18/08/2026
Hoi mooi mens,
Ik deel even een hersenspinsel met je. Want geloof me, die heb ik genoeg.
De afgelopen dagen zakt er iets dieper in dat ik eigenlijk al wist: de natuur is echt onze lerares. Hoe bewuster je wordt, hoe helderder je ziet welke lessen de seizoenen je geven. Je lichaam en je geest reageren op het weer, op de nacht en de dag.
Maar los van háár ritme heb je ook je eigen ritme.
Ik heb vaak gehad dat het buiten zomer was, terwijl ik van binnen bleef hangen in twee seizoenen tegelijk: de herfst en de winter. In het verwerken, het loslaten, de stilte. Ik heb een lange tijd in de donkere, koude, regenachtige innerlijke seizoenen geleefd. Wat zich op heel aards vlak manifesteerde in verdriet, eenzaamheid, depressie en isolatie.
Elk seizoen heeft ook haar eigen cyclus. Los van astrologie, want daar weet ik oprecht te weinig van, koppel ik die aan mijn menstruatie. Mijn innerlijke maanfase. Waarin op dagelijks niveau mijn lessen, mijn energie en mijn innerlijke staat kunnen verschuiven. Waardoor ik steeds bewuster word. En alles beweegt richting groei. Progressie.
En uiteindelijk werd het ook in mijn binnenwereld lente. En zomer. Nu ben ik in de fase dat ik echt meeloop met moeder natuur en haar veranderende seizoenen. Hierdoor leer ik ook weer nieuwe lessen. Geloof me zolang we in deze vleeszak leven, zijn we nooit klaar. Nooit uitgeleerd en uitgespeeld.
Als je in en uit zoomt in je eigen proces, en het naast de natuur legt, dan is het zo bijzonder hoe de aarde onze spiegel is. En hoe diep wij met haar verbonden zijn. En dat zij een krachtige leermeester is. De leermeester die je meer mens maakt. Die je telkens terugroept als je te ver van haar af beweegt, omdat je hier nodig bent. In dit lichaam, op deze plek, met de talenten en gaven die je hebt.
liefs, Deborah
www.deborahyvel.nl
