Psychologie met Chantal

23/08/2026

🔬 ONDERZOEKSNIEUWS

Wat helpt kinderen met een verstandelijke beperking bij hun sociaal-emotionele ontwikkeling?

Een recente systematische review uit 2026 onderzocht 12 interventiestudies bij kinderen van 0 tot 8 jaar met een verstandelijke beperking.

De onderzoekers vonden aanwijzingen dat verschillende interventies kunnen helpen bij het ontwikkelen van sociaal-emotionele vaardigheden. Onder andere creatieve drama, spel en sociale interactie, beweging en digitale hulpmiddelen lieten veelbelovende resultaten zien.

Maar: veelbelovend betekent nog niet bewezen effectief.

De kwaliteit van de onderzoeken liep uiteen en er is nog weinig bekend over de effecten op de langere termijn. De onderzoekers benadrukken daarom dat er meer onderzoek van hoge kwaliteit nodig is.

Wat ik hier vooral interessant aan vind: sociaal-emotionele ontwikkeling is niet alleen iets waar we naar moeten kijken wanneer het moeilijk gaat. We kunnen ook onderzoeken welke ondersteuning ontwikkeling daadwerkelijk kan stimuleren.

Dat sluit mooi aan bij mijn visie op psychologie: niet alleen kijken naar wat iemand moeilijk vindt, maar ook naar wat iemand kan helpen ontwikkelen.

🧠 Ik vertaal wetenschappelijke kennis naar de dagelijkse praktijk van mensen met een LVB.

📚 Bron
Güldağ, Ö., Turan, F., & Akemoğlu, Y. (2026). A Systematic Review of Intervention Studies to Support Social-Emotional Skills of Children with Intellectual Disabilities in Early Childhood. Early Childhood Education Journal, 54, 4077–4093.

DOI: 10.1007/s10643-026-02124-9

🔗 Het volledige artikel is open access en voor iedereen gratis te lezen:
Lees het volledige onderzoek

22/08/2026

Van kinderopvang naar Psychologie met Chantal. 🤍

Twaalf jaar lang heb ik een kinderopvang gehad. Een periode waarin ik ontzettend veel heb geleerd over kinderen, ontwikkeling, opvoeding en vooral over hoe ieder kind zijn eigen verhaal en behoeften heeft.

Daarna ben ik verder gegaan als kinder- en jongerencoach. En juist daar merkte ik steeds sterker hoeveel mijn interesse bij gedrag, ontwikkeling en psychologie ligt.

Dat was voor mij het moment om opnieuw te gaan studeren.

Ik behaalde mijn HBO Social Work in twee jaar en inmiddels studeer ik Levenslooppsychologie aan de Open Universiteit. Daarnaast werk ik bij Ambiq als groepsbehandelaar met jongeren met complexe problematiek en LVB. En binnenkort start ik als MDFT-therapeut in opleiding.

Als ik terugkijk, voelt het eigenlijk alsof al die stappen steeds meer bij elkaar zijn gekomen.

En dat zie je misschien ook al een tijdje terug op deze pagina. De onderwerpen waarover ik schrijf, mijn posts over LVB, mijn werk in de jeugdhulpverlening en mijn interesse in psychologie.

Daarom voelt het nu als het juiste moment om mijn Kindercoach-pagina om te vormen naar Psychologie met Chantal.

Een plek waar ik mijn ervaringen uit de praktijk, mijn studie en mijn groei binnen de psychologie met jullie wil delen.

Niet als iemand die alles al weet, maar juist als iemand die blijft leren.

Welkom bij de volgende stap van mijn verhaal. 🤍

22/08/2026

Ontzettende interessante oratie van mijn docent psychometrie en besliskunde. Waarom statistiek zo belangrijk is voor psychologie.

Enjoy the videos and music you love, upload original content, and share it all with friends, family, and the world on YouTube.

14/07/2026

Waarom ik me meer ga richten op LVB

De komende tijd ga je op mijn pagina meer lezen over levenslooppsychologie en een licht verstandelijke beperking (LVB).

