26/02/2024
Vandaag ben ik jarig...
Denkbeeldig blaas ik 31 kaarsjes uit. Want ik voel de behoefte niet om mijn verjaardag echt te vieren. Waarbij ik dacht te gaan pieken op mijn 30ste, heb ik dit jaar mijn diepste dal tot nu toe bereikt.
Maar... langzaam aan voel ik af en toe de zon weer op mijn gezicht. En dat is mijn mooiste cadeau!
De afgelopen 3 maanden zijn voorbij gekropen. Zwaar, leeg, donker, vol, koud, dwalend, vastzittend, zoekend, verbergend en ontkennend.
Langzaam merk ik dat het op en af gaat. Soms binnen dezelfde dag. Soms verspreid over een paar dagen. Dit betekent ook na af, weer op. En ondanks de op nog niet zo hoog is, probeer ik daar aan vast te houden.
En tegelijkertijd probeer ik realistisch te blijven dat ik ook af zal blijven gaan. En dat mijn proces pas net is begonnen.
Accepteren dat ik geblesseerd ben en een flinke schuld heb opgebouwd in de afgelopen jaren. Deze schuld inlossen en herstellen van de blessure kost tijd, geduld, hard werken, lief zijn voor mezelf en vooral doorzettingsvermogen en hoop.
Mijn grootste focus ligt nu op aarden. Houvast creëren om mee te beweging in dit proces. Om mijn gevoel meer toe te kunnen laten zonder te dissocieren. Om niet volledig meer af te dwalen. Om niet compleet te verdrinken. Om niet te hoeven verdoven.
Stapje voor stapje. Pas sinds een aantal dagen vallen er wat kwartjes. Kom ik wat meer bij zinnen. Het besef dat ik zelf veel tools bezit die ik ook voor andere zou inzetten in hun proces. Ademwerk, energiewerk, slaap- en stressmanagement, voedingsadvies. Maar... zorgen voor jezelf is toch net even wat anders.
Op naar mijn volgende levensjaar. Waarin ik mijn schaduwkanten ga aankijken. Waarin ik het donker toelaat. Waarin ik een stukje extra volwassenheid wil creëren om te kunnen zorgen voor mijn innerlijk kind. Zelfzorg staat centraal, tot in de diepste kern van de betekenis van dit woord. Dit belichamen en de stappen kunnen zetten om mezelf te kunnen dragen in dit proces.
Maar, stapje voor stapje...
