De Ruyter Training en Coaching

19/05/2024

Angst in je zwangerschap

Voor anderen heet het spannend, eng, een knoop in je maag.
Het kan zó in de weg zitten!

Het kan ervoor zorgen dat je niet meer kan nadenken zoals je gewend bent, dingen niet kan overzien, letterlijk pijn in je buik hebt van die knoop.

Je bent - helaas dus - niet de enige. Het is echt niet gek!

En: Weet dat je er wat aan kan doen. Je hoeft er niet mee te blijven zitten.❤

17/05/2024

Dat moedergevoel waar ze het altijd over hebben..
Kan weleens voelen alsof dat mist hé?

Liever heb ik dan gewoon een handboek: wat moet ik doen als…

Maar weet je: ook zonder dat moedergevoel – wat dat dan ook mag zijn – lukt het toch?

Want om moeder te zijn, daar hoef je niet zoveel voor te doen.
Behalve – met je kind – zijn.

22/02/2024

Middenin de nacht

Een extra steuntje in je rug
Een lief berichtje
Een lichtpuntje

Want je bent niet alleen ❤
Ook niet middenin de nacht

Schrijf je gratis in

15/12/2023

In verbinding met jezelf na je bevalling

Heel eerlijk gezegd vond ik in verbinding zijn met mezelf ontzettend lastig na mijn bevalling
Vooral na mijn eerste bevalling. Ik ging helemaal op in alles wat er gebeurde en moest gebeuren voor de baby – althans: ik dacht dat dat allemaal moest gebeuren. De kraamtijd en de weken en maanden daarna vond ik best overweldigend. Ik wilde alles goed doen, maar ik wist niet wat ‘goed’ dan eigenlijk was. Ik voelde me onzeker over alles. Zelfs wanneer ik ‘even’ een boodschap ging halen kon ik er drie kwartier over doen om het huis uit te komen en had ik inmiddels 7 kleuren zweet op mijn rug staan. Klotsoksels niet meegeteld.

Ik was zó bezig met wat er allemaal moest gebeuren en die dingen perfect doen dat ik totaal niet meer stilstond bij mezelf. Bij wat ik nodig had, hoe ik tot rust kwam of zelfs ontspanning.

Ik stond volledig óp spanning na de bevalling
Het maakte dat ik buiten de zorg voor ons dochtertje niks anders kon hebben. Ik was druk met de flesjes op de juiste manier uitkoken, zorgen dat er genoeg rust en ritme in de dag zat, iedereen genoeg frisse lucht kreeg… Ik was hard aan het werk! En het lukte maar net om mijn hoofd boven water te houden.

In verbinding met mezelf?
Nee, echt niet. Maar dat merkte ik toen niet op.

Ik ging door en deed wat er volgens mij gedaan moest worden. Ik merkte wel dat ik dingen miste. Ik checkte regelmatig ‘uit’. In een gesprek met een ander, op een verjaardag. Dan was ik er even niet. Dan kon ik uitchecken en later weer inchecken. Achteraf zie ik dat ik dan ook uitcheckte bij mezelf.

Heel langzaam werden de dingen wel wat makkelijker
Iets minder ingewikkeld, langzaamaan iets minder spannend. Echt loslaten lukte me niet.

Maar met elke stap die ik zette, of het nou een bezoekje aan de supermarkt was of de megastap om aan het werk te gaan na mijn verlof, gingen dingen makkelijker. Iets beter, iets luchtiger. Die 7 kleuren zweet nam ik nog wel overal mee naar toe, maar de spanning nam wat af. Door gewoon maar te doen.

Magisch moment
Er was helaas niet één magisch moment waarin ik ineens weer die verbinding voelde met mezelf. Dat ik weer kon voelen wat míjn emoties waren, behalve spanning en onzekerheid. Dat ik iets bewust voor mezelf deed en dat nog fijn vond ook. Dat was wel heel gaaf geweest: zo’n film moment waar de wolken open breken en je de liefde door je lijf voelt stromen en alles weer oké is.

