Wat zijn de openingstijden?

Maandag 08:00 - 18:00 Dinsdag 08:00 - 20:00 Woensdag 08:00 - 20:00 Donderdag 08:00 - 18:00 Vrijdag 08:00 - 18:00 Zaterdag 09:00 - 12:00

http://weeropwegmetkarin.nl/, http://linktr.ee/karinebben

WEEROPWEGmetKarin, Sint Cornelisstraat 1a, Vortum-Mullem (2026)

03/11/2025

Herfst in Kleur: 30 minuten lang heldere, zintuiglijke aandacht voor jouw mentale fitheid deze herfst.

• Duur: 30 minuten, online of in de praktijk.
• Wat we doen: korte check-in, zichtbaar maken van jouw kleurfamilie, zintuiglijke oefening.
• Wat je krijgt: direct voelbaar inzicht in je energiebalans, praktische toepasbaarheid en een korte samenvatting per mail.
• Voor wie: vrouwen die veel regelen en nu merken dat de herfst andere energie vraagt.
Voel je dat dit iets voor jou kan zijn? Lees verder!

Herken je dit: je denkt over aanmelden maar er schuiven allerlei twijfels aan?
Ik hoor ze vaak. Daarom een korte, eerlijke reflectie en direct praktische antwoorden.
• “Het is vast duur.”
Het is gratis. Geen addertjes. 30 minuten kennismaking, puur om te voelen of het werkt voor jou.
• “Ik kan niet op die tijd.”
Kies zelf een tijdslot. Je plant wat jou past.
• “Ik heb geen tijd.”
Het is 30 minuten. Kleine investering, vaak groot effect.
• “Ik ken je niet.”
Klopt. Daarom is het een kennismaking: we voelen in een korte ontmoeting of er iets beweegt.
• “Ik heb geen probleem.”
Juist goed; ontdek wat al werkt en wat nog fijner kan worden.
• “Kleuren zijn vaag.”
Dat hoor ik vaker; in de sessie maak ik kleur concreet en zintuiglijk. Je voelt het of het werkt.
• “Online werkt niet voor mij.”
Je kiest online of live. Beide werken; het gaat om wat jij nodig hebt.
• “Privacy-gegevens”
Je gegevens zijn veilig en ik neem pas contact op om de afspraak te bevestigen.

Ik heb nu nog een paar van de 25 gratis plekken over voor Herfst in Kleur.
Dat zijn 30 minuten speciaal voor jou, concreet en voelbaar.
Inschrijving t/m 5 november (middernacht). Vol = vol.
Reserveer: www.weeropwegmetkarin.nl/herfst

Wil je dat ik je even help kiezen?
Reageer onder de post of stuur een privébericht. Ik denk graag met je mee.

27/10/2025

De herfst is voelbaar: kou, wind, regen en het terugzetten van de klok naar wintertijd...
Dat doet iets met je stemming en energie.

Persoonlijk help ik mezelf met kleine rituelen; een kaarsje, een warm kopje thee en ik merk dat dat scheelt. Maar ook de kleuren om je heen hebben invloed op hoe je je voelt.

Als je merkt dat de dagen zwaarder zijn, nodig ik je uit voor een korte, gerichte sessie:
‘Herfst in Kleur’.
30 minuten om te ontdekken welke kleurfamilie jou nu ondersteunt.

Een massage voor de geest – een echte energy-boost!

Ik geef tijdelijk 25 gratis plekken weg.
De inschrijving sluit woensdag 5 november 2025 en let op: vol = vol.

Reserveer hier: www.weeropwegmetkarin.nl/herfst
(Na je boeking neem ik contact op voor bevestiging en om af te stemmen of het live of online wordt.)

01/10/2025

Ik zat laatst met een cliënt in gesprek. We hadden het over waarden en behoeften, en ineens kwamen we uit bij de piramide van Maslow.
Je weet wel: van onderaan de basisbehoeften – eten, slapen, veiligheid – tot bovenaan zelfontplooiing en ontwikkeling.