Niet alleen omdat dit mijn werkgebied is, maar vooral omdat ik dagelijks zie hoeveel impact een LVB kan hebben op iemands leven. Tegelijkertijd zie ik ook hoeveel misverstanden er bestaan. Mensen worden soms gezien als ongemotiveerd, koppig of ongeïnteresseerd, terwijl er vaak iets heel anders speelt.

Een licht verstandelijke beperking (LVB) betekent dat iemand beperkingen heeft in zowel het intellectueel functioneren als de adaptieve vaardigheden: de vaardigheden die nodig zijn om zelfstandig te functioneren in het dagelijks leven. Hierdoor kunnen leren, plannen, overzicht houden, problemen oplossen en sociale situaties begrijpen meer moeite kosten. Een LVB ontstaat tijdens de ontwikkelingsperiode en blijft het hele leven aanwezig.

In Nederland hebben naar schatting ongeveer 1,1 miljoen mensen een LVB of zwakbegaafdheid in combinatie met beperkingen in het dagelijks functioneren. Toch blijft het vaak onzichtbaar. Juist daarom is kennis zo belangrijk.

Met deze pagina wil ik wetenschappelijke inzichten vertalen naar begrijpelijke informatie. Geen stigma’s of aannames, maar uitleg, herkenning en praktische handvatten voor ouders, professionals en iedereen die meer wil begrijpen over LVB.

💚 Begrip begint bij kennis.

Bronnen

* American Psychiatric Association. (2022). Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (DSM-5-TR).
* AAIDD. (2021). Intellectual Disability: Definition, Diagnosis, Classification, and Systems of Supports (12e editie).
* Kaal, H. L., & De Beer, Y. (2019). Mensen met een licht verstandelijke beperking.
* Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport (VWS).

09/07/2026

Waarom flapperen sommige kinderen met autisme met hun handen? 🤲🧩

Handfladderen is een vorm van stimming: herhalende bewegingen die veel mensen met autisme gebruiken om zichzelf te reguleren. Het is geen “ongewenst gedrag”, maar heeft vaak een belangrijke functie.

Onderzoek van Kapp et al. (2019) laat zien dat stimming kan helpen om emoties te reguleren, spanning te verminderen en sensorische prikkels te verwerken. Ook beschrijven Lord et al. (2020) dat mensen met autisme prikkels vaak anders verwerken, waardoor bewegingen zoals handfladderen kunnen helpen om het zenuwstelsel in balans te brengen.

In plaats van te vragen: “Hoe stoppen we dit gedrag?” kunnen we beter vragen: “Waar helpt dit kind zichzelf mee?”

Want achter gedrag zit bijna altijd een behoefte. En begrip begint met nieuwsgierigheid, niet met corrigeren. 🤎

📚 Bronnen
Kapp et al. (2019) Autism • Lord et al. (2020) Nature Reviews Disease Primers • APA (2022) DSM-5-TR

04/07/2026

🧠 Erikson laat zien dat ontwikkeling niet stopt na je jeugd. We blijven ons hele leven groeien.

In de jeugdzorg zie ik dagelijks hoe de eerste levensfasen nog jarenlang doorwerken. Een kind dat onvoldoende veiligheid, voorspelbaarheid of emotionele beschikbaarheid heeft ervaren, ontwikkelt niet automatisch een gevoel van vertrouwen. Dat is geen onwil of ‘lastig gedrag’, maar vaak een logische reactie op eerdere ervaringen.

Kinderen die herhaaldelijk zijn teleurgesteld door volwassenen, testen nieuwe hulpverleners vaak eerst uit. Ze duwen je weg, overtreden regels of lijken ongeïnteresseerd. Niet omdat ze geen verbinding willen, maar juist omdat ze willen ontdekken: “Blijf jij ook als het moeilijk wordt?”

Dit sluit aan bij Eriksons eerste ontwikkelingsfase: vertrouwen versus wantrouwen. Onderzoek binnen de ontwikkelingspsychologie en de gehechtheidstheorie laat zien dat een veilige, consistente relatie met een betrouwbare volwassene een belangrijke beschermende factor is. Zelfs wanneer een veilige hechting in de vroege jeugd niet vanzelf is ontstaan, kunnen nieuwe, stabiele relaties bijdragen aan herstel. Dit wordt ook wel earned security genoemd.

