Wendy Marsman

Ik denk dat het echt begon met de dieren. We hadden zoveel huisdieren. Kippen, katten, honden, vogels, vissen. En ze stierven altijd eerder dan wij. Dus vanaf het moment dat ze kwamen, zei ik al vaarwel.

Met mijn hond, teckel Bimbo, begon ik al jaren voordat hij stierf met afscheid nemen. Elke dag, een paar minuten lang, voelde ik het. Ik huilde en dan ging ik weer spelen. Hij en ik waren 13 jaar toen hij stierf.

Daar heb ik iets belangrijks van geleerd. Ik leerde dat ik diepe rouw kan voelen en toch weer terug kan keren naar het leven. Dat ik op de knop kan drukken.

Dus toen het verlies kwam, wist ik al hoe ik er doorheen kon komen. Ik wist dat zelfs de diepste rouw niet voor altijd zou blijven.

Mensen denken dat ik niets doe als ik stil word. Maar ik ben diep in contact met mezelf, met hen en met wat er komt.

Wat begon als iets traumatisch werd iets dat ik nu met opzet gebruik. Ik kies waar ik heen ga. Wat ik te voelen heb en hoe ik mij wil gaan voelen. Ik kies ook waar ik me op voorbereid.

En misschien is dit confronterend voor je, maar de meeste mensen bereiden zich niet voor. Ze vermijden de pijn. Ze wachten om zich te laten overvallen door emoties.

Maar pijn is een deel van het leven. Verlies is een deel van het leven. En ik wacht er niet op tot het komt.

Ik ontmoet het voordat het mij ontmoet.

Als je nu heel eerlijk bent naar jezelf: waar wacht je nog steeds op in plaats van jezelf toe te staan het te voelen?

In communicatie en om uit situaties te komen die mij niets brengen, gebruik ik de kracht van benoemen.

In gesprekken met klanten gaat het om in te zien wat precies benoemd moet worden om:
- je grens te bewaken
- in contact te blijven met jezelf én de ander
- vooral om naast goed voor jezelf te zorgen ook de ander mee te nemen. Dan wel zonder de pijn van de ander te dragen nog voor je iets hebt benoemd.

Mijn klant is het benoemen in gaan zetten met als resultaat dat ze naast dat ze zichzelf op waarde schat, ook een voorbeeld is voor haar omgeving. Ze haar visie kan delen terwijl er naar haar geluisterd wordt. Zonder daarbij kneiter hard haar best te hoeven doen.
Dm ‘benoemen’ als je dit ook wil.

Groei gaat nooit over het zijn van de beste leerling. Waarmee je voorkomt dat je buiten de groep valt. Iemand iets slechts over je kan vinden.

Groei gaat ook niet over je fouten verdoezelen. Je schamen voor wat je niet weet. Je gevoelens begraven.

Groei gaat wel over ontvangen wat je nodig hebt en daar bij blijven. Ook als het ongemakkelijk voelt. Weten waarop woorden bij je binnenkomen, zodat je niet in elkaar hoeft te krimpen als ik of iemand anders je iets teruggeeft.

Groei gaat over vragen stellen als het moeilijk voor je is. Om duidelijkheid vragen wat de opdracht precies moet zijn en bij jezelf blijven of JIJ degene moet zijn die het werk te doen heeft.

Ben je er klaar voor, of eigenlijk: ben jij degene die bereid is al te bewegen voor ze er klaar voor is en te doen wat nodig is om onvoorwaardelijk van jezelf te houden? DM WENDING.