18/09/2026
𝑵𝒂 𝒋𝒂𝒓𝒆𝒏𝒍𝒂𝒏𝒈 𝒕𝒉𝒖𝒊𝒔𝒛𝒊𝒕𝒕𝒆𝒏 𝒃𝒆𝒏 𝒊𝒌 𝒈𝒂𝒂𝒏 𝒊𝒏𝒛𝒊𝒆𝒏 𝒅𝒂𝒕 𝒉𝒆𝒕 𝒎𝒆𝒆𝒓 𝒊𝒔 𝒅𝒂𝒏 𝒆𝒆𝒏 𝒐𝒏𝒅𝒆𝒓𝒘𝒊𝒋𝒔𝒑𝒓𝒐𝒃𝒍𝒆𝒆𝒎...
Het thuiszitten van mijn oudste twee kinderen heeft jarenlang mijn leven gevormd. Nu ze allemaal weer naar school gaan, merk ik dat ik veel terugkijk naar hoe het was en ook aan het ontdekken ben wat het nieuwe dan mag zijn voor mij.
In het begin ging al mijn aandacht naar het vinden van een oplossing, een plek waar mijn kind gezien, gehoord en begrepen werd.
Ik vind het nog steeds heel logisch.
Mijn kind viel uit op school en dus ging ik zoeken naar oplossingen binnen het onderwijs. Ik deed erg mijn best, zocht de hulp van anderen en verwachtte ook dat zij een oplossing konden bieden.
Dit liep soms hoog op. Woedend gooide ik de hoorn op de haak als er weer niet naar mij geluisterd werd. Misschien niet altijd netjes, maar wel heel eerlijk.
Ik heb gestreden en gevochten als een leeuwin, totdat ik ineens besefte dat wat ik probeerde niet helpend was.
Het kostte me bakken met energie.
De frustratie, de boosheid, het verdriet en het gevoel van machteloosheid werden steeds groter.
Hoe hard ik ook mijn best deed, ik kreeg mijn kind niet terug naar school. En ondertussen veranderde ik in een vermoeide, prikkelbare en harde vrouw.
Ik herkende mezelf niet meer.
Dat was voor mij een belangrijk keerpunt. Ik besloot het over een andere boeg te gooien.
Ik had thuiszitten tot die tijd vooral gezien als een onderwijsprobleem. Maar als het onderwijs het niet kan oplossen, moeten wij dan gaan zitten wachten totdat het vanzelf beter gaat?
Nee, dit weigerde ik.
Ik besloot mijn energie niet meer weg te geven aan school, leerplicht, hulpverlening of iets anders buiten ons gezin.
Vanaf dat moment durfde ik anders te gaan kijken naar thuiszitten. Naar mijn kind, naar mezelf, naar ons gezin en naar alles wat er gebeurde.
Niet langer wilde ik de machteloosheid laten winnen van mijn angst.
Het draaide al lang niet meer alleen om mijn kind. Waarom liet ik het dan wel toe om alles om mijn kind te laten draaien?
Ik ontdekte dat deze fase onderdeel was van dit proces. Maar als ik deze fase wilde afronden, moest ik opnieuw ontdekken waar mijn invloed lag.
Wat van mij was en wat niet. Waar ik mijn energie aan wilde geven. Hoe ik er voor mijn kind kon zijn zonder mezelf steeds verder kwijt te raken.
𝑾𝒂𝒏𝒕 𝒅𝒆 𝒎𝒂𝒏𝒊𝒆𝒓 𝒘𝒂𝒂𝒓𝒐𝒑 𝒊𝒌 𝒂𝒂𝒏𝒘𝒆𝒛𝒊𝒈 𝒘𝒂𝒔 𝒃𝒊𝒋 𝒎𝒊𝒋𝒏 𝒌𝒊𝒏𝒅, 𝒉𝒂𝒅 𝒅𝒊𝒓𝒆𝒄𝒕 𝒊𝒏𝒗𝒍𝒐𝒆𝒅 𝒐𝒑 𝒛𝒊𝒋𝒏 𝒘𝒆𝒍𝒛𝒊𝒋𝒏.
Toen ik mijn eigen proces beter ging begrijpen en andere moeders sprak, begon ik te zien hoeveel moeders een soortgelijk proces doormaken.
Ook zij beginnen vaak met zoeken, regelen, oplossen en vechten voor hun kind.
Tot er ergens een moment komt waarop ze merken dat deze manier van kijken hen steeds verder uitput.
En dat is niet verkeerd. Het is iets wat éérst moet gebeuren voordat je gaat inzien dat het ook anders kan. Dat je een keuze hebt.
"𝑾𝒂𝒂𝒓 𝒘𝒊𝒍 𝒊𝒌 𝒅𝒂𝒕 𝒐𝒏𝒔 𝒍𝒆𝒗𝒆𝒏 𝒐𝒎 𝒅𝒓𝒂𝒂𝒊𝒕?"
Duizenden keren heb ik mezelf dit gevraagd en het antwoord ging allang niet meer over school of thuiszitten.
Het ging over:
🩷 Veiligheid
🩷 Verbinding
🩷 Identiteit
🩷 Authenticiteit
Bij mijn kind, maar vooral ook in mij en in ons gezin.
Daar ervaarden wij echt een tekort, het had invloed op onze relaties en dit was dan ook groter dan alleen een schoolprobleem.
Zo maakten wij de keuze om met deze thema's aan de slag te gaan. Ik stopte met energie steken in dingen waar ik geen invloed op had en verplaatste dit naar hetgeen wat wél binnen mijn invloed lag.
En het was bevrijdend!
Ondanks dat er niet direct een oplossing was, keerde er direct enige rust in mij terug. Ik voelde dat we onderweg waren. En hoe lang het ook zou duren, dit was wat we eerst uit te zoeken hadden...
𝑨𝒍𝒔 𝒋𝒊𝒋 𝒌𝒊𝒋𝒌𝒕 𝒏𝒂𝒂𝒓 𝒋𝒆 𝒆𝒊𝒈𝒆𝒏 𝒑𝒓𝒐𝒄𝒆𝒔 𝒗𝒂𝒏 𝒕𝒉𝒖𝒊𝒔𝒛𝒊𝒕𝒕𝒆𝒏: 𝒘𝒂𝒂𝒓 𝒈𝒂𝒂𝒕 𝒋𝒐𝒖𝒘 𝒆𝒏𝒆𝒓𝒈𝒊𝒆 𝒐𝒑 𝒅𝒊𝒕 𝒎𝒐𝒎𝒆𝒏𝒕 𝒗𝒐𝒐𝒓𝒂𝒍 𝒏𝒂𝒂𝒓𝒕𝒐𝒆? 𝑬𝒏 𝒉𝒆𝒓𝒌𝒆𝒏 𝒋𝒆 𝒅𝒆 𝒕𝒉𝒆𝒎𝒂'𝒔 𝒘𝒂𝒂𝒓 𝒘𝒊𝒋 𝒂𝒍𝒔 𝒈𝒆𝒛𝒊𝒏 𝒎𝒆𝒆 𝒘𝒐𝒓𝒔𝒕𝒆𝒍𝒅𝒆𝒏?
