Revalidatie Nederland

Op 25 juni verzamelen zo’n 130 sporters met een fysieke beperking zich in het Oostenrijkse Kaunertal voor een bijzondere sportieve uitdaging: de HandbikeBattle. Wat op het eerste gezicht een wedstrijd lijkt, is in werkelijkheid veel meer dan dat. Het is een intensieve klim tegen een berg, maar vooral ook een persoonlijke confrontatie met grenzen, mogelijkheden en groei.

De deelnemers nemen het niet alleen op tegen elkaar, maar vooral tegen de indrukwekkende Kaunertaler Gletscherstrasse zelf. In teams van Nederlandse revalidatiecentra én als individuele sporters leggen zij een parcours af van ruim 20 kilometer, met bijna 900 hoogtemeters. Op pure armkracht. Dat vraagt maandenlange training, doorzettingsvermogen en vertrouwen in het eigen lichaam.

Volg HandbikeBattle voor alle updates en een live-verslag volgende week!

🔍 Gezocht: Kinderen met een beperking die hun stem willen laten horen.

• Heeft jouw kind vriendjes?
• Wat doet hij of zij graag in de vrije tijd?
• Hoe ervaart hij of zij school?

Stichting het Gehandicapte Kind is benieuwd hoe kinderen met een handicap hun dagelijkse leven ervaren en hoe zij hun toekomst zien.

📝 Vraag je kind (6 t/m 18 jaar) om de vragenlijst in te vullen of vul hem samen in.
🕐 Invullen duurt slechts een paar minuten en kan anoniem.

Help je mee? ⬇️

📢 Help jij mee aan ons onderzoek?
Wij willen graag weten hoe kinderen met een handicap (6 t/m 18 jaar) hun dagelijks leven ervaren en hoe zij naar hun toekomst kijken. 💬

De vragen gaan over:
🏫 school
🤝 vriendschappen
⚽ spelen en vrije tijd

Ben jij ouder, verzorger, opa of oma van een kind met een handicap?
Willen jullie samen de vragenlijst invullen (dat mag ook anoniem)? Dat zou ons enorm helpen! ❤️

