Krachtig Kwetsbaar coaching

"De kracht van hoogsensitiviteit"
Gisteren mochten we dit certificaat uitdelen aan de deelnemers die hebben mee gedaan aan deze training. Reacties die we o.a. kregen waren: "Wat een herkenning!" en "Ik dacht dat ik de enige was die zich anders voelde", "Ik weet nu wat mijn HSP kwaliteiten zijn en zo fijn dat ik nu weet waar die overprikkeling vandaan komt en hoe ik dat kan verminderen". Wat was het fijn om deze training te mogen verzorgen en te zien hoe deze prachtige mensen steeds meer in hun kracht kwamen te staan. Voor wie hier belangstelling voor heeft...
In mei starten we met een nieuwe training!

Waar heb jij het afgelopen week het meest van genoten?

Dit stond op het labeltje van mijn theezakje. Waar ik het meest van had genoten? Nou.., terwijl ik mijn thee op dronk dacht ik daar even over na. Ik was nog steeds aan het genieten… Ik genoot van een weekendje weg met mijn lief. Vrijdagochtend vroeg vertrokken op weg naar zuid Limburg met de fietsen op de auto. Het zou mooi weer worden en daar wilden wij zoveel mogelijk van profiteren. We mochten eerder komen als we er maar voor 10.00 uur waren. Om 11.00 uur, nadat we waren geïnstalleerd en koffie hadden gedronken stapten we op de fiets. En begon ons avontuur van fietsen in een heuvellandschap op “normale” fietsen. En ja…daar zaten enkele pittige kuitenbijters bij. Maar het uitzicht na elke klim…prachtig…! Ik werd mij er ook weer van bewust hoe niet HSP en HSP-ers van elkaar verschillen in de beleving hiervan. Ik genoot intens…de warmte die ik voelde van de zon op mijn rug, de zachte wind die langs mijn gezicht waaide en dan het uitzicht in het dal met wat poelen en de Callaway runderen die daar graasden…de Maas die daar stroomde even verderop, de rust…het was zó onbeschrijfelijk mooi…en ook meer dan dat, ik voelde het op mijn huid…”Oh”, verzucht ik tegen mijn lief. Wat is dit ongelofelijk mooi hè! “Ja, dit is wel mooi ja, even wat anders dan ons polderlandschap”. Genoot hij minder? Nee, wel anders. Of genoot ik anders?

Ja, als HSP-er geniet je anders. Toen ik nog niet wist dat ik HSP was kon ik ook enorm genieten. Maar kon ik mij ook wat ergeren aan uitspraken als “ja, dit is wel mooi ja, even wat anders dan ons polderlandschap”. Voor mij voelde dat zo nuchter, wat oppervlakkig. Ik wilde dat mijn lief er net zo opgetogen van was als ik, het kon voelen. Maar nu weet ik dat ik als HSP de dingen anders opmerk en voel. Als HSP heb je een extra gevoeligheid voor zintuigelijke prikkels.

Gevoelig voor omgevingsinvloeden

Als HSP ben je dus gevoelig voor omgevingsinvloeden. En dat kan natuurlijk soms ook best lastig zijn, denk bijvoorbeeld aan een onrustige tijd op je werk of een vervelende sfeer in huis. Maar het heeft ook voordelen! Je geniet namelijk ook sneller en intenser als je in een prettige omgeving bent. Je hebt hiermee een belangrijke tool voor jezelf in handen. Focus maximaal op je zintuigen. Behalve dat het fijn is om te genieten, helpt het ook voor een goede balans bij de uitdagingen in het leven.

Is hoogsensitiviteit een hype?

