IKdoedurfkan/Vrij Eten

IKdoedurfkan/Vrij Eten Ikdoedurfkan therapiepraktijk voor coaching, healing en massage. Therapie op maat. Ikdoedurfkan ondersteunt je op een manier die bij jou past, op weg naar leven.

Therapiepraktijk Ikdoedurfkan biedt ondersteuning aan mensen die op de één of andere manier vastgelopen zijn in het leven, maar vooral aan mensen met een eetverslaving. Ikdoedurfkan werkt vanuit het principe dat jij als mens uniek bent en vanuit dat principe gaan we samen op zoek naar ondersteuning die bij jou past. Je kunt hierbij denken aan gesprekken in de praktijkruimte, tijdens het wandelen,

tijdens het sporten, op een terras of bankje in een park, via skype of online coaching waarbij je vanuit je eigen veilige omgeving ondersteunt kunt worden.

04/12/2022

Ik wilde dat ik een stukje kon nemen, maar ik eet ‘clean’

Het is cake lieverd, geen heroïne....

Vrijheid is durven groeien van wie je denkt te zijn naar wie je werkelijk bent.Ga er voor want wie je werkelijk bent wac...
02/09/2022

Vrijheid is durven groeien van wie je denkt te zijn naar wie je werkelijk bent.
Ga er voor want wie je werkelijk bent wacht op je.

Vandaag vroeg iemand me of ik zwanger was. Uhm, ik weet niet hoor maar ik heb de overgang al een tijdje achter me.Waarsc...
01/09/2022

Vandaag vroeg iemand me of ik zwanger was.
Uhm, ik weet niet hoor maar ik heb de overgang al een tijdje achter me.
Waarschijnlijk vond ze dat ik voller geworden was de laatste tijd.
Zou maar zo kunnen kloppen, alhoewel ik zelf het gevoel heb dat mijn lijf me perfect past.
Ik laat me niet meer gek maken.
Niet door mijn eigen hoofd en zeker niet door dat van een ander.

Het is bijna 1,5 jaar geleden dat ik iets op de pagina geschreven heb. Het was lastig. Voor mij. Vrij zijn. Wat betekent...
31/08/2022

Het is bijna 1,5 jaar geleden dat ik iets op de pagina geschreven heb. Het was lastig. Voor mij.
Vrij zijn. Wat betekent vrij zijn.
Wat is vrij als er aan alle kanten vrijheidsbeperkingen opgelegd worden.
Waar blijf je dan met je vrij zijn?
Het heeft mij heel veel slapeloze nachten en hoofdbrekens bezorgd.
Het maakte dat ik niet kon posten hier.
Vrij eten, vrij denken, vrij zijn, vrij…..is alles voor mij.
Zonder restricties op welke manier dan ook.
Wat ik in het vrij eten doe stond haaks op wat er de laatste twee jaar van mij gevraagd werd.
Toch geloof ik met heel mijn hart in de vrije ziel, het vrije in ieder individu, het vrije lichaam.
Als we vrij naar elkaar blijven kijken en vrij zijn in ons oordeel, dan is- in mijn beleving- alles goed💗

Stel je eens voor.....dat ik niet meer bang ben,dat ik me overgeef aan de stroom van het leven, dat ik iedere angstdat i...
31/03/2020

Stel je eens voor.....
dat ik niet meer bang ben,
dat ik me overgeef aan de stroom van het leven,
dat ik iedere angst
dat ik iets niet aankan
achter me laat,
dat ik geen preventieve maatregelen meer neem
geen verbeteringsprogramma's meer volg,
niet meer eindeloos doorneem
of alles wel goed is gegaan,
maar er volledig op vertrouw
dat het leven me ieder moment precies geeft wat ik nodig heb,
dat ik ieder moment
precies ben
wie ik moet zijn.

Stel je eens voor
dat ieder schuldgevoel verdwenen is,
alle schaamte,
alle verontschuldiging
dat ik ben
zoals ik ben.

Stel je eens voor
dat ik precies kan voelen wat goed voor me is,
dat er geen onderscheid meer is
tussen mij en het leven,
dat ik in mezelf kan blijven
terwijl ik naar een ander kijk,
dat ik mijn impulsen weet en volg,
dat ik mijn grenzen voel,
beide voeten stevig op de grond,
dat ik alleen nog maar
ben wie ik ben,
mijn leven leef.