En toen zei hij iets dat me raakte:
"Er ontbreekt iets… Mentale gezondheid."

Hij had gelijk. Je kunt een dak boven je hoofd hebben, genoeg te eten, zelfs een baan en een gezin. Maar als je mentaal niet stevig staat, ontbreekt er iets fundamenteels. Je levenslust. Je energie. Je zin om de dag te beginnen.

Hij zei nog iets moois:
"Eigenlijk zou iedereen minstens één keer per jaar een mentale check-up moeten doen. Net zoals je auto een APK krijgt, of je tanden een controle bij de tandarts."

En daar zit wat in. We geven moeiteloos geld uit aan vakanties, een nieuwe jas, of een massage voor ons lichaam. Maar een massage voor de geest? Dat vinden we spannend. Terwijl juist dát je energie weer laat stromen, spanning losmaakt en je met een glimlach naar huis laat gaan.

Misschien is dat precies waar mijn sessie Jij & Kracht over gaat: een mentale check-up, een massage voor de geest.
Samen kijken we: waar verlies je energie, waar zit je verlangen, wat heb jij nú nodig?
Met de Persoonlijke Kracht Methode ontdek je de kleur van jouw diepste verlangen. En vertalen we dat naar je dagelijks leven.

Want waarom wachten tot je vastloopt?
Een massage voor je geest kan net zo normaal zijn als een voor je lijf.

Wanneer heb jij jezelf voor het laatst die mentale massage gegund?

Jij & Kracht is precies dat: een massage voor de geest.
Een check-up die loutert, ontspant en je met nieuwe energie naar huis laat gaan.
www.weeropwegmetkarin.nl

21/09/2025

Een vrouw in mijn praktijk schuift haar telefoon naar me toe.
“Moet je dit zien,” zegt ze, terwijl ze zucht.
Op het scherm verschijnt de slaapkamer van haar zoon.

Mijn ogen weten niet waar ze moeten kijken.
Bergen kleding, als kleine Alpen over de vloer.
Dozen met half uitgepakte spullen.
Een tafel vol aanstekers, parfumflesjes, lege blikjes energydrank en een flesje zonnebrand dat zich afvraagt hoe het hier terechtkwam.
Laatjes staan open alsof ze midden in een vluchtscène zijn achtergelaten; kleding puilt eruit als deeg uit een te kleine vorm.
Op de grond een bal, boodschappentassen met iets onbestemds, losse sokken die geen partner meer vinden.

Ze rolt met haar ogen.
“Hij tart me gewoon,” zegt ze. “Hoe moeilijk is het om even op te ruimen? Ik word er gek van.”
Ze vertelt hoe ze hem al zo vaak heeft aangesproken, hoe haar stem steeds harder werd, hoe de chaos alleen maar groter lijkt te worden.
Tot ze op een dag de deur dichttrok.
“Dan zoekt hij het zelf maar uit in die zwijnenstal,” zei ze.
Haar boosheid klinkt nog door in de stilte die volgt.

En ik voel hem zelf ook even: de jeuk, de verontwaardiging.
Pak gewoon een vuilniszak!
Hoeveel moeite is dit nou?
Het is bijna onmogelijk om níét te oordelen.

Maar stel… dat je kind dat (nog) niet kán leveren.
Niet omdat hij lui is, maar omdat zijn brein daar nog niet toe in staat is.
Een jongen van begin twintig, een prefrontale cortex die pas rond je vijfentwintigste echt volwassen is.
Dat stuk hersenen dat plannen, organiseren en overzicht maken mogelijk maakt.
Wij volwassenen kijken met een volgroeide bril en denken: gewoon even doen.
Hij kijkt met een onvolgroeid brein en ziet alleen een berg die te steil is om te beklimmen.