In de jeugdzorg proberen we daarom niet alleen gedrag te veranderen. We bouwen eerst aan een relatie waarin een jongere zich gezien, serieus genomen en veilig voelt. Pas wanneer iemand ervaart dat een volwassene voorspelbaar, begrenzend én beschikbaar blijft, ontstaat ruimte om te leren, emoties te reguleren en zich verder te ontwikkelen.

Vertrouwen groeit niet door woorden, maar door steeds opnieuw dezelfde boodschap uit te dragen met je gedrag:

“Ik blijf. Ook als jij het moeilijk hebt.” 💛

04/07/2026

Gisteren hadden we onze teamdag. 💙

Een dag vol gezelligheid, sportiviteit, mooie gesprekken en vooral veel gelachen. Voor mij kreeg deze dag een extra bijzondere betekenis. Hoewel ik pas in september officieel afscheid neem, was dit mijn laatste teamdag met het team van de ZIB (Zeer Intensieve Behandelgroep) van Ambiq.

Vier jaar lang heb ik hier met ontzettend veel liefde en passie gewerkt. In de jeugdzorg maak je samen hoogte- en dieptepunten mee. Je staat naast jongeren in de meest kwetsbare periodes van hun leven en probeert elke dag weer het verschil te maken. Dat vraagt veel van je, maar het laat ook zien hoe belangrijk een hecht team is. Want dit werk doe je nooit alleen.

Ik ben ontzettend dankbaar voor alles wat ik de afgelopen vier jaar heb mogen leren. De jongeren, de gezinnen en zeker ook mijn collega’s hebben mij gevormd tot de professional die ik vandaag ben. De samenwerking, de humor, het vertrouwen en de steun zijn van onschatbare waarde geweest.

Na de zomervakantie begin ik aan een nieuw hoofdstuk binnen Ambiq als MDFT-therapeut (Multidimensional Family Therapy). In deze functie begeleid ik jongeren met complexe gedragsproblemen en hun gezinnen. Samen met ouders, school en andere belangrijke mensen uit het netwerk werken we aan duurzame verandering. Ik kijk er enorm naar uit om mij hierin verder te ontwikkelen en op een andere manier van betekenis te kunnen zijn voor jongeren en gezinnen.

Maar eerst geniet ik nog van de laatste periode op de ZIB. Nog een paar maanden samenwerken voordat ik in september echt afscheid neem van dit fantastische team.

Lieve collega’s, bedankt voor gisteren, maar vooral bedankt voor de afgelopen vier jaar. Jullie hebben een blijvende indruk achtergelaten. ❤️

SamenSterk Teamwork Dankbaar NieuweStap

05/06/2026

🎬 Kijktip voor iedereen die met jongeren werkt, jongeren heeft of ooit jong is geweest: Nachtkinderen

Sommige documentaires laten je niet alleen kijken, maar ook voelen. Nachtkinderen is daar voor mij een voorbeeld van. Als iemand die dagelijks met jongeren werkt, raakte deze serie me omdat ze laat zien wat er vaak achter gedrag schuilgaat. Niet de overlast, de middelen, het spijbelen of de boosheid staan centraal, maar de verhalen erachter.

In de hulpverlening zeggen we vaak: “Gedrag is communicatie.” Jongeren die vastlopen, laten meestal niet hun pijn zien, maar hun overlevingsstrategie. Wat voor buitenstaanders soms lijkt op onwil, agressie of desinteresse, blijkt vaak een reactie op trauma, onveiligheid, afwijzing of een gebrek aan verbinding.

Wat ik sterk vind aan deze documentaire is dat er niet geoordeeld wordt. Er wordt gekeken. En juist dat is wat veel jongeren nodig hebben: iemand die verder kijkt dan het gedrag.

Vanuit de hechtingstheorie weten we dat veilige relaties een belangrijke beschermende factor zijn voor de ontwikkeling van jongeren. Wanneer die veiligheid ontbreekt, kunnen jongeren manieren ontwikkelen om zichzelf te beschermen die door de omgeving vaak verkeerd worden begrepen. Onderzoek laat zien dat een sensitieve, betrokken volwassene een enorme impact kan hebben op herstel en veerkracht (Bowlby, 1988; Masten, 2014).

