले सोधे– अब यो नोट कोको लिन चाहनुहुन्छ ? फेरि पनि सम्पूर्ण विद्यार्थीले एकसाथ हात उठाए । विद्यार्थीको जवाफपछि शिक्षकले पुनः सो नोटलाई जमिनमा फाले र आफ्नो जुत्ताले मजाले कुल्चिए । कुल्चिएको फोहोर नोट टिपेर शिक्षकले विद्यार्थीलाई देखाउँदै सोधे– अब यो नोट को–को लिन चाहनुहुन्छ ? पुनः सबै विद्यार्थीले एकसाथ हात उठाए ।

सबैले हात उठाएको देखेर मुसुक्क मुस्कुराउँदै शिक्षकले भने– विद्यार्थी भाइबहिनी हो ! आज मैले तपाईंहरूलाई एउटा गज्जबको शिक्षा दिएको छु । सुरुमा यो सय रुपैयाँको नयाँ नोट थियो । जब मैले यसलाई मुठीमा राखेर कच्याककुचुक पारेँ, त्यतिखेर पनि यसको मूल्य सय रुपैयाँ नै थियो । पछि मैले जुत्ताले कुल्चिँदा यो नोट फोहोर भयो, धुलो लाग्यो । तैपनि, यसको मूल्य सय रुपैयाँ नै छ । मानिसको जीवनमूल्य पनि यस्तै हुनुपर्छ । मानिसको क्षमता, बुद्धि र सीप जहिल्यै एकसमान रहन्छन् । त्यसैले, तपाईंहरूले पनि जीवनमा जतिसुकै कठिनाइ आओस्, जतिसुकै कठिन चुनौती पार गर्नुपरोस् आफ्नो मूल्य यस नोटको जस्तै कहिल्यै घट्न नदिनुहोला । ❤️

सरकारले परीक्षा र भर्नाको बारेमा साउनको अन्तिम हप्ता मात्र निर्णय लिने घोषणा गरेको छ !❤️