Het doet me denken aan een jong hondje dat je vraagt een marathon te rennen.
Je kunt roepen, trekken, dreigen – maar de poten zijn er simpelweg nog niet klaar voor.
Je kunt beter naast hem lopen, een korter rondje maken, en het tempo langzaam opbouwen.

Misschien geldt dat niet alleen voor kinderen, maar voor iedereen die we in stilte beoordelen.
De collega die steeds te laat is, de buurvrouw die haar tuin laat verloederen, de vriend die zijn leven maar niet op orde krijgt.
We zien het gedrag en denken: ik zou het anders doen.
Maar wat als zij nog iets missen dat jij inmiddels vanzelfsprekend vindt?

Misschien zouden wij, volwassen mensen, wat vaker de deur zachtjes sluiten.
Niet om weg te kijken, maar om eerst te voelen wat eronder zit.
Onder rommel schuilt soms onvermogen.
Onder boosheid een vraag om hulp.
Onder elk oordeel een kans om naast iemand te gaan staan in plaats van erboven.

17/09/2025

Ik zit in mijn favoriete stoel.
Zo’n stoel die zich precies naar je lijf vormt, als een oude vriend die je al je smoesjes kent.
De stof is zacht en je ziet iets slijtage op de plek waar ik altijd mijn arm laat rusten.
Hier is het veilig, behaaglijk, voorspelbaar.

In mijn hoofd is het een druk treinstation.
Ideeën komen en gaan, plannen botsen tegen elkaar. Ik kan het allemaal zo voor me zien: een nieuwe training, een kleurrijk programma, een boek misschien.
Mijn hoofd reist de wereld rond terwijl mijn lijf geen centimeter beweegt.
De stoel fluistert verleidelijk: “Blijf nog even. Denk nog wat langer. Morgen kan ook.”

Maar morgen verandert er niets als ik vandaag blijf zitten.
Dat besef kwam langzaam, als een kleur die onder een laag grijs doorschemert.
Op een dag besloot ik: genoeg gedacht. Ik ga doen.
Niet het halfzachte “ik ga het proberen”, maar het stevige “ik ga het doen”.
Het is alsof je kleur kiest. Eén penseelstreek en je doek is niet langer wit.

Mijn eerste grote sprong? Sociale media. Vooral TikTok.
Alleen het idee al liet mijn maag draaien. TikTok, dat is toch voor tieners die dansjes doen? Wat moest ik daar als counselor met kleurhartjes?
Toch bleef het knagen. De Krachtkleuren in mijn Blauwdruk lieten me zien dat mijn verhaal juist daar óók een plek mocht krijgen.

Ik herinner me mijn eerste opname nog precies.
Ik zat op mijn bed en zuchtte diep. Mijn hartslag voelde ik tot in mijn oren.
Ik vertelde over allerlei lijstjes in mijn hoofd met dingen die ik nog MOET doen.
Daarna stond ik minutenlang met mijn vinger boven de knop ‘Plaatsen’.
Eén tikje en de wereld kon me zien.
Ik heb drie keer diep ademgehaald. En toen… klik.

De aarde bleef draaien.
Niemand lachte me uit.
Sterker nog: de eerste reacties kwamen sneller dan ik durfde te hopen.
“Ik herken mezelf hier zo in.”
Het was alsof iemand een verborgen deur had opengezet.
Door zichtbaar te worden, kwamen er gesprekken en nieuwe inspiratie!

Misschien zit jij ook in zo’n stoel, wachtend tot je plan vanzelf in beweging komt.
Welke eerste tik op de knop wacht nog op jouw moed?

Voel jij dat het tijd is om uit je eigen stoel te stappen, maar weet je nog niet hoe?
Ik begeleid vrouwen die de sprong willen wagen!
Of dat nu gaat om zichtbaarheid, werk of een persoonlijk doel.
Plan een vrijblijvende kennismaking via www.weeropwegmetkarin.nl/contact en ontdek welke eerste beweging vandaag al mogelijk is.

