09/07/2026
De bloementuin.......
Vorig jaar schreef ik over mijn ongeduld.
Over de vijver die plaatsmaakte voor een bloementuin. Over zaadjes die maar niet wilden groeien. Over mijn neiging om naar buiten te kijken voor een verklaring. Totdat ik besefte dat sommige dingen simpelweg tijd nodig hebben.
En inderdaad... in augustus stond de tuin alsnog in volle bloei. Een explosie van kleur. Een les in vertrouwen.
Dus dit jaar begon ik vol goede moed opnieuw.
Met drie nieuwe vakken.
En ik dacht eerlijk gezegd dat ik inmiddels wel had geleerd hoe dit werkte.
Maar de natuur had andere plannen.
De eerste drie vakken? Prachtig. Alsof ze wilden zeggen: "Zie je wel, vertrouwen werkt."
De andere drie vakken? Tja...
Daar kwamen ook planten op.
Heel veel planten zelfs.
Alleen niet de planten die ik gezaaid had.
In plaats van zinnia's, cosmos en malva verscheen er een complete familie harig vingergras. Alsof ze een groepsapp hadden aangemaakt en massaal hadden besloten zich bij mij te vestigen.
"Djuu..."
Mijn eerste reactie was natuurlijk: wat heb ik verkeerd gedaan?
Maar terwijl ik tussen het gras stond te wieden, moest ik ineens denken aan iets wat ik regelmatig tegenkom in coaching en tijdens de NLP-opleiding.
Soms besluit je bewust iets nieuws te zaaien in je leven.
Meer rust.
Meer grenzen.
Meer zelfvertrouwen.
Meer jezelf.
En dan verwacht je dat dát gaat groeien.
Maar vaak gebeurt eerst iets anders.
Dan komen juist die delen omhoog die jarenlang onder de oppervlakte hebben gezeten.
De onzekerheid.
De angst.
De boosheid.
Het verdriet.
Delen waarvan je dacht dat ze allang weg waren.
Net als dat vingergras.
Je hebt ze niet gezaaid.
Je had ze niet besteld.
Maar ineens staan ze daar. In volle glorie. Niet meer weg te duwen.
Misschien is dat niet omdat er iets misgaat.
Misschien is dat juist het teken dat de bodem vruchtbaar genoeg is geworden om ook dát zichtbaar te laten worden.
Want wat gezien wil worden, laat zich uiteindelijk niet meer wegdrukken.
Dus ik wied.
Ik kijk.
Ik leer.
En ondertussen vertrouw ik erop dat er ergens tussen al dat vingergras ook nog een paar prachtige bloemen op mij staan te wachten.
🌸 Soms is groei niet het opkomen van wat je gezaaid hebt.
🌱 Soms is groei het zichtbaar worden van wat al die tijd verborgen zat.
