De Gedachtenkoers

Je hebt vast een beeld van de lente. De zon die je maanden niet hebt gezien. Zonder jas naar buiten, alle bomen gedekt in fris groen, bloesem en bloemen. Een ijsje, weer de eerste lange fietstocht in korte broek. De geur van gemaaid gras.

Vandaag is het grijs, regenachtig en nog niet zo warm. Niet het plaatje dat hierboven staat. De lente is nog niet begonnen, maar als je goed kijkt zijn er al wel de eerste voortekenen. De knoppen aan de bomen groeien in omvang, sommige kersenbomen openen voorzichtig hun eerste bloemen, die zijn altijd als een van de eersten.

En de sneeuwklokjes komen boven de grond.

Moraal van dit verhaal: geniet van de reis, niet alleen van de bestemming. De realiteit voldoet nog niet aan het plaatje in je hoofd, maar het komt wel steeds dichterbij!

Wanneer je een grote droom hebt, is het dan pas geslaagd wanneer die droom helemaal uitkomt? Elke stap in de juiste richting laat je ook genieten van de kleine veranderingen. Je weet dat je onderweg bent.
En dan zie je ineens overal sneeuwklokjes, maar ook krokussen en narcissen. Je ziet struiken die nieuw blad aanmaken in dat onweerstaanbaar mooie groen.

Geniet van de reis, van het onderweg zijn.

Een onstuimig Hollands weertje, een stevige wind en een goed gesprek over de richting die je op wilt.
Je weet steeds beter waar je heen wilt, en bent bereid om tegen de wind in te trappen!
De tegenwind hoort bij het leven, die zul je hoe dan ook nog vaak ervaren.
Daarom groeien bomen ook sterke wortels, diep in de aarde. Doe blaas je niet zomaar omver. Sterker nog, een boom die groeit zonder een zuchtje wind te ervaren, valt uiteindelijk om vanwege zijn eigen gewicht.

Ik wens je veel tegenwind.

Het fijne aan het buiten zijn, in uitgestrekte gebieden, is dat je je weer eens nietig kunt voelen.
Kilometers ver kijken, misschien zie je in de verte een ree lopen.

Aan de voet staan van een gigantische boom, die al meer jaren bestaat dan jij ooit zult doen.

Of je ‘s nachts vergapen aan een prachtige sterrenhemel.

Probeer je op zo’n moment nog maar druk te maken over die opmerking van je collega. Die kl****ak die je geen voorrang verleende in de auto. Je kapsel dat vandaag niet meewerkt.

Doet er niet meer toe, of wel?

Dus ga lekker naar buiten, neem de ruis weg en geniet van de rustige natuur.

Wat als je het helemaal zelf mag bepalen? Welke kant ga je dan op?

Het is een menselijk principe om erbij te willen horen. Buiten de groep is het onveilig, dus je past aan zodat je geaccepteerd wordt.

Wat geb***t er wanneer je je eigen weg gaat? Word je dan verstoten? Is er dan niemand meer? Om staan er dan andere mensen met open armen op je te wachten?

Er is moed nodig om dat te proberen. Om te gaan staan voor jezelf, voor wat jij belangrijk vindt.

Om zichtbaar te zijn.
Om je grens aan te geven
Om te gaan staan voor wat jij wil
Om te weten dat je genoeg bent

Waar staat ‘wandelen’ lees ik net zo goed ‘fietsen!’
Het werkt zo goed, en ogenschijnlijk vanzelf. Breng jezelf in beweging, en zet daarmee allerlei helende processen in werking. Je bent onbewust druk bezig om je fiets op de weg te houden, daardoor vallen er al een aantal filters weg. Je komt snel bij wat er écht toe doet!
Ga je een keer mee?

Neurowetenschapper: “Wandelen is de grootste probleemoplosser die er bestaat” - wel.nl Neurowetenschapper: “Wandelen is de grootste probleemoplosser die er bestaat”

Wie weet wat je kan hebben aan een kleine omweg....