07/09/2025

Het is donderdagavond en ik kijk naar het praatprogramma ‘Eva’. Ik hoor Eloi Youssef (voormalig zanger van Kensington) een zin zeggen die blijft hangen: “Ik heb me bevrijd van iets dat niet klopte in mijn leven.”

Het klinkt eenvoudig, maar ik voel hoe zwaar die woorden moeten zijn geweest.
Want dit was niet zomaar iemand die een beetje zoekende was.
Dit was een zanger die voor 60.000 fans stond te zingen. Volle stadions, applausgolven, succes…
En toch die innerlijke stem die fluistert: wat doe ik hier eigenlijk? Geniet ik hier wel van?

Ik stel me dat voor. Ik daar, midden op het podium.
De lichten fel, de muziek kolkt, het publiek juicht… en in mezelf die ene vraag die alles onderuithaalt.
Het voelt als leven in twee werelden tegelijk: de buitenkant perfect, de binnenkant hol.

En dan dat moment. Hij vertelt dat hij het publiek inkijkt en zijn dochtertje van twee ziet.
Een klein meisje tussen al die duizenden gezichten.
Zij is zijn spiegel.
Want ineens ziet hij niet alleen zichzelf, maar ook wat zij ziet.
Een vader die iets doet wat eigenlijk niet klopt.
En hij beseft: dat is niet het voorbeeld dat ik haar wil geven.

Ik voel hoe pijnlijk en bevrijdend dat tegelijk moet zijn geweest.
Pijnlijk, omdat het betekent dat je moet loslaten wat zo vertrouwd en groot is.
Bevrijdend, omdat je eindelijk durft te kiezen voor wat wél klopt.

Ik denk aan hoe vaak wij blijven hangen in iets dat veilig voelt, dat gezien wordt, dat misschien zelfs bewonderd wordt… maar van binnen steeds meer schuurt.
Totdat er iets of iemand ons die spiegel voorhoudt.
Een dochter, een vriend, een opmerking die niet meer weg te schuiven is.

Misschien is dat wel het echte applaus in het leven:
niet de massa die voor je klapt, maar het moment dat jij jezelf weer herkent in wat je doet.

Wil jij ook doen wat klopt voor jou?
Zullen we hier samen eens naar gaan kijken?
Maak vrijblijvend een afspraak.
www.weeropwegmetkarin.nl

31/08/2025

Ik loop.
Al een hele poos.
Nog een stukje.
Een prachtige wandeling.
Het pad slingert verder en ik denk: ach, dit red ik wel.
Mijn voeten protesteren zachtjes, mijn benen trillen een beetje… mijn rug stuurt een eerste waarschuwing.

Ik hoor het wel.
Maar ik luister niet.

Tot ik thuiskom en letterlijk instort in de stoel.
Zere voeten, trillende benen, rug die zegt: ik had je gewaarschuwd.

En dan denk ik… hoe vaak doe ik dit ook mentaal?
Doorgaan terwijl mijn lijf fluistert: “genoeg.”
Nog een taakje, nog een gesprek, nog een appje beantwoorden.
Tot ik leeg ben.

Grenzen zijn geen muren.
Het zijn bordjes langs de weg.
Alleen moet je ze wél willen lezen.

Hoe ga jij om met jouw grenzen?

25/08/2025

Ik zit in de kamer in heerlijke stoel en staar naar die muur tegenover me.
Wekenlang heb ik toen getwijfeld: wit, lichtgrijs, of toch dat warme oker?
In de bouwmarkt had ik stalen mee naar huis gesleept, geplakt, verplaatst, bekeken bij daglicht en in de schemer.
En toch… Elke keer ging mijn blik terug naar die ene tint. Olijfgroen.

Waarom eigenlijk?
Waarom koos ik niet voor veilig wit, maar voor een kleur die zoveel meer zegt?

