19/03/2025
Rouw
Onlangs ontving ik een jonge cliënt in mijn praktijk. Vader schakelde mijn hulp in, omdat hij zag dat zijn zoontje wel wat hulp kon gebruiken, na het overlijden van zijn moeder.
Hij zat naast me, met verkrampte schouders en betraande ogen. Hij vertelde over het overlijden van zijn mama en dat hij haar nog steeds zo mistte. Maar ook dat hij zo bezorgd was om papa. Papa was zo verdrietig. Hij deed er alles aan om zijn vader te helpen en minder verdrietig te maken. Hij hielp met eten koken, de vaatwasser uitruimen, maakte grapjes en mooie tekeningen, maar liet zijn eigen verdriet niet toe.
“Je ziet dat jouw papa verdriet heeft. En hoe zit het met jou?” vroeg ik. “Vertel eens, hoe voel jij je? Het bleef even stil… Op tafel lagen emotiekaartjes en aarzelend, wees hij het kaartje aan waarop verdrietig stond. Snel zei hij: “Maar papa’s verdriet is groter!” “Hoe dat zo?” vroeg ik. “Papa mist mama en moet alles alleen doen en hij is ook bezorgd om mij”, zei hij. “Ieder verdriet is anders”, zei ik, “maar even belangrijk. Je hoeft je verdriet niet te verstoppen en je hoeft ook niet sterk te zijn. Praat er maar over met papa of iemand die je goed kent en aardig vindt. Weet je, eigenlijk hebben jullie allebei dubbel verdriet. Jij om mama en papa en papa om mama en jou.” Hij dacht even na. “Ja, zei hij, “zo is het!” Er verscheen een waterig glimlachje op zijn gezicht. Zijn verdriet mocht er ook zijn.
Kinderen hebben soms de neiging om zich als redder van de overblijvende ouder op te werpen en hun eigen verdriet uit te stellen. De kans bestaat, dat er complexe rouw gaat ontstaan. Kinderen rouwen op hun eigen manier. Als de overblijvende ouder, tijdelijk emotioneel niet beschikbaar is, kan het fijn zijn als het kind ondersteuning krijgt van een steunvolwassene.
Heb jij een dierbare verloren en kun je wel een luisterend oor gebruiken? Neem dan contact op met EchtZijn coaching.
https://www.echtzijn.com/rouw.html