Hoogsensitiviteit lijkt een hype van de laatste jaren. Iedereen kent wel iemand die zich liever terug trekt dan gezellig aanschuift bij visite of kennen mensen met wie je zo fijn kunt praten omdat ze zo goed luisteren en kunnen aanvoelen wat je bedoelt. Voor mijn burnout had ik wel eens van hoogsensitiviteit gehoord. Maar wat dat nou precies was wist ik ook niet. Voor mij waren dat mensen die heel erg gevoelig waren. Nou en…? Ik was ook gevoelig, alleen zij een beetje meer want daar zat kennelijk een etiketje op geplakt. Tot ik met mijn burnout bij een coach zat. Hij vroeg of ik bekend was met HSP. HSP? Uhmm, dat is dat je heel erg gevoelig bent toch? Maar HSP…nee, dat geloof ik niet. Mijn coach liet me een test maken om te ontdekken of ik HSP ben. Als een soort richtingaanwijzer... niet om een diagnose te stellen, want dat kan niet. HSP is geen stoornis of ziekte, het is een karaktereigenschap. Ik kwam nogal hoog, heel hoog uit de test. Duidelijk dus…HSP. Maar ja, wat houdt dat in? Er begon voor mij een ontdekkingsreis in de wereld van HSP. Ik leerde mijzelf kennen, waarom ik reageerde zoals ik reageerde. Ik volgde een training bij hem, samen met een paar andere HSP-ers. Het was een feestje van herkenning! Ik was niet de enige die zich anders voelde dan anderen of zomaar enorm kon schrikken of meteen aanvoelde als er iets met iemand aan de hand was of zich overal verantwoordelijk voor voelde. Ik leerde mijn HSP eigenschappen kennen en daarmee de last en valkuilen van HSP kennen. Ik leerde hoe daar mee om te gaan. En ik leerde wat een prachtige kwaliteiten een HSP heeft. Wat ik daar heb geleerd wilde ik wel dat ik dat 40 jaar eerder had geweten!! Wat zou dat een hoop spanning, irritatie, stress en oververmoeidheid hebben voorkomen. En misschien zelfs wel burnout. HSP-ers lopen meer kans op burnout. Het was in die tijd ook dat mijn verlangen groeide om mensen met HSP hiermee te helpen. Dat ze dat eerder ontdekken dan dat ik dat heb gedaan. Tijdens het coachen merk ik dat de meesten van mijn cliënten ook HSP eigenschappen hebben en zich daar niet altijd van bewust zijn. Soms weten ze het wel maar hebben hulp nodig hoe daar mee om te gaan. Ik vind het zo gaaf om te zien hoe ze groeien en weer lekkerder in hun vel komen te zitten als ze hierin leren. En wat zo gaaf is…ik ga nu met een collega de HSP training geven die ik zelf heb gevolgd. Er was vraag naar. Er is behoefte aan. En er is zoveel winst uit te behalen in het HSP zijn. HSP zijn kan zo mooi zijn, diepgaand, krachtig, diep verbonden, rijk, sociaal…Als de belemmeringen zoals de overprikkeling en stress nu maar een beetje beter gehandeld kunnen worden.

Is dit wat voor jou of wil je hier meer over weten…laat dan een reactie achter of neem contact met mij op via www.krachtigkwetsbaarcoaching.nl

“Wat zou er gebeuren als je niets zou doen?”

Niets doen, niksen, lanterfanten…
Wat is dat eigenlijk... niksen. Kennen wij dat nog, niksen, niets doen?

Vroeger zei mijn moeder wel eens, sta daar niet zo te niksen. Waarschijnlijk was ze zelf druk met het één of ander, want zelf had ik niet eens zo in de gaten dat ik aan het “niksen” was.
Maar ik betrap mijzelf er ook wel eens op dat ik dat ook tegen mijn jongste zeg...hang niet zo, zit niet zo te niksen. Doe eens wat nuttigs. Eigenlijk zou ik dan juist blij moeten zijn, want dan zit hij voor de verandering eens niet op zijn mobiel of iPad te hangen. En vaak zijn dat de momenten als ik dat zeg, dat ik zelf zoveel op mijn bordje heb wat moet gebeuren.
Vroeger hoorde ik wel eens de uitspraak “ledigheid is des duivels oorkussen” Dat betekende dan zoiets van “met luie mensen loopt het niet goed af”. Meestal wordt het gebruikt als vermaning tegenover iemand die niets uitvoert. Vroeger, als ik mij verveelde moest ik dat uit lijfsbehoud vooral voor mij houden want voor ik het wist was ik dan bezig met een of ander vervelend klusje. Of als ik geen zin had kreeg je te horen “dan maak je maar zin”.
Ik voelde mij ook vaak schuldig als ik niks deed. Gewoon zomaar wat zitten en niks doen???