Dat fascineert me. Want een kleur op je muur lijkt een praktische keuze, maar vaak is het een spiegel. Een stille vertaling van wat je zoekt, verlangt of juist hebt.

En dát is precies waar ik je in meeneem tijdens mijn
gratis online masterclass ‘ZIE JEZELF IN KLEUR”
over de psychologie van kleur op 1 september om 19.30 uur.
In een uur ontdek je:

• waarom je steeds weer naar bepaalde kleuren grijpt (en andere ontwijkt)
• hoe tinten in je huis, kleding of omgeving je energie en keuzes beïnvloeden
• en vooral: wat kleur over jou onthult: vaak meer dan woorden kunnen zeggen

Het wordt een uur vol verwondering, herkenning en een frisse blik op je eigen leven.
Wil je erbij zijn? Meld je gratis aan via www.karinebben.nl/masterclass

En vertel eens… welke kleur heeft bij jou thuis de overhand?

15/08/2025

Ik wilde gewoon een pakketje wegbrengen. Echt waar.

Ik loop de keuken in met een missie: pakketje naar de buren brengen.
Maar mijn oog valt op een theekopje. Bij de vaatwasser ermee.
En ineens… ben ik bezig met ingrediënten voor de pasta vanavond.
Tomatenpuree! Die ligt in de kelder.

Beneden ruikt het muf, spinnenwebben dansen in het licht.
Mijn blik valt op een pak houdbare melk. THT april 2022? Aantekening: kelder opruimen.
Maar… wat deed ik hier ook alweer? Geen idee.
Terug naar boven.
Aanrecht. Pasta. Oh ja… tomatenpuree.

Weer naar beneden…

Dit gebeurt me dagelijks.
Wachtwoorden? Weg. Gedachten? Verdwenen.
Misschien is het leeftijd. Of een brein dat te veel tegelijk wil.
In mijn hoofd ben ik al drie gesprekken verder, schrijf ik een blog, red ik de wereld.

En ondertussen vergeet ik het nu.
Misschien is het geen vergeetachtigheid, maar een reminder:
“Stop. Terug naar het nu.”
Twee voeten op de vloer. Eén blik op de tomatenpuree.
En een glimlach om mezelf.
(Het pakketje? Doe ik morgen… Echt waar!)

Heb jij dat ook wel eens?
Laat het me weten!

09/08/2025

Ik sta bij de vaatwasser.
De klep is open en er kringelt een geur omhoog die nergens naar zou moeten ruiken en toch: koffie, verschaalde melk en iets vaags dat waarschijnlijk ooit bolognese-saus was. Of zoiets.

Ik trek het rek naar buiten.
Een stille zucht borrelt in mij op.

De borden staan verkeerd.
Klein, groot, diep, plat…alles door elkaar, als een modern schilderij waar geen touw aan vast te knopen valt.
En dan de kopjes. Eéntje staat met het oor van de rest af.
Alsof het zich heeft afgekeerd van de gemeenschap.
Alsof het even geen zin meer heeft in sociaal doen.
Mijn handen schieten alvast in de correctiemodus.
Zonder dat ik er erg in heb, begin ik te herschikken.
Borden per formaat, kopjes in de pas, bestek in rijen.
Scherpe messen met de snijkant naar beneden, vorken, lepels en gewone messen met het eetgedeelte naar boven.
Zo hoort het. Zeg ik. In mijn hoofd.
“De vorige keer toen ík de vaatwasser inpakte, was alles schoon hè. Echt. Schoon genoeg.”
Mijn man leunt tegen het aanrecht en kijkt me aan.
Hij heeft geen idee dat ik op dit moment een innerlijk moreel dilemma beleef.

Want hij heeft gelijk.
En toch...

Waarom móét het dan op mijn manier?