👉 Je vindt de vragenlijst hier: https://start.panelwizard.com/hgkdagelijkseleven

𝗛𝗼𝗲 𝗼𝗿𝗴𝗮𝗻𝗶𝘀𝗲𝗲𝗿 𝗷𝗲 𝗿𝗲𝘃𝗮𝗹𝗶𝗱𝗮𝘁𝗶𝗲𝘇𝗼𝗿𝗴 𝘇𝗼 𝗱𝗮𝘁 𝗽𝗮𝘁𝗶ë𝗻𝘁𝗲𝗻 𝗱𝗲 𝗯𝗲𝘀𝘁𝗲 𝘇𝗼𝗿𝗴 𝗸𝗿𝗶𝗷𝗴𝗲𝗻, 𝗼𝗽 𝗱𝗲 𝗷𝘂𝗶𝘀𝘁𝗲 𝗽𝗹𝗲𝗸? 𝗠𝗼𝗲𝘁 𝗷𝗲 𝘇𝗼𝗿𝗴 𝗰𝗼𝗻𝗰𝗲𝗻𝘁𝗿𝗲𝗿𝗲𝗻 𝗯𝗶𝗷 𝗴𝗲𝘀𝗽𝗲𝗰𝗶𝗮𝗹𝗶𝘀𝗲𝗲𝗿𝗱𝗲 𝘁𝗲𝗮𝗺𝘀, 𝗼𝗳 𝗷𝘂𝗶𝘀𝘁 𝘀𝗽𝗿𝗲𝗶𝗱𝗲𝗻 𝘇𝗼𝗱𝗮𝘁 𝗽𝗮𝘁𝗶ë𝗻𝘁𝗲𝗻 𝗱𝗶𝗰𝗵𝘁 𝗯𝗶𝗷 𝗵𝘂𝗶𝘀 𝗴𝗲𝗵𝗼𝗹𝗽𝗲𝗻 𝘄𝗼𝗿𝗱𝗲𝗻? 𝗗𝗲 𝗺𝗲𝗻𝗶𝗻𝗴𝗲𝗻 𝗱𝗮𝗮𝗿𝗼𝘃𝗲𝗿 𝘃𝗲𝗿𝘀𝗰𝗵𝗶𝗹𝗹𝗲𝗻. 𝗛𝗲𝘁 𝗦𝗽𝗶𝗲𝗿𝘇𝗶𝗲𝗸𝘁𝗲𝗻 𝗭𝗼𝗿𝗴𝗻𝗲𝘁𝘄𝗲𝗿𝗸 𝘇𝗼𝗲𝗸𝘁 𝗵𝗲𝘁 𝗶𝗻 𝗱𝗲 𝗯𝗮𝗹𝗮𝗻𝘀 𝗲𝗻 𝗼𝗻𝘁𝘄𝗶𝗸𝗸𝗲𝗹𝗱𝗲 𝗲𝗲𝗻 𝗯𝗹𝗮𝘂𝘄𝗱𝗿𝘂𝗸 𝗲𝗻 𝗻𝗼𝗿𝗺𝗲𝗻𝗸𝗮𝗱𝗲𝗿. 𝗥𝗲𝘃𝗮𝗹𝗶𝗱𝗮𝘁𝗶𝗲𝗰𝗲𝗻𝘁𝗿𝘂𝗺 𝗥𝗼𝗲𝘀𝘀𝗶𝗻𝗴𝗵 𝗶𝗻 𝗘𝗻𝘀𝗰𝗵𝗲𝗱𝗲 𝗽𝗮𝘀𝘁 𝗱𝗶𝗲 𝗱𝗲𝗲𝗹𝘀 𝗮𝗹 𝘀𝘂𝗰𝗰𝗲𝘀𝘃𝗼𝗹 𝘁𝗼𝗲. ‘𝗛𝗲𝘁 𝗻𝗼𝗿𝗺𝗲𝗻𝗸𝗮𝗱𝗲𝗿 𝗶𝘀 𝘃𝗼𝗼𝗿 𝗺𝗶𝗷 𝗲𝗲𝗻 𝘀𝘁𝗲𝘃𝗶𝗴 𝗮𝗿𝗴𝘂𝗺𝗲𝗻𝘁 𝗼𝗺 𝗸𝘄𝗮𝗹𝗶𝘁𝗲𝗶𝘁 𝘁𝗲 𝗯𝗹𝗶𝗷𝘃𝗲𝗻 𝘃𝗲𝗿𝗱𝗲𝗱𝗶𝗴𝗲𝗻, 𝗼𝗼𝗸 𝗮𝗹𝘀 𝗱𝗮𝘁 𝘁𝗶𝗷𝗱 𝗲𝗻 𝗴𝗲𝗹𝗱 𝗸𝗼𝘀𝘁.’

Een moeder van een jongen met spierziekte SMA maakte ooit een overzicht van alle mensen en organisaties met wie zij en haar zoon te maken hadden: het SMA-expertisecentrum, het ziekenhuis, de fysiotherapeut om de hoek, de huisarts, gemeente en drie maatschappelijke werkers. Veel verschillende zorgverleners, en telkens moest ze opnieuw uitleggen wat haar zoon nodig had én wat er al was besproken.

𝗠𝗶𝗷𝗹𝗽𝗮𝗮𝗹: 𝗻𝗼𝗿𝗺𝗲𝗻𝗱𝗼𝗰𝘂𝗺𝗲𝗻𝘁 𝘃𝗮𝘀𝘁𝗴𝗲𝘀𝘁𝗲𝗹𝗱
Nicole Voet, revalidatiearts bij Klimmendaal en Radboudumc, laat het overzicht van de moeder vaak zien in presentaties. ‘In de revalidatiezorg is veel versnippering, weinig onderlinge afstemming en veel belasting voor patiënten’, zegt ze. Daarom nam ze het initiatief voor het Zorgnetwerk. In dit netwerk werken onder anderen revalidatieartsen, neurologen, kinderartsen en paramedici samen aan betere zorg. Ook patiënten denken actief mee. ‘Zij helpen ons bij het ontwerpen van goede zorg. Zo is de moeder uit het voorbeeld projectleider in het netwerk geweest.’

Het netwerk ontwikkelde een blauwdruk met drie onderdelen: de juiste zorg op de juiste plek, de juiste expertise op de juiste plek en de juiste informatie op de juiste plek. We schreven er al eerder over. Ook legde het netwerk in een normendocument vast wat er wordt verwacht van expertisecentra, gespecialiseerde spierziekteteams en de samenwerking met de eerstelijnszorg, zoals huisartsen en fysiotherapeuten. ‘Het normendocument is in april dit jaar goedgekeurd door de ledenvergadering van de VRA’, zegt Voet. ‘Dat is een geweldige mijlpaal. Het betekent dat we de verwachtingen nu samen gaan vastleggen in concrete afspraken.’