Ik ben er weer gekomen door te doen
Ik deed dingen omdat ik wist dat ik ze ooit leuk vond. Omdat ik wist dat ze goed voor me waren. Niet omdat ik er zin in had – of energie voor had. Dus ik ging koekjes bakken en héél veel wandelen. Ik heb wat afgelopen, de baby in de wandelwagen en lopen maar!

Langzaam kwam ik weer in verbinding met mezelf
Bij mij heeft de bevalling niet extra meegeteld in hoe ik me voelde. Mijn bevalling was voor mij een positieve ervaring. Ik zeg expres extra, want die heeft natuurlijk wel meegeteld: een bevalling, iedere bevalling, is een levensgeb***tenis. En dat soort grote geb***tenissen hebben impact. Altijd. Of de geb***tenis positief of negatief is, dat maakt niet uit. Een grote geb***tenis heeft impact.

Een overweldigende bevalling
Hoe heftiger een levensgeb***tenis, hoe groter ook de impact is. Dus een overweldigende ervaring rondom je bevalling kan een nog grotere impact hebben.

Die impact merk je aan jezelf: Functioneert je anders na je bevalling? Of voel je je anders? Dan is het goed om jezelf af te vragen of je dat oké vindt. En let op: anders functioneren, of jezelf anders voelen, dat kan voor jou heel iets anders zijn dan dat het voor mij, je zus of een vriendin is.

Vraag jezelf af: Hoe vind ik het? En niet: Oh, wat zij heeft heb ik niet, dus het zal wel goed zijn.

Help jezelf door dingen te doen
Het is nou ook niet zo dat het erg is wanneer je je anders voelt, of wanneer je anders functioneert. Zeker kort na je bevalling ben je aan het wennen aan je nieuwe leven: je leven met je kindje erbij – of het nou je eerste kindje is of een volgend kindje.

Of je nou nog aan het wennen bent of niet: help jezelf. Help jezelf door dingen te doen die je ooit leuk vond, waar je energie van kreeg. Zeker wanneer je daar nu geen zin in hebt. Dat is een teken dat je juist wat extra`s nodig hebt. Doe elke dag iets wat je ooit leuk vond. Al duurt het maar 5 minuten. En wen ook zo lang aan de nieuwe situatie als voor jou nodig is!

Zo kom je langzaam weer in verbinding met jezelf
Ik vind het een mooie uitspraak: Alle wegen leiden naar Rome. En ik gebruik die vaak: wanneer iets niet werkt, probeer ik een andere weg uit. Of dat nu voor mezelf geldt, of voor een cliënt. Dus als dit niet jouw weg is, kies een andere weg. Die zijn er!

Wil je meer weten?
Lees mijn gratis e-book ‘De weg terug naar sprankels’

Met tips om 3 tips om ervoor te zorgen dat je je weer jezelf gaat voelen en je de dag beter aankan.
https://deruytertrainingencoaching.nl/gratis-e-book/

Gratis e-book met 3 tips waarmee je ervoor zorgt dat je je weer jezelf gaat voelen en je de dag weer aankan

03/11/2023

‘Zij voor, en zij na’ de bevalling

Ik weet nog precies het moment dat ik dacht: maar hier moet ik toch iets aan kunnen doen? Ik kan haar toch niet aan haar lot overlaten?!

Ik was als verloskundige thuis bij een vrouw die ik al wat langer kende.
Al vaker had ik vrouwen gezien die een nare bevallingservaring hadden gehad. Mijn hart brak als ik zag hoe zwaar ze het hadden. Het ergste vond ik het om te zien als ze zich niet echt met hun kindje konden verbinden, geen lijntje voelden.

Deze vrouw had zó toegeleefd naar het krijgen van hun baby, eindelijk haar eigen kleine kindje. Nu was zij aan de b***t!

De zwangerschap vond ze zwaarder dan ze had verwacht, maar ondanks dat voelde ze zich goed. Alleen sinds de bevalling leek het wel alsof ze een ander was. Sinds de bevalling leek ze totaal de weg kwijt te zijn.

Terwijl ze hem voeding zat te geven keek ze me met droge ogen aan en zei ’Hij was degene die een baby wilde’.