Ik zeg niets. Want ik weet waarom.
Omdat ik diep vanbinnen wil dat alles klopt.
Niet per se netjes, maar passend.
Omdat ik rust voel als dingen op hun plek staan.
Omdat ik, als ik eerlijk ben, het moeilijk vind om los te laten dat een ander het anders doet.
Want wat als dat óók goed genoeg is?
Wat als ik niet hoef te verbeteren, maar mag verdragen?
Of liever nog, gewoon mag laten zijn?

Ik adem uit.
Laat het bestek zoals het ligt.
Bijna alles dan.
Alleen dat ene kopje...

Dat zet ik nog even recht.
Niet omdat het móét.
Maar omdat ik het nog even niet kan laten.

Herkenbaar? Laat het me weten!
www.karinebben.nl
www.weeropwegmetkarin.nl

04/08/2025

Samen met mijn man en een bevriend stel zijn we op vakantie in Zuid-Limburg. We hebben onze fietsen meegenomen achter op de auto. En een romantisch appartementje in een kasteel. Kortom: we zijn helemaal klaar voor onze fietsvakantie! Laat maar komen!

De eerste dag op de fiets, rond Schin op Geul, voelt als een verademing…
Glooiende heuvels, zachte bochten en een vriendelijk landschap dat ons in de watten lijkt te leggen.
We zeggen nog tegen elkaar: “Als het zó blijft, valt het reuze mee…”
Dat hadden we beter niet kunnen doen.

De dag erna dient zich een heuvel aan. Geen glooiing meer, maar een echte klim.
13% omhoog…
Mijn elektrische fiets protesteert en kraakt zichzelf in st***je turbo… ik in st***je overleven.
Lichtste versnelling, blik op oneindig, hartslag op max.

Afstappen is geen optie… want weer opstappen midden op een helling? Onmogelijk.
Dus ik blijf trappen.
Hijgend… zwetend…
Mijn benen branden; mijn hoofd gooit ondertussen vragen in de lucht: “Wie heeft dit ook alweer bedacht?”.

En dan, ineens, ben ik boven.
Een stroom van trots trekt door mijn lijf. Een soort mini-overwinning die voelt als een medaille.
Alsof je niet alleen tegen de heuvel hebt gefietst, maar ook tegen dat stemmetje dat zegt: “Jij kan dit niet”.

Wat volgt is de afdaling.
Vrijheid… snelheid… gevaar.
Mijn fiets wil vliegen, maar ik durf niet los te laten.
Ik rem.
Hard.
Zo hard dat de remmen beginnen te piepen…
Het lijkt wel alsof ze al mopperend hun grenzen bereikt hebben.
(Die mogen thuis eerst even op adem komen.)

Het is een regenachtige week maar wij fietsen tussen buien door…
Onder groene bladerdaken, langs kabbelende beekjes, natte weilanden, stille dorpjes.
Zuid-Limburg laat zich alleen zien aan wie volhoudt, aan wie trapt en puft en toch blijft kijken.

En misschien is dat precies wat verandering ook vraagt.
Niet alleen turbo en versnelling, maar lef om het aan te gaan.
Om door te trappen, wanneer afstappen geen optie is.
En te vieren dat je boven bent.
Zelfs al piept en kraakt het onderweg…

Soms heb je alleen maar een duwtje nodig… geen hele routekaart, maar één scherpe blik die richting geeft.

Wil jij helder krijgen wat jou nu onbewust uitput… welk verlangen in jou weer wakker wil worden… en wat jou gaat helpen om opnieuw koers te bepalen?

Dan is de Zomer Mini-sessie 'Jij & Richting' misschien precies wat je nodig hebt.
Een krachtige 1-op-1 sessie van 30 minuten, inclusief verrassend inzicht én een kleur als richtingaanwijzer.

