Ineke van Winden coach

Mag ik gelukkig zijn? Ogenschijnlijk een rare vraag. Maar in de praktijk worstelen veel mensen hiermee. Bewust of onbewust. Mag het adoptiekind gelukkig zijn als het weet dat haar biologische familie het minder getroffen heeft dan zij? Mag de gescheiden partner een nieuwe liefde toelaten als de ander (nog?) niet gelukkig is. Mag de overlever van de oorlog blij zijn dat zij het gehaald heeft, terwijl anderen het leven lieten? En wat betekent dat dan voor je leven. Moet je dan extra hard werken als compensatie. Of zet het hele idee je vast en kom je juist nergens toe. Wat een merkwaardig fenomeen dat schuldgevoel. Want dat is het volgens mij. Wat helpt het anderen, en wat helpt het jezelf om je schuldig te voelen, al is het maar een beetje schuldig. En al weet je met je verstand dat het zinloos is om je schuldig te voelen. Dan nog is het daarmee niet meteen afgelopen. Schuldgevoel is geen knop die je omzet. Maar wat kan je er dan mee doen? Net als ik worstelen velen met deze vraag. Daarom is het behulpzaam om te zoeken naar een simpele wijze om schuldgevoel en het ongemak ervan om te zetten naar iets positiefs.

De manieren die ik kan verzinnen zijn er twee. Het gaat om naast elkaar staande denkwijzen die elkaar kunnen versterken: erkenning en denken in overvloed. Simpelweg erkenning dat er leed is bij de ander. Dat heeft niets te maken met meehuilen of je mee laten zu**en, of iemand zielig vinden. Een nuchtere erkenning dat er narigheid is, neemt de ellende niet weg, maar het geeft een zekere ruimte. Van belang daarbij is dat je je ervan verzekert dat je de ander niet onrechtmatig iets afneemt of hebt afgenomen. Een mooi uitgangspunt daarbij is om eerlijk na te gaan wat redelijk is. Weliswaar zeer subjectief, maar daar ontkom je nu eenmaal niet aan.

De andere weg is delen van geluk en vooral van liefde. Liefde is niet beperkt. Er is geen hogere macht die bepaalt dat iedereen er maximaal 1000 kilo per jaar van krijgt. Liefde is niet begrensd. Het vermenigvuldigt zich juist. Geen garanties, maar hoe meer je er belangeloos van geeft hoe meer kans je hebt dat het naar jou terugkomt. In welke vorm dan ook. Niet dat het altijd gemakkelijk is. Soms is er tijd nodig voor rouwverwerking, of om te oefenen met geven. Misschien is de ontvanger niet klaar om iets aan te nemen. Of misschien is er geen ontvanger meer. Neem de ruimte om te experimenteren en te ervaren. Eke situatie is weer anders. Vergeet alleen niet dat denken in overvloed een hoopvolle optie is.

“I hope you will have a wonderful weekend”. Iemand schrijft me dit als beginzin van een mail. En vervolgens bemerk ik bij mezelf enige irritatie. Waarom eigenlijk? Het is die overtreffende trap die het doet. Meestal vind ik mijn weekends leuk, en af en toe een keer niet. Er zijn periodes dat het leven je toelacht. Maar evenzeer zijn er tijden dat het tegenzit. Zelfs al probeer je er van alles van te maken. Soms heb je gewoon pech. Hoe dan ook, hoe kan nu alles altijd geweldig of ‘wonderful’ zijn? Op de eerste plaats geloof ik niet dat het kan. De meeste stervelingen lukt het niet. Zelfs al zijn het enorm positieve denkers. Op de tweede plaats vraag ik me af wat er nog overblijft als elk weekend al zo enorm geweldig moet zijn. Hoe zit het dan met gewone maar prettige weekends. Zijn die niet goed genoeg dan?

Die uit de Amerikaanse cultuur overgewaaide overtreffende trap is in Nederland al recht ingeburgerd. Je zet je in voor 1000 en niet 100%, wat volgens mij nog gewoon het maximum is. Alles kan beter en spectaculairder. Maar is het reëel? Wat doet die hoge norm met ons? Het kan soms pijnlijk schuren met de belevingswereld van grote groepen mensen. Doen die iets fout wanneer niet alles geweldig, super of top is? Wellicht niet en waarschijnlijk, of hopelijk, komen er betere tijden. Het ‘wonderful fenomeen’ is meer dan een kwestie van taalarmoede. Het lijkt of je er minder bij hoort als niet alles geweldig gaat. Als je niet alles uit je leven haalt. Als je er niet steeds een schepje bovenop doet. In het dagelijks leven en in mijn coaching praktijk ontmoet ik mensen met levensvragen en levenspijn. Mensen die ernaar verlangen om weer gewoon fijne weekends te hebben, of dito werkweken. Ze werken aan een betere balans en proberen hun leven beter in te richten. En ze zoeken ondersteuning. Anders lieten ze zich niet coachen. Maar ‘wonderful’ is voor hen nog een stap te ver, als ze dit al zouden nastreven. Zelf blijf ik de overtreffende trap liever spaarzaam gebruiken. Hoe zijn anders die uitzonderlijk mooie momenten in het leven nog te beschrijven?

Een fijne dag gewenst

Ineke

om te delen