Wij zijn altijd maar druk. We moeten altijd van alles. Je mailtjes, je appjes, werk wat nog éven gedaan moet worden…Geen tijd om te niksen. Maar ook het idee dat we nuttig bezig moeten zijn zit diep in ons geworteld. En niksen lijkt zo nutteloos. Maar het kan juist heel nuttig zijn. Het is gezond. “Wie nikst, ontspant” En dat heb je nodig wanneer je heel actief bent.
Nog een voordeel is dat je makkelijker op nieuwe ideeën komt wanneer je even niets doet. Je wordt er creatiever van. Als je even niets doet krijgen je gedachten de kans om af te dwalen en dan kun je op dingen komen die in de drukte van de dag naar de achtergrond zijn geraakt.
Maar “niets uitvoeren” gaat niet vanzelf. Niksen is veel moeilijker dan we denken. Als ik zelf probeer te niksen, lijkt het wel of ik steeds weer opnieuw moet leren hoe dat moet. Meestal lukt het maar een paar minuutjes. Voor ik het weet zit ik toch weer een dode tak uit de plant te trekken of ik ruim “even” weer wat op. En ja, dan ben je feitelijk al niet meer aan het niksen.
Vandaag moest ik met mijn zus naar het ziekenhuis. Ik wist dat het wel eventjes kon duren dus daar had ik mij op voorbereid. Drinken en een mueslireep mee en een boek wat ik moest lezen. Mijn oortjes had ik mee zodat ik nog een Q en A kon na luisteren. Ik zou mijn tijd nuttig kunnen besteden. Nadat ik mijn zus naar de dagbehandeling had gebracht, installeerde ik mijzelf in de centrale hal om daar te wachten. De poliklinische ingreep zou niet zolang duren, een uurtje maar, maar omdat het altijd uitloopt is mijn ervaring, trok ik er ruim een half uur extra voor uit. Zo heel lang was dat niet en ik had in ieder geval tijd om mij nuttig bezig te houden. Dus probeerde ik eerst dat nuttige boek te lezen. Dat lukte niet, ik kon mij daar niet op concentreren. Dan maar mail lezen. Daarna dacht ik de Q en A te beluisteren, maar ook daar kon ik mij niet goed op concentreren en bovendien kon ik gebeld worden door de afdeling om mijn zus te halen. Dan maar naar het toilet. Daarna weer een poging om te lezen. Het duurde nu toch wel lang. Ik zat nu al 2 uren beneden. Dan maar een kop koffie met een broodje halen. Toen ik daar zo zat te eten voelde ik mij rustiger worden en bedacht mij dat ik net op een training over energiemanagement had geleerd dat het goed was om mentaal “uit” te staan. Omdat dat de momenten zijn dat er geen nieuwe prikkels zijn die je hoofd binnen komen. Je brein hoeft dan niet allerlei informatie te verwerken en dan ga je ontspannen en komt er ruimte voor nieuwe ideeën. Eén van de killers van mentale energie is je smartphone. Ik wilde rust in mij hoofd, maar omdat ik mij toch een beetje zorgen begon te maken dat het zolang duurde, ging ik naar de receptie om te vragen of zij erachter konden komen waarom het zo lang duurde. Het bleek dat ze veel later dan gepland, naar de operatiekamer was gebracht. Dat gaf al duidelijkheid en rust. En toen nam ik mij voor om een uurtje te gaan niksen, zonder boek, zonder mobiel. Ik zat lekker voor het grote raam en keek naar wat er buiten gebeurde. En dat was heerlijk! Het regende buiten, taxi chauffeurs die stonden te wachten of mensen weg brachten. Gewoon niks doen…en toen kwam het…
Ik wilde al langer iets schrijven maar had geen inspiratie. Ik wist niet waarover ik zou schrijven. En toen wist ik het…ik schrijf over NIKS, NIETS
Ik pakte toch mijn mobiel om te schrijven. Maar die 3 kwartier na mijn lunch, een half uur niksen en niets moeten van mijzelf, was effectiever dan die 2 uren daarvoor.
Dus…wat er gebeurt als je niets zou doen…
Je ontspant, je krijgt nieuwe ideeën en het geeft energie!

Wil jij, of ken jij iemand die meer energie wil of in balans wil komen?
Welkom bij www.krachtigkwetsbaarcoaching.nl

De klaproos als symbool
Toen ik bezig was met de TotalBalance training om opgeleid te worden tot coach, was ik aan het dromen was over mijn op te zetten coachpraktijk. Daarbij kwam ook steeds het beeld van een klaproos voor ogen. Maar ik deed daar nog niet zoveel mee, ik was vooral aan het leren. Zo halverwege de training zag ik tijdens mijn wandelingen ook steeds vaker klaprozen bloeien. Ik wist, hier wil ik wat mee, maar ik wist nog niet goed wat. Mijn droom om te gaan coachen en een praktijk opzetten was nog in ontwikkeling.
Het lag allemaal als omgeploegde grond voor mij. En dat is ook hoe klaprozen groeien. Zolang de bodem rust gebeurt er niets. Maar zodra de grond in beweging komt ontkiemen de zaadjes en komt er groei.
Ik hou erg van klaprozen. Op één of andere manier word ik er blij van als ik ze zie. Het is zo’n prachtige rode bloem met tere kwetsbare blaadjes, maar wél op fiere stelen. De klaproos gaat mee met de elementen. Hij klapt zijn blaadjes dicht als er regen op komst is, beweegt mee met elke windvlaag, hangt slap na elke regenbui…maar komt altijd weer overeind, wát hij ook doorstaan heeft.
Zo is de klaproos voor mij een symbool van Krachtig Kwetsbaar zijn.