Stel je eens voor
dat alle twijfels aan mijzelf verdwenen zijn,
dat ik alleen nog maar
voel wat ik voel,
denk wat ik denk,
doe wat ik doe.

Stel je eens voor
dat mijn behoedzaamheid verdwenen is,
dat ik me in het leven gooi,
durf te surfen
op de top van de golf,
genietend
alle remmen loslaat,
volledig laat zien wie ik ben,
stralend,
zonder enige terughouding.

Stel je eens voor dat ik rust kan vinden in het doen,
dat de stemmen in mijn hoofd eerbiedig zwijgen,
dat ik uitrust terwijl ik bezig ben,
dat ik alle stress vergeet
dat ik alleen nog maar hier en nu ben,

een prachtig gevoelig mens,
al helemaal goed,
vol vertrouwen in het leven.

(Auteur onbekend)

❤️Het was 13 maart 2020 En de straten waren leeg, de winkels waren gesloten, de mensen kwamen niet meer buiten. Maar de ...
17/03/2020

❤️
Het was 13 maart 2020
En de straten waren leeg, de winkels waren gesloten, de mensen kwamen niet meer buiten.

Maar de lente wist het niet...
En de bloemen bleven bloeien.
En de zon scheen.
En de zwaluwen kwamen terug.
En de lucht werd roze en blauw.
's Morgens bakten we brood en cake.
Het werd later donker en 's ochtends kwam het licht vroeg door de ramen.

Het was 13 maart 2020
De jongeren studeerden online.
En 's middags speelde je onvermijdelijk in huis.

Het was het jaar waarin je alleen buiten kwam om te winkelen.
Alles was gesloten.
Zelfs de kantoren, hotels en bars.
Het leger begon uitgangen en grenzen te bewaken.
Er was niet genoeg ruimte voor iedereen in ziekenhuizen
En mensen werden ziek.

Maar de lente wist het niet en het ontsproot.
Het was 13 maart 2020.

Allen werden in quarantaine geplaatst.
Grootouders, gezinnen en tieners om gezondheidsredenen
Toen werd de angst echt!!
En de dagen zagen er allemaal hetzelfde uit.

Maar de lente wist het niet en de rozen bleven bloeien.
Het plezier van samen eten werd herontdekt.
Tijd om te schrijven en te lezen, je liet je fantasie de vrije loop en verveling werd creativiteit.

Sommigen leerden een nieuwe taal.
Sommigen ontdekten kunst.
Studenten werkten voor het laatste examen dat nog ontbrak voor het eindexamen.

Een van hen merkte op dat hij niet echt leefde en vond de weg naar zichzelf terug.
De andere stopte met onwetend onderhandelen.
Eentje sloot het kantoor en opende een herberg met slechts vier mensen.
De andere verliet zijn vriendin om de liefde van zijn leven te vinden.
Er was iemand die dokter werd om iedereen te helpen die het nodig had.

Het was het jaar waarin men het belang erkende van gezondheid en echt lijden, en misschien ook van zijn roeping.

Het jaar waarin de wereld leek te stoppen.
En de economie ging bijna kopje onder, maar stopte niet, het vond zichzelf opnieuw uit.

En de lente wist het niet, en de bloemen bloeiden en de bomen liepen uit .

En toen kwam de dag van bevrijding.
We waren op tv en de premier vertelde iedereen dat de noodsituatie voorbij was.
En dat het virus had verloren!
Dat iedereen samen had gewonnen!
En toen gingen we de straat op.
Met tranen in de ogen.
Zonder maskers en handschoenen.
Onze buurman werd geknuffeld
Alsof hij onze broer was.

En toen kwam de zomer.
Omdat de lente het niet wist
En hij was er nog steeds.

Ondanks alles.
Ondanks het virus.
Ondanks de angst.
Ondanks de dood.
Omdat de lente het niet wist,
leerde iedereen de kracht van het leven.

Auteur: onbekend

11/03/2020

Wat ook emotie-eten is?
Niet eten

We kennen allemaal wel dat gevoel van eenzaamheid, van je alleen voelen. Zelfs als je in een relatie bent en zeker als r...
03/03/2020

We kennen allemaal wel dat gevoel van eenzaamheid, van je alleen voelen. Zelfs als je in een relatie bent en zeker als relaties verbroken zijn.
Met een partner, met een geliefde, met een vriend(in), met een ouder of een kind.