Tijdens het kijken dacht ik meerdere keren: “Wat zou er gebeuren als we vaker nieuwsgierig zijn naar het verhaal achter het gedrag?” Misschien zouden we dan minder snel veroordelen en vaker verbinden.

Voor mij is Nachtkinderen daarom niet alleen een documentaire, maar ook een herinnering aan waarom ik dit werk zo belangrijk vind. ❤️

📺 Heb jij hem al gezien? Wat vond jij ervan?

Psychologie

📚 Bronnen:

* Bowlby, J. (1988). A Secure Base: Parent-Child Attachment and Healthy Human Development.
* Masten, A. S. (2014). Ordinary Magic: Resilience in Development.

27/05/2026

Soms denk je dat je “te gevoelig” bent.
Te angstig. Te emotioneel. Te onzeker.

Maar eerlijk?
Ik begin steeds meer te begrijpen dat veel gevoelens helemaal geen zwakte zijn. Ze zijn vaak signalen van iets wat te lang geen veilige plek heeft gehad. 🤍

Na een relatie die niet goed voor me was, raakte ik mezelf langzaam kwijt. Ik ging twijfelen aan mijn gevoel, mezelf aanpassen, pleasen en constant scannen of alles nog wel “goed” was. Dat laat sporen achter, ook als je uiteindelijk weggaat.

En nu ik in een nieuwe, gezonde relatie zit, merk ik dat die oude angst soms nog steeds opduikt. Niet omdat deze relatie onveilig is, maar omdat mijn zenuwstelsel heeft geleerd alert te zijn. Dat is iets wat je vaak ziet na emotionele onveiligheid of langdurige stress binnen relaties.

Binnen de hechtingstheorie wordt beschreven dat eerdere relationele ervaringen invloed hebben op hoe veilig we ons later voelen in verbinding met anderen. Ook onderzoek naar trauma en het zenuwstelsel laat zien dat ons brein gevaar kan blijven verwachten, zelfs wanneer we eindelijk op een veilige plek zijn.

Dus nee… genezing betekent niet dat je nooit meer bang bent.
Soms betekent het juist dat je leert:
“Ik hoef niet meer weg te rennen voor mijn gevoelens.” 🌿

En misschien is dat wel de moeilijkste vorm van helen:
veilig leren zijn in iets goeds, nadat je gewend bent geraakt aan overleven.

Bronnen:
• Bowlby, J. – Attachment Theory
• van der Kolk, B. – The Body Keeps the Score
• Porges, S. – Polyvagal Theory

25/05/2026

Soms lijken ADHD, OCD en autisme veel op elkaar aan de buitenkant. Toch zit de oorzaak van gedrag vaak heel anders. In mijn werk met jongeren zie ik regelmatig hoe snel iemand een label krijgt opgeplakt, terwijl er vaak veel meer onder zit: overprikkeling, angst, behoefte aan controle of juist moeite met aandacht en emotieregulatie. 🧠

Wat mij blijft fascineren, is dat gedrag meestal een functie heeft. Friemelen, terugtrekken, controleren of vastlopen gebeurt niet “zomaar”. Het brein probeert vaak veiligheid, rust of overzicht te creëren. Daarom vind ik het zo belangrijk om verder te kijken dan alleen het gedrag dat zichtbaar is.

Wetenschappelijk onderzoek laat zien dat ADHD, OCD en autisme elkaar kunnen overlappen in kenmerken, maar neurologisch en psychologisch verschillend zijn. Zo speelt bij ADHD vaak problemen met executieve functies en dopamine-regulatie een rol, terwijl OCD meer samenhangt met angst en dwanggedachten. Bij autisme zien we vaker verschillen in informatieverwerking, sociale communicatie en sensorische prikkelverwerking. Toch is geen enkel brein hetzelfde — en geen enkele jongere past volledig in een “hokje”. 🤍

Psycho-educatie helpt niet alleen bij begrip, maar ook bij meer mildheid naar jezelf of een ander.

Bronnen:
American Psychiatric Association (2022). DSM-5-TR.
Barkley, R. A. (2015). Attention-Deficit Hyperactivity Disorder: A Handbook for Diagnosis and Treatment.
National Institute of Mental Health (NIMH).