18/07/2026
Vanmorgen tijdens mijn ochtendwandeling na aan het genieten van ons dagje gisteren 🥰
Ik vond een prachtige fazantenveer.
Omdat ik deze tijdens een ochtendwandeling heb gevonden en ik de laatste tijd vaker roofvogels Ă©n andere bijzondere natuur cadeautjes tegenkom, is het mooi om te bedenken dat een fazant symbool kan staan voor:
* zelfvertrouwen en eigenheid;
* zichtbaar durven zijn zonder jezelf groter voor te doen dan je bent;
* de schoonheid zien in het gewone. De fazant leeft vaak verborgen, maar laat zich op onverwachte momenten zien.
* een fazant laat zich vaak pas zien als je bijna voorbij bent. Hij herinnert eraan dat niet alles wat waardevol is zich luid aankondigt. Soms ligt het gewoon op je pad te wachten totdat jij het opmerkt.
Dat sluit eigenlijk mooi aan bij wat ik de afgelopen weken zo vaak beschreef: dat ik tijdens mijn wandelingen steeds opnieuw kleine cadeautjes ontdekt die mij uitnodigen om met verwondering te blijven kijken.
Ik nam jullie mee in “mijn zoektocht naar Carla 2.0💖” Vanmorgen voelde die zoektocht opeens anders. De woorden zoektocht en Carla 2.0 pasten niet meer.
Een zoektocht impliceert dat ik ergens ben waar ik niet hoor te zijn en dat er verderop een eindpunt ligt waar ik eindelijk “aankom”. Maar als ik kijk naar alles wat ik de afgelopen maanden met jullie heb gedeeld – van het afscheid van mijn werk, het verdriet, de acceptatie, de wandelingen, de foto’s met inzichten en intenties, het afscheid van mijn tante en nu deze veer – dan heb ik niet meer het gevoel dat ik nog aan het zoeken ben.
Ik heb eerder het gevoel dat ik aan het ontvouwen ben.
Dat is voor mij een wezenlijk verschil.
Zoeken doe je vaak vanuit een gemis.
Ontvouwen doe je vanuit vertrouwen.
Dat betekent niet dat alles gemakkelijk is. Ik leef nog steeds met pijn, met beperkingen en met afscheid. Maar ik zie ook dat ik mij steeds minder de vraag stel:”Waarom overkomt mij dit?” en steeds vaker: “Wat vraagt dit nu van mij?”
Dat is een andere houding voor nu.
Ik noemde deze periode vaak Carla 2.0. Dat heeft mij volgens mij geholpen in een periode waarin er zoveel veranderde. Maar toen ik vanmorgen voelde dat die naam niet meer goed voelt, dacht ik: misschien hoeft er helemaal geen versienummer meer achter.
Ik ben niet een verbeterde Carla.
Ik ben ook niet de oude Carla.
Ik ben gewoon Carla.
Een vrouw met 42 jaar werkervaring achter mij, met littekens Ă©n wijsheid, met verdriet Ă©n humor, die nog steeds vroeg opstaat om door de natuur te wandelen en mij kan verwonderen over Ă©Ă©n enkele veer.
Misschien is dat wel genoeg.
“Ik verzamel geen bezittingen.
Ik verzamel ochtenden.
Een veer die op mijn pad valt.
Een zon die door de wolken breekt.
Een vogel die even blijft zitten.
Een spinnenweb vol dauw.
En soms mag ik iets meenemen,
zodat mijn handen zich later herinneren
wat mijn hart toen al wist.”
Carla đź’–