𝗨𝗶𝘁𝗱𝗮𝗴𝗶𝗻𝗴𝗲𝗻 𝗶𝗻 𝗱𝗲 𝗽𝗿𝗮𝗸𝘁𝗶𝗷𝗸
Het NMA/ALS-team van Revalidatiecentrum Roessingh voldoet al deels aan het normenkader. ‘We voldoen aan het minimaal aantal patiënten per jaar en hebben de teamsamenstelling op orde’, zegt teamleider Vera Wijlens. ‘Ook werken we met een zorgvuldig opgesteld en actueel revalidatieplan, waarin doelen, behandeling en evaluatie duidelijk zijn vastgelegd en afgestemd op de behoeften van de patiënt. Voor uitgebreide diagnostiek zijn de benodigde expertise, werkwijze en samenwerking aanwezig. Daarnaast sluiten we aan bij vrijwel alle criteria voor regionale samenwerking en beleid.’

Ze ziet ook uitdagingen. Een daarvan is het actueel houden van de sociale kaart. ‘Wij werken in een groot gebied met veel dorpen en steden. De kennis over naar welke therapeut we kunnen doorverwijzen, zit vooral in de hoofden van onze medewerkers. Dat is kwetsbaar. We willen de sociale kaart goed vastleggen, maar dat is niet eenvoudig, omdat het netwerk steeds verandert.’ Ook scholing van zorgverleners in de eerste lijn is nodig. ‘Huisartsen en fysiotherapeuten in de directe omgeving van de patiënt hoeven niet alle details van honderden spierziekten te kennen. Dat kan ook niet. Maar onze artsen en behandelaren moeten hun kennis wél overdragen aan de eerstelijnszorg waarnaar zij patiënten verwijzen. Dat gaat ook gebeuren.’

Een ander aandachtspunt is de informatieoverdracht tussen zorgverleners. Die kan beter, zegt Wijlens. ‘Het elektronisch patiëntendossier kan daarbij helpen, omdat meerdere ziekenhuizen in de regio daarop zijn aangesloten. Maar nog niet alle huisartsen werken ermee. Daarom is het nog geen ideale oplossing.’

𝗘𝘅𝗽𝗲𝗿𝘁𝗶𝘀𝗲 𝘃𝗿𝗮𝗮𝗴𝘁 𝘃𝗼𝗹𝗱𝗼𝗲𝗻𝗱𝗲 𝗲𝗿𝘃𝗮𝗿𝗶𝗻𝗴
Binnen het eigen team moet de kennis op peil blijven. ‘Het normenkader vraagt niet alleen om vaste therapeuten, maar ook om achterwacht’, zegt Wijlens. ‘Dat betekent dat ook collega’s die niet de vaste behandelaar zijn, af en toe NMA- of ALS-patiënten moeten zien. Anders verliezen ze hun expertise. Het is dus nodig om bewust ruimte te maken in de planning om ook deze collega’s patiënten te laten behandelen.’

Nicole Voet herkent dat. ‘Teams kunnen alleen goede spierziektezorg leveren als ze genoeg patiënten zien en zich echt in de doelgroep verdiepen.’ Dat leidt vanzelf tot clustering: de zorg wordt meer gebundeld bij teams die voldoende ervaring opbouwen. ‘Dat kan pijnlijk zijn voor zorgprofessionals’, zegt Voet. ‘Sommige teams of behandelaren zullen bepaalde zorg minder vaak of niet meer leveren. Maar het is nodig om de zorg overzichtelijker en beter te maken.’

Clustering betekent volgens Voet niet dat alle zorg ver weg komt te liggen. ‘De kunst is om een balans te vinden: de specialistische kennis ligt bij ervaren teams, maar de zorg blijft waar mogelijk dicht bij de patiënt. Dat kan bijvoorbeeld met digitale zorg, goede samenwerking met lokale zorgverleners of reizende teams die op locatie zorg verlenen.’ De wens van de patiënt speelt daarbij een belangrijke rol. Voet: ‘Patiënten zijn best bereid om te reizen als daar betere zorg tegenover staat en ze niet steeds hetzelfde verhaal hoeven te vertellen.’