Toen wist ik het zeker: dit ben jij niet. En ik kan het niet over mijn hart krijgen om jou zo hier achter te laten, jou nu in de veronderstelling te laten dat jij dit echt vindt.

Op dat moment heb ik geholpen met wat ik kon. En toen ik daar de deur dichttrok stond mijn besluit vast: Ik zou alles uit de kast trekken om haar en alle andere vrouwen die hier last van hebben te helpen.

En dan is het alsof er weer iets klopt…
Dat ik daar die deur dichttrok is al een aantal jaren geleden. En ik trek nog dagelijks alles uit de kast! Inmiddels heb ik me gespecialiseerd in het begeleiden van vrouwen na een nare bevallingservaring.

Elke keer als ik iemand verder heb geholpen, als ze zich weer zichzelf voelt, is het voor mij alsof er weer iets klopt. Dat zij verder kan en dat zij en haar kindje samen iets op kunnen bouwen, dat is waarom ik dit doe.

Als je me ziet vertellen hoe ik me op zo`n moment voel, als een vrouw zich weer oké voelt, dan zie je me glimmen. Dan voel ik me zó dankbaar! En elke keer weer voel ik me bijna kinderlijk enthousiast: zo blij ben ik over hoe ze nu de rest van haar leven in gaat.

20/10/2023

Onverwacht zie ik ineens roze en witte vlekjes
Nu ik goed kijk lijken het er steeds meer te worden. En ja hoor, aan de andere kant zitten ze ook. Het is dat ik niet hardop wil mopperen nu, maar bij mezelf doe ik het wel. Ik hoor niet eens meer wat er gezegd wordt. Grrr, wel blijven opletten nu!

Zitten ze ook...? Zo onopvallend mogelijk krab ik aan mijn nek: ja, ook op mijn onderarmen zitten de verfspetters. Op een of andere manier krijg ik het altijd voor elkaar dáár verf te krijgen. Geen idee hoe.

Over het algemeen doe ik redelijk onhandig. Toch had ik het nu niet zien aankomen. Ik ben namelijk op een plek waar ik me graag netjes voor wil doen.

Misschien ken je dat: hier wil ik laten zien dat ik alles moeiteloos voor elkaar krijg. Hier wil ik laten zien dat ik zonder moeite er relaxt en verzorgd bij zit. Dus ik heb meer dan gemiddeld de tijd genomen voor hoe ik eruit zie.

Dus net zo ‘moeiteloos en relaxt’ ga ik geheel onopvallend de verfspetters weg zitten peuteren. In de pauze kijk ik op het toilet nog drie keer in de spiegel: ik kan verder zonder verfspetters.

Ik zat dus aardig mijn best te doen om netjes over te komen…
Ken jij dat? Dat je zo je best zit te doen voor de buitenwereld? Of om te laten zien dat het goed met je gaat?

We doen dat allemaal wel eens: ons beter voordoen dan we ons voelen.
Dat is oké, volgens mij hoef je niet altijd en aan iedereen te laten weten hoe het met je is. Als je het op andere momenten maar wél doet. Want jezelf de hele dag verstoppen maakt best wel eenzaam.

Aan het einde van de dag kletsen we na. Iemand vraagt wat voor moois ik aan het maken ben. Even weet ik niet waar ze het over heeft, maar dan zegt ze lachend: ‘Je hebt volgens mij een prachtig kleurenpalet.’ Ik doe voor hoe ik dan sta te schilderen we komen niet meer bij!

Mezelf afkatten
Blijkbaar had ik een reden om dit spannend te vinden en mijn reactie daarop was dit dus: laten zien dat ik het wél kan. En nog moeiteloos ook. Dus ik heb relaxt tegen mezelf gedaan en thuis mezelf verwend met in bad gaan.

PS Daar zat mijn overwinning: Aan het einde van de dag mezelf niet afkatten!

30/06/2023

Wat een luxe zeg: zeggen wat je denkt.

Ik zat vanochtend bij de kapper en naast waren ze bijna bevlogen aan het praten over de blokkade bij Rhenen, de boeren, wat de politiek, etc. De ene opmerking volgde nog sneller dan de andere. Ik vind dat heerlijk om te volgen!

