19/12/2021
Kerst gedicht 💜
Helaas heb ik vandaag de mooiste les van het jaar weer niet mogen geven. Al 20 jaar sluit ik het jaar af met deze bijzondere les en altijd met een gedicht. Mijn keuze voor dit jaar is het prachtige gedicht van toon Hermans.
Laten we het komende jaar zonnen aansteken, elkaar verwarmen, een beetje "clown" zijn en in ieder einde een nieuw begin zien.
Liefs Yolanda 🙏
Er moeten mensen zijn....💜
Er moeten mensen zijn die zonnen aansteken, voordat de wereld verregent. Mensen die zomervliegers oplaten als ’t ijzig wintert. En die confetti strooien tussen de sneeuwvlokken, die mensen moeten er zijn.
Er moeten mensen zijn die aan de uitgang van ’t kerkhof ijsjes verkopen, en op de puinhopen mondharmonica spelen. Er moeten mensen zijn die op een stoel gaan staan om sterren op te hangen in de mist, die lente maken van gevallen bladeren, en van gevallen schaduw licht.
Er moeten mensen zijn die ons verwarmen en die in een wolkeloze hemel toch in de wolken zijn, zo hoog. Ze springen touwtje langs de regenboog, als iemand heeft gezegd: kom maar in m’n armen.
Bij dat soort mensen wil ik horen, die op het tuinfeest in de regen dansen, ook als de muzikanten al naar huis zijn gegaan.
Er moeten mensen zijn die op het grijze asfalt in grote witte letters ‘liefde’ verven. Mensen die namen kerven in een boom vol rijpe vruchten omdat er zoveel anderen zijn die voor de vlinders vluchten. En stenen gooien naar ’t lenteblauw omdat ze bang zijn voor de bloemen en bang zijn voor, ik hou van jou.
Ja, er moeten mensen zijn met tranen als zilveren kralen, die stralen in het donker en de morgen groeten als het daglicht binnenkomt op kousenvoeten.
Weet je, er moeten mensen zijn die bellen blazen en weten van geen tijd. Die zich kinderlijk verbazen over iets wat barst van mooiigheid.
Ze roepen van de daken dat er liefde is, en verwonderd als al die anderen schreeuwen: alles heeft geen zin. Dan blijven zij roepen: nee, de wereld gaat niet onder, en zij zien in ieder einde weer een nieuw begin.
Zij zijn een beetje clown, eerst het hart en dan het verstand. En ze schrijven met hun paraplu ‘i love you’ in het zand., omdat ze zo gigantisch in het leven opgaan en vallen en vallen en vallen en opstaan.
Bij dat soort mensen wil ik horen, die op het tuinfeest in de regen blijven dansen, ook als de muzikanten al naar huis zijn gegaan.
En de muziek gaat door en door en door....
Toon Hermans ♡