In dat gevoel van eenzaamheid, in je alleen voelen schiet ons hoofd alle kanten op. Willen we het fixen, willen we dat de ander het fixt, willen we dat we het anders gedaan hadden of dat de ander het anders had gedaan.

Denken we dat als er een ‘ander’ in ons leven is, we ons niet meer eenzaam of alleen zullen voelen.

Ik heb ervaren dat iedere keer als ik me eenzaam of alleen voelde, ik mezelf verlaten had. Uit verbinding met mezelf was. Terwijl ik mezelf juist op dat moment zo nodig had.

Door als het ware met dat gevoel te gaan ‘zitten’, helemaal in dat gevoel te duiken en het te onderzoeken, heb ik geleerd en ervaren dat degene die ik op dat moment mistte, ik zelf was. En ook hoe ik met dat gevoel en mezelf kan zijn.

Het is als een baby die zichzelf leert troosten door te duimen. Niemand anders dan jijzelf kan jou geven wat je nodig hebt.

Jeff Foster legt het op een simpele en liefdevolle manier uit in de video hieronder.

Jeff Foster talks of a 'break-up' as a spiritual opportunity - to meet yourself very deeply. To 'break-up' the addiction to past and future, and connect with...

Als je het gaat doen, vrij eten, kan het doodeng zijn! Je lijf verandert, jij verandert, je gevoel verandert....je gaat ...
03/03/2020

Als je het gaat doen, vrij eten, kan het doodeng zijn! Je lijf verandert, jij verandert, je gevoel verandert....je gaat weer voelen. Je gaat weer leven en juist dát kan vreselijk eng zijn. Niemand zegt dat het makkelijk is, maar dat wordt het uiteindelijk wel. Zoek steun, iemand waar je je aan vast kunt houden. Je hebt het namelijk lang genoeg alleen gedaan!

‘Als je moeder zegt dat ze dik is’De tekst hieronder maakte me aan het huilen want........poeh wat is dit waar én wat ku...
28/02/2020

‘Als je moeder zegt dat ze dik is’
De tekst hieronder maakte me aan het huilen want........poeh wat is dit waar én wat kunnen we hier veel van leren.

Dear Mom,

I was 7 when I discovered that you were fat, ugly, and horrible. Up until that point I had believed that you were beautiful—in every sense of the word. I remember flicking through old photo albums and staring at pictures of you standing on the deck of a boat. Your white strapless bathing suit looked so glamorous, just like a movie star. Whenever I had the chance I’d pull out that wondrous white bathing suit hidden in your bottom drawer and imagine a time when I’d be big enough to wear it; when I’d be like you.

But all of that changed when, one night, we were dressed up for a party and you said to me, ‘‘Look at you, so thin, beautiful, and lovely. And look at me, fat, ugly, and horrible.’’

At first I didn’t understand what you meant.

‘‘You’re not fat,’’ I said earnestly and innocently, and you replied, ‘‘Yes I am, darling. I’ve always been fat; even as a child.’’

In the days that followed I had some painful revelations that have shaped my whole life. I learned that:

1. You must be fat because mothers don’t lie.
2. Fat is ugly and horrible.
3. When I grow up I’ll look like you and therefore I will be fat, ugly, and horrible too.

Years later, I looked back on this conversation and the hundreds that followed and cursed you for feeling so unattractive, insecure, and unworthy. Because, as my first and most influential role model, you taught me to believe the same thing about myself.

With every grimace at your reflection in the mirror, every new wonder diet that was going to change your life, and every guilty spoon of ‘‘Oh-I-really-shouldn’t,’’ I learned that women must be thin to be valid and worthy. Girls must go without because their greatest contribution to the world is their physical beauty.

Just like you, I have spent my whole life feeling fat. When did fat become a feeling anyway? And because I believed I was fat, I knew I was no good.

But now that I am older, and a mother myself, I know that blaming you for my body hatred is unhelpful and unfair. I now understand that you too are a product of a long and rich lineage of women who were taught to loathe themselves.

