06/05/2026
Loop een stukje mee in mijn schoenen.
Wat had ik mijn kleine ik graag geknuffeld.
Ze groeide op en werd groot met heel veel warmte, liefde en aandacht.
Ze droeg iets mee dat te groot was voor haar, iets waar ze niet over kon praten.
Ik zie het in haar blik, in hoe ze kijkt.
Haar hele bestaan gebouwd op iets wat er altijd was, zonder zich af te vragen hoe het fundament van toen de toekomst zou beïnvloeden. Een leven gebouwd op vroeg kinderlijk trauma.
Ze speelde, ze lachte, ze was vriendelijk, sociaal en behulpzaam, dromerig en wat afwezig misschien.
En toch voelde ze zich altijd anders.
Niet als het zwarte schaap, maar het ongrijpbare van zich aanpassen en zich onaangepast voelen, nooit helemaal zichzelf kunnen zijn.
In mijn volwassen leven heb ik mij vaak afgevraagd wat van mij was en wat was ontstaan door mijn trauma.
Hoe zou mijn karakter zich gevormd hebben zonder? Ik heb werkelijk geen idee.
En inmiddels is dat oké.
De scherpe kanten van het trauma zijn eraf en ik neem het verleden altijd met mij mee.
En al ben ik misschien gevormd door trauma, er is nog veel meer dat mij maakt tot wie ik ben: mijn genen, de dingen die worden doorgegeven van je ouders en grootouders, mijn familie waarbij het voelt als thuiskomen. Al die fijne mensen die bij hebben gedragen aan mijn opvoeding en natuurlijk mijn eigen karakter.
Want ik weet dat ik inmiddels de Natasja mag zijn die ik ben geworden.
De knuffel aan mijn jonge ik is meer dan een symbool, het is de liefde voor mijzelf.
Lief meisje, je hoeft het niet alleen te dragen.
Omarm het anders, het is niet jouw schuld.
Later, als je groter bent, laat je je raken, krijgt verdriet een plek en is de schaamte op de plek waar die hoort: niet bij jou, daar had het nooit mogen zijn.
Je kan gemeend lachen en onvoorwaardelijk houden van. Er wordt, net als toen onvoorwaardelijk van jou gehouden.
Je bent moeder van twee fantastische kinderen. En gelukkig met de liefste man
Lieve kleine Natasja, ik sluit je niet alleen in mijn armen, maar ook in mijn hart.
