27/01/2023
Ik heb lang nagedacht of ik via mijn Facebook pagina mijn verhaal moest doen. Zeker omdat ik nóóit iets over mijn gezondheid wil plaatsen. Maar omdat ik een heel eerlijk en open persoon ben die zich steeds wil "verantwoorden" heb ik er toch voor gekozen om het te doen.....
Soms komen er momenten in je leven dat je keuzes moet maken. Dat kunnen makkelijke keuzes zijn, maar ook hele moeilijke. Dit laatste speelt bij mij al vele vele maanden…..
Vooral door blijven gaan en maar niet toe willen geven (beter gezegd accepteren) van je lichamelijke beperkingen. Ik heb hier vele gesprekken over gehad met de poh, met mijn eigen gezin, met mijn ouders, met m'n werkcoach, allen gaven mij al vaak aan dat dit werk wellicht te zwaar is voor mijn lichamelijke gezondheid. Ik wuifde dat uiteraard iedere keer weg. Ik ben een doorzetter en als ik ergens aan begin ga ik er ook voor! En ik wil nooit iemand teleurstellen! Dat ik mijn eigen gezondheid vaak genoeg niet serieus neem en maar door blijf gaan, heeft uiteraard gevolgen voor mijn lichaam, mijn mentale gezondheid, en het thuisfront. Het is zo ontzettend moeilijk om je grenzen aan te geven of iemand nee te moeten zeggen, tenminste voor mij is dat verschrikkelijk moeilijk! Ik had regelmatig ouders aan de telefoon die opvang zochten voor hun kostbaarste "bezit". Hoe graag ik deze mensen geholpen zou hebben, ik moest steeds nee verkopen.
Geloof me, het is verdomd moeilijk als je geest nog “jong” is en je vanalles wilt doen en ondernemen, terwijl je lichaam niet meewerkt! Ik heb het daar heel erg moeilijk mee. Zeker ook omdat men niet altijd van de buitenkant kan zien welk gevecht men iedere dag levert.....
Ik heb hier lang mee gelopen en de spanningen worden mij dan ook teveel. Ik weet dat ik nu ook echt eerlijk moet zijn tegen mijzelf en tegen jullie, en aan moet geven dat ik met heel heel veel pijn in mijn hart mijn gastouderopvang Thoes Biej Zefke moet gaan stoppen….. 7 februari zal mijn laatste opvang dag zijn en ook al weet ik dat het beter is zo, het doet mij erg veel pijn en verdriet.....
Liefs, Zefanja