Ik zag ook dat degene naast mij een beetje afwezig zat te kijken. Natuurlijk kan ze het onderwerp niet interessant vinden. Maar toevallig liepen we tegelijk de deur uit en ze zei ‘Jeetje! Dat kon ik echt niet volgen, zó snel. Ik was meteen al de draad kwijt.’

Wat een luxe is het dan om wel mee te kunnen doen. Om te weten wat je denkt en voelt: het kan zo`n brei zijn!

Het zeggen is meestal niet het probleem. Woorden uitspreken lukt best. Het is vooral die brei in je hoofd. Kon je daar maar weer eens chocola van maken. Of dus gedachten. De chocola kan je in de winkel wel kopen.

Het is niet dat je het niet wil. Het lukt gewoon niet. Nadenken is lastiger en inmiddels denk je ook vaak: ‘Laat maar. Dit is nu eenmaal hoe ik ben.’

Die brei kan ontstaan door een nare ervaring, zoals een traumatische bevalervaring. Het kan zeker ook ontstaan in de stressvolle tijd van een kleine baby hebben. Of omdat je allebei die dingen hebt.

Dit hoort dus niet bij het moeder zijn. En ook niet omdat je het niet aan zou kunnen. Want je kan het wel, het moeder zijn. Ook al lukt het niet altijd zoals je wil (mij ook niet!).

Iets aan die brei in je hoofd doen?
Kom koffie drinken en ik vertel je wat je eraan kan doen.

In de tussentijd: chocola! Gewoon te koop in de winkel.

02/06/2023

Wat zeg jij nou?!

‘Wat een mooie je jurk heb je aan!’
‘Dank je.’
En meteen er achteraan:
Alleen hij tekent nogal. Of: Hij was maar 10 euro in de uitverkoop.

Volgens mij hebben we deze dingen allemaal weleens gezegd
Maar als je dat zegt over een compliment wat je krijgt – want er werd alleen maar iets moois gezegd en wij gooien er iets negatiefs tegenaan – wat zeg je dan nog meer tegen jezelf?

Wat zeg je tegen jezelf over: jezelf
- Zit je je daar nou nog druk om te maken?
- Je kan best wat langer volhouden.
- Ik moet me er gewoon overheen zetten.

We denken deze dingen allemaal
En soms kunnen ze ons ook positieve dingen brengen. Zoals even volhouden of doorgaan bij een tegenslag. Dat helpt ons verder!

Wat vaak het lastige is
We zeggen het niet SOMS tegen onszelf. We zeggen het VAAK tegen onszelf. En we zeggen het nog meer wanneer we ons niet fijn voelen en eigenlijk juist iets anders nodig hebben.

Dit geven we onszelf niet:
Steun, liefde, een schouder om op uit te huilen. Of een boksbal om op uit te razen. Dan helpt het je niet om ‘nog even vol te houden’. Dan is het tijd dat iemand (jij) zegt:
- Het is oké, je hebt je best gedaan.
- Je mag je ook rot voelen.
- Neem maar wat rust.
- Vertel eens, wat zit je dwars.
- Nee, het is niet gek dat je daarmee zit.

Die (on)aardige dingen
Hoe vaak zeg jij aardige dingen tegen jezelf?
Waar moet jij jezelf al overheen hebben gezet?
Waar mag jij niet meer verdrietig over zijn?

26/05/2023

En toen deed ze iets wat ze bijna nooit deed.
Voor haar voelde het heel slecht zei ze, alsof ze faalde. Maar ze deed het omdat ze echt niet meer anders kon.

---

Verstijfd
Ze vertrouwd me toe wat ze alleen nog met haar partner durfde te delen.

Buiten in het zonnetje zitten we te praten. Kopje thee erbij, vogels op de achtergrond, verder even helemaal niks. Ze is zwanger van haar eerste kindje en begint al echt een buikje te krijgen. Van de buitenkant ziet alles er gewoon uit: ze zit er rustig bij, ziet er mooi en zwanger uit. We kennen elkaar al wat langer en gelukkig durft ze vrij te praten.