Geen keuze maken is óók een keuze

“Welke kant moet ik op?”, vroeg Alice. “Dat ligt eraan waar je naartoe wilt,” zei de kat.
“Dat weet ik niet” zei Alice
“Dan maakt het ook niet uit welke kant je op gaat” (Alice in Wonderland)

Keuzestress
Achteraf pas kun je met zekerheid zeggen of die keuze de juiste is geweest. Zoveel mensen raken verlamd van een keuze, dat ze uiteindelijk maar helemaal geen keuze maken. Want hoeveel lijstjes met voor- en tegenargumenten je ook maakt, hoeveel gesprekken je er ook over voert met vrienden, beide opties hebben wel iets.
En zo parkeer je het maken van de keuze, want het is eigenlijk nog wel prima zo. Het is nog niet verschrikkelijk genoeg om nu in actie te komen.
Pas wanneer je huis in de fik staat, moet je eruit.
En zo blijf je hangen in die baan die je meer energie kost dan oplevert. Of die relatie. En je praat het goed omdat je denkt dat iedereen het zo ervaart. Dat je blij moet zijn dat je überhaupt werk of een partner hebt.
Omdat de gedachte aan solliciteren/daten je zwetende handen bezorgd. Je moet er niet aan denken, dat je jezelf presenteert aan die enge kerel die je later hopelijk baas kan noemen. En dat hij je dan vanaf de andere kant van de tafel zit te beoordelen. Nightmares.

Nee, dan kun je best nog even blijven hier. Bij je saaie collega’s, in die commerciële functie waar je hart niet in ligt. Bij die vent waar je hart allang niet sneller meer sneller van gaat kloppen.

Ratio vs emotie
Als jij je herkent in het bovenstaande, dan vind je jezelf waarschijnlijk een rationeel persoon. Je denkt goed na voordat je iets doet.
De andere kant van het spectrum is wanneer je keuzes maakt op intuïtie, op emotie. Je kan niet precies in woorden vangen waarom, maar het voelt gewoon goed.

Dit komt doordat intuïtie zich in een ander deel van het brein bevindt als de ratio, het bewustzijn.
En dat deel van het brein waar intuïtieve keuzes vandaan komen kent geen taal!
Logisch dus dat je vaak niet kunt uitleggen waarom je meteen je droomhuis herkent, of hoe je jouw ideale partner kiest. Het voelt gewoon goed. Let maar eens op wanneer je met een brede glimlach een diepe zucht slaakt. Dat is je limbische brein dat je vertelt dat het goed zit, dat het veilig is.

Terug naar die leuke baan van je.
Nu je (in het kort) weet hoe keuzes tot stand komen, voel je dan nu wat je te doen hebt? Durf te vertrouwen op je limbisch brein, en laat je intuïtie je vertellen welke kant je op mag gaan.

Kun je wel wat hulp gebruiken bij het maken van een keuze? Zit je voor je voor je gevoel vast op een kruising, en weet je niet welke kant je nu op moet gaan? Daar help ik je graag bij.

Al fietsend praten we over jouw dilemma, en bepalen we samen jouw eerstvolgende stap.
Het fietsen helpt enorm om je gedachten op een rijtje te krijgen, omdat je als vanzelf meer naar je limbisch systeem schakelt. Het zorgt voor meer gelukshormonen in je lijf, en verlaagt stresshormonen.
Gecombineerd met mijn rake vragen zul je gegarandeerd stappen zetten!
Ritten zijn los te boeken, of per traject van 2 maanden.

Ik help je graag op weg!

Liefs,

Jasper
De Gedachtenkoers

PS heb je hier iets aan gehad? Laat het even weten in de comments!
Delen mag, graag zelfs

Deze recensie ontving ik van Karin na een coaching op de fiets. Dankjewel!

"Nice om te zien dat je zo enthousiast bent en ik merk dat ik door jouw enthousiasme, ook enthousiast word. Je vraagt goed door, laat iemand goed nadenken en komt ook geregeld terug op de (belemmerende) overtuiging. Leuk om tussendoor even af te stappen een opdracht uit te voeren en dan weer door te fietsen."

Ben je ook benieuwd wat een coachingsrit voor jou kan doen? Informeer naar de mogelijkheden!

Jasper