Wat het je oplevert?
✔ Beter slapen en minder piekeren
✔ Keuzes maken met meer vertrouwen
✔ Meer energie, omdat je weet wat jou voedt
✔ Richting en zin — zonder gedoe, mét een lichter gevoel

Voor slechts € 25 geef je jezelf helderheid, energie én een frisse start.
Meer info vind je op mijn website: www.weeropwegmetkarin.nl.
Je bent van harte welkom om aan te haken!

17/07/2025

Het is donderdagochtend. Na een paar regenachtige dagen schijnt het zonnetje nu weer lachend de slaapkamer in. De koffers staan open. Ik zucht.
Ik staar naar stapeltjes shirts, broeken en sokken alsof ik een ingewikkelde puzzel probeer op te lossen. ‘Hoeveel van alles heb ik echt nodig?’ denk ik… en pak voor de zekerheid nog een extra trui. Want stel je voor dat het ’s avonds afkoelt.

In mijn hoofd gonst het lijstje: opladers, paspoort, zonnebrand…
En daar, boven op de stapel, zie ik ineens dat oude zalmroze shirt.
Mijn vingers blijven even rusten op de stof.
Zalmroze: een kleur die zachtheid uitstraalt, maar ook een ondertoon heeft van levenslust en moed. Een tint die niet schreeuwt, maar juist in zijn vriendelijkheid laat zien dat zacht zijn ook krachtig kan zijn.

Ik voel hoe door zalmroze plotseling een herinnering naar boven komt, alsof de kleur me meeneemt naar een verhaal dat diep in mij zit. Mijn oma… Een vrouw die, ondanks de tijd waarin ze opgroeide (meisjes moesten na de lagere school gaan werken, vaak in de huishouding of in de fabriek, zoals zij) haar leven later in eigen hand nam. Tot op hoge leeftijd volgde ze taalcursussen, las boeken en sloot ze zich ook aan bij studieclubs.
Kranten verslond ze; een vrouw van de wereld.

Ik zucht… zalmroze… dat was de kleur van het jurkje dat zij ooit maakte voor mijn moeder, toen die drie jaar oud was en Nederland werd bevrijd. En nu, al die jaren later, doet die kleur nog steeds wat het toen deed: hoop geven, zachtheid combineren met vastberadenheid.

Even pauze: koffie, zwart, sterk.
Ik kijk naar de groeiende stapel spullen en denk: wat neem ik eigenlijk mee?
Kleur kan herinneringen dragen, verhalen vastleggen in katoen en wol. En ineens weet ik dat dat shirt me iets laat voelen wat verder gaat dan materieel ‘nodig hebben’.
Misschien gaat vakantie wel hierover: niet alleen over wát je inpakt, maar wáárom je iets inpakt.
En welke kleur jou op dat moment een anker biedt.
Ik leg de extra trui terug in de kast. Ook die derde broek kan blijven.
Maar dat zalmroze shirt? Dat mag mee.

Misschien roept kleur bij jou ook herinneringen op… wellicht wacht er een verhaal in jou dat zich wil laten zien. Waar jij kracht uit kunt putten.

Wil je ontdekken welke Kleurfamilie bij jou hoort?
Voor € 25 ontvang je jouw Kleurfamilierapport én een sessie van 30 minuten om samen te ontdekken wat jouw kleuren je vertellen.

Meer informatie vind je op mijn website… voel je welkom.
www.weeropwegmetkarin.nl

WEEROPWEGmetKarin

03/11/2025

27/10/2025

01/10/2025

21/09/2025

17/09/2025

07/09/2025

31/08/2025

25/08/2025

15/08/2025

09/08/2025

04/08/2025

17/07/2025

Adres

Openingstijden

Telefoon

Website

Meldingen

Contact De Scholen

Snelkoppelingen

Delen

Type

Verzoek om vermelding te verwijderen

Maandag	08:00 - 18:00
Dinsdag	08:00 - 20:00
Woensdag	08:00 - 20:00
Donderdag	08:00 - 18:00
Vrijdag	08:00 - 18:00
Zaterdag	09:00 - 12:00