Wat ze vertelt past niet bij dat beeld
Ze begint voorzichtig, maar het wordt al vrij snel duidelijk…
Ze is zó bang voor de bevalling! Het duurt nog een hele tijd voor het zover is, maar ze ziet er zó tegenop! Dat zag ze altijd al wel een beetje, maar nu lijkt het wel 10x erger. Ze is bang dat er van alles fout gaat. Dat er van alles geb***t wat ze niet wil. In haar hoofd komt er steeds een hele film langs met hoe de bevalling zal gaan, wat voor stomme dingen er allemaal gebeuren, hoe ze niks te zeggen heeft. En de lijst met wat ze allemaal voor zich ziet is LANG.

De rest van het blog lees je hier:
https://deruytertrainingencoaching.nl/verstijfd/

12/05/2023

Je doet het wel, maar of je hart erin ligt…

Bijvoorbeeld gisteren: een dagje met z`n tweeën thuis.
Je partner is aan het werk, jij mag pas over een maand. Samen een boodschap doen. Voeding erin en dan lopen. In de winkel krijg je standaard de ‘oh-wat-een-geweldige-baby-blikken’ van de oude mensen. Ze willen allemaal even kijken terwijl jij denkt 'Laat me doorlopen, ik heb hier geen zin in. Het is maar een baby hoor. Die zijn toch allemaal schattig?'

Buiten ga je nog dat extra rondje lopen, want wat moet je thuis doen? Meteen vraag je je af of het niet beter voor haar is om samen nog wat te doen? Of haar bij je te dragen? Knuffeltijd….Je merkt dat je het niet wil, maar je krijgt er zo`n knagend gevoel in je buik van.

Je dacht dat je in je verlof helemaal op zou gaan in haar. Maar je bent liever weg, dan met z`n tweeën thuis. Daar duren de dagen eindeloos.
‘Ik zou toch in die bubbel zitten? Cocoonen? Ik voel me alleen maar onrustig. Ik heb de hele tijd het gevoel dat ik haar niet het beste geef.'

Je doet de dingen die de bedoeling zijn: voeden, badje, knuffelen.
Alleen je hart zit er niet in. En je merkt: het kan ook zonder. Maar er is geen contact, geen plezier. Je doet. Je beweegt. En daar houdt het op.

Dat knagende gevoel is er wel
Want dit hoor ik toch ander te doen? Anders te willen? Gewoon ook anders…aan te voelen? En daar voel je je schuldig over. Want je hebt het gevoel dat er iets mist.

Liefde
Je had bedacht de meest liefdevolle moeder voor je kind te zijn die je maar kon zijn. Je zou je overal in storten, voor háár. Je zou altijd bij je baby willen zijn. Je zou om elke kik en kir staan te juichen…

Alleen díe liefde voel je dus niet.
Niet dat je niet van je baby houdt, natuurlijk hou je van haar. Maar om nou te zeggen dat je hart erin ligt…Nee dus.

Wanneer je een rotervaring hebt gehad op welk gebied dan ook, dan kan dat in de weg gaan zitten. In de weg van je gevoel, in de weg van ‘er met je aandacht bij zijn’, in de weg van genieten.

Het gaat in de weg van je hart zitten.

Met je hoofd weet je dan wel dat het niet klopt. Daar komt wat van dat schuldgevoel vandaan: je weet heus wel wat je mist. Maar vaak krijg je dat niet zomaar veranderd.

Dat is niet gek!
Zeker als je wat hebt meegemaakt waar je liever niet aan terug wil denken.

De oplossing?
Die is niet nu ineens te doen, je hebt dit niet vandaag opgelost.
Maar het ís wel op te lossen. En dat is niet ingewikkeld, het kost wel wat moeite en tijd. Moeite om onder ogen te zien, wat je eigenlijk niet onder ogen wil zien. En tijd om meer aandacht voor jezelf te hebben.

In de tussentijd:
Wel ‘gewoon’ de dingen doen: wel je baby oppakken, verzorgen, tegen haar kletsen en met haar knuffelen. Want daarmee geef je haar al iets geweldigs: jij als haar moeder.