Look at the example Nanna set for you. Despite being what could only be described as famine-victim chic, she dieted every day of her life until the day she died at 79 years of age. She used to put on makeup to walk to the mailbox for fear that somebody might see her unpainted face.

I remember her ‘‘compassionate’’ response when you announced that Dad had left you for another woman. Her first comment was, ‘‘I don’t understand why he’d leave you. You look after yourself, you wear lipstick. You’re overweight, but not that much.’’

Before Dad left, he provided no balm for your body-image torment either.

‘‘Jesus, Jan,’’ I overheard him say to you. ‘‘It’s not that hard. Energy in versus energy out. If you want to lose weight you just have to eat less.’’

That night at dinner I watched you implement Dad’s ‘‘Energy In, Energy Out: Jesus, Jan, Just Eat Less’’ weight-loss cure. You served up chow mein for dinner. Everyone else’s food was on a dinner plate except yours. You served your chow mein on a tiny bread-and-butter plate.

As you sat in front of that pathetic scoop of mince, silent tears streamed down your face. I said nothing. Not even when your shoulders started heaving from your distress. We all ate our dinner in silence. Nobody comforted you. Nobody told you to stop being ridiculous and get a proper plate. Nobody told you that you were already loved and already good enough. Your achievements and your worth—as a teacher of children with special needs and a devoted mother of three of your own—paled into insignificance when compared with the centimeters you couldn’t lose from your waist.

It broke my heart to witness your despair and I’m sorry that I didn’t rush to your defense. I’d already learned that it was your fault that you were fat. I’d even heard Dad describe losing weight as a ‘‘simple’’ process—yet one that you still couldn’t come to grips with. The lesson: You didn’t deserve any food and you certainly didn’t deserve any sympathy.

But I was wrong, Mom. Now I understand what it’s like to grow up in a society that tells women that their beauty matters most, and at the same time defines a standard of beauty that is perpetually out of our reach. I also know the pain of internalizing these messages. We have become our own jailors and we inflict our own punishments for failing to measure up. No one is more cruel to us than we are to ourselves.

But this madness has to stop, Mom. It stops with you, it stops with me, and it stops now. We deserve better—better than to have our days brought to ruin by bad body thoughts, wishing we were otherwise.

And it’s not just about you and me anymore. It’s also about Violet. Your granddaughter is only 3 and I do not want body hatred to take root inside her and strangle her happiness, her confidence, and her potential. I don’t want Violet to believe that her beauty is her most important asset; that it will define her worth in the world. When Violet looks to us to learn how to be a woman, we need to be the best role models we can be. We need to show her with our words and our actions that women are good enough just the way they are. And for her to believe us, we need to believe it ourselves.

The older we get, the more loved ones we lose to accidents and illness. Their passing is always tragic and far too soon. I sometimes think about what these friends—and the people who love them—wouldn’t give for more time in a body that was healthy. A body that would allow them to live just a little longer. The size of that body’s thighs or the lines on its face wouldn’t matter. It would be alive and therefore it would be perfect.

Your body is perfect too. It allows you to disarm a room with your smile and infect everyone with your laugh. It gives you arms to wrap around Violet and squeeze her until she giggles. Every moment we spend worrying about our physical ‘‘flaws’’ is a moment wasted, a precious slice of life that we will never get back.

Let us honor and respect our bodies for what they do instead of despising them for how they appear. Focus on living healthy and active lives, let our weight fall where it may, and consign our body hatred in the past where it belongs. When I looked at that photo of you in the white bathing suit all those years ago, my innocent young eyes saw the truth. I saw unconditional love, beauty, and wisdom. I saw my Mom.

Love, Kasey xx

(Kasey Edwards)

Be a lady they said.....
25/02/2020

Be a lady they said.....

Publication Girls. Girls. Girls. Magazine Directed by Paul McLean Words by Camille Rainville Narrated by Cynthia Nixon Produced by Claire Rothstein Post by m...

17/01/2020

Ik zei zachtjes tegen mijn lichaam:”Ik wil je vriend zijn”
Het ademde diep en zei:”Hier heb ik mijn hele leven op gewacht”

Adres

Kleine Baan 11
Zwolle
8011BD

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer IKdoedurfkan/Vrij Eten nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.

Contact De Scholen

Stuur een bericht naar IKdoedurfkan/Vrij Eten:

Snelkoppelingen

Delen