𝗧𝗵𝘂𝗶𝘀𝗵𝗮𝘃𝗲𝗻 𝗮𝗹𝘀 𝘃𝗮𝘀𝘁 𝗽𝘂𝗻𝘁 𝗶𝗻 𝗱𝗲 𝗿𝗲𝗴𝗶𝗼
Voor de toekomst ziet Voet een model waarin patiënten na diagnose via de neuroloog terechtkomen bij een gespecialiseerd tweedelijns revalidatieteam in de regio: de ‘thuishaven’. Dat team coördineert de zorg, houdt regie en schakelt zo nodig expertisecentra in. Dit moet dubbele afspraken, versnipperde controles en lange wachttijden voorkomen. Wijlens kan zich daar goed in vinden. ‘Het normenkader is voor mij een stevig argument om kwaliteit te blijven verdedigen, ook als dat tijd en geld kost.’

Voor collega’s die met het normenkader aan de slag gaan, heeft Wijlens praktische tips: houd de lijnen kort, investeer in netwerk en kennisdeling en zorg dat cruciale kennis niet alleen in hoofden blijft zitten. En ook: ‘Bel ons als je wilt sparren. Vind het wiel niet opnieuw uit. Als we kennis met elkaar delen, worden we daar allemaal beter van.’

Afgelopen woensdag stond Revant medisch specialistische revalidatie helemaal in het teken van plezier tijdens de Samenspeelmiddag. Kinderen van 2 tot 12 jaar die bij Revant revalideren, konden samen met hun vriendjes, vriendinnetjes en familie heerlijk spelen in de speeltuin.

Bekijk de impressie van deze mooie middag: 👇

In zijn nieuwste blog deelt Thijs de Lange zijn eigen loopbaan, en legt hij uit hoe ondernemerschap kansen biedt voor andere mensen met een handicap of chronische ziekte.

𝗪𝗲𝗿𝗸 𝗵𝗲𝗲𝗳𝘁 𝘃𝗼𝗼𝗿 𝗺𝗶𝗷 𝗲𝗲𝗻 𝗴𝗿𝗼𝘁𝗲 𝘀𝗼𝗰𝗶𝗮𝗹𝗲 𝗳𝘂𝗻𝗰𝘁𝗶𝗲 𝗶𝗻 𝗺𝗶𝗷𝗻 𝗹𝗲𝘃𝗲𝗻. 𝗩𝗮𝗻𝘄𝗲𝗴𝗲 𝗱𝗲 𝘃𝗲𝗹𝗲 𝗽𝗿𝗶𝗸𝗸𝗲𝗹𝘀 𝗴𝗮 𝗶𝗸 𝗹𝗶𝗲𝘃𝗲𝗿 𝗻𝗶𝗲𝘁 𝗻𝗮𝗮𝗿 𝗱𝗲 𝗸𝗿𝗼𝗲𝗴 𝗼𝗳 𝗱𝗲 𝗰𝗹𝘂𝗯. 𝗛𝗲𝘁 𝘁𝗵𝗲𝗮𝘁𝗲𝗿, 𝘄𝗮𝗮𝗿 𝗶𝗸 𝗴𝗿𝗮𝗮𝗴 𝗸𝗼𝗺, 𝗶𝘀 𝗻𝗼𝘂 𝗻𝗶𝗲𝘁 𝗲𝗲𝗻 𝗽𝗹𝗲𝗸 𝘄𝗮𝗮𝗿 𝗷𝗲 𝘃𝗲𝗲𝗹 𝗮𝗻𝗱𝗲𝗿𝗲 𝗷𝗼𝗻𝗴𝗲𝗿𝗲𝗻 𝘃𝗶𝗻𝗱𝘁. 𝗠𝗲𝘁 𝘃𝗿𝗶𝗲𝗻𝗱𝗲𝗻 𝘀𝗽𝗿𝗲𝗲𝗸 𝗶𝗸 𝗵𝗲𝘁 𝗹𝗶𝗲𝗳𝘀𝘁 𝗶𝗻 𝗸𝗹𝗲𝗶𝗻𝗲 𝗴𝗿𝗼𝗲𝗽𝗷𝗲𝘀 𝗮𝗳. 𝗜𝗻 𝗺𝗶𝗷𝗻 𝘄𝗲𝗿𝗸 𝗮𝗹𝘀 𝗱𝗮𝗴𝘃𝗼𝗼𝗿𝘇𝗶𝘁𝘁𝗲𝗿 𝘀𝘁𝗮 𝗶𝗸 𝗿𝗲𝗴𝗲𝗹𝗺𝗮𝘁𝗶𝗴 𝘃𝗼𝗼𝗿 𝗴𝗿𝗼𝘁𝗲 𝗴𝗿𝗼𝗲𝗽𝗲𝗻, 𝘄𝗮𝗮𝗿𝗯𝗶