Wil je tips waar je zelf kan beginnen?
Download mijn gratis e-book en je kunt meteen aan de slag:
https://deruytertrainingencoaching.nl/gratis-e-book/

Gratis e-book met 3 tips waarmee je ervoor zorgt dat je je weer jezelf gaat voelen en je de dag weer aankan

04/05/2023

De bevalling verliep zó anders dan je had verwacht. Van ‘kom maar op’, naar ‘Wat is mij nu overkomen?’

Je had je voorbereid en met een berg tips, een plan en een algemeen gevoel van ‘Kom maar op’ begon de bevalling.

En ook bij een bevalling gebeuren er dingen die je liever niet wil
Net als in het echte leven: de ontsluiting gaat minder snel, de pijn van de weeën is toch niet zo goed te handelen, er wordt te hard gepraat, en nog meer van dat soort dingen.

Soms zijn het kleine dingen, soms grote
Ze kunnen allemaal impact hebben. Deze dingen halen je uit je bubbel, ze leveren ongemak of stress. En hoe meer van deze dingen je tegenkomt, hoe meer last je ervan kan hebben. Zo wordt steeds lastiger om je te ontspannen. Daar kun je niks aan doen!

En dan is de baby er
Niet ineens, daar heb je van alles voor gedaan, maar toch: ineens is het klaar. Daar is je kleintje dan. Langzaam besef je het je!

Wanneer het dan zo anders is gegaan dan je wilde is het niet gek dat je denkt ‘Wat is mij nu overkomen?’
- Ik zou zo relaxt mogelijk alles over me heen laten komen
- Waarom moest ik … doen?
- Waarom heb ik niet gezegd wat ik wilde?

Vertel je gedachten en gevoelens
Houdt ze niet voor jezelf – hoe moeilijk dat misschien ook is. Praat er over met je partner en de verloskundige of gynaecoloog. En wanneer dat lastig is: vraag hulp. Het bespreken van de bevalling, en vooral je gedachten en gevoelens daarover, helpen je.

Tijd om bij te komen
Er is natuurlijk tijd nodig om met je kindje en als gezin te wennen. Maar er is ook tijd nodig om zelf bij te komen. Vergelijk het met een drukke periode op je werk, dan ben je toch ook aan vakantie toe? Dan neem je toch ook de tijd om op te laden?

Er is geen knopje
Tijdens de bevalling ben je onbewust in de ‘stress stand’ gegaan. Besteed er na de bevalling tijd aan om naar de ‘ontspannen stand’ te gaan. Dat is helaas geen knopje die je om kan zetten, dat heeft tijd nodig. En rust.

Dat zijn we als vrouw niet gewend!
Maar bedenk maar eens:
- Die kraamweek, mét deskundige hulp in huis, is er niet voor niks.
- Het is niet voor niks dat je wel vaker hoort: 9 maanden zwanger, 9 maanden zwanger ontzwangeren.
- En ja, ik weet dat je dat liever alles zelf doet.

Lukt het nou niet om langzaamaan in de ontspannen stand te komen?
Zoek daar dan hulp bij. Dat is echt niet gek. En als ik inmiddels iets geleerd heb is het wel: Waarom zou ik het allemaal alleen doen?

Wil je graag tips hoe dan?
Maak een afspraak om gratis koffie te drinken met me, ook online. We bespreken waar je last van hebt en je krijgt praktische tips.

03/04/2023

Waarom bewegen je helpt om emoties te verwerken - Hanny Evers
Het moederschap voelt vaak als een achtbaan vol emoties. Dit start al in de zwangerschap, maar wordt vaak niet veel minder zodra je kindje geboren is. Natuurlijk spelen hormonen hierbij een rol. Maar dit is zeker niet het enige wat invloed heeft op de hoe heftig je emoties zijn. Een gezonde leefstijl is de ideale basis om je emoties makkelijker een plekje te geven. In deze gastblog van Hanny Evers legt ze uit hoe je emoties verwerkt en hoe bewegen je hierbij helpt.
Verder lezen? ️➡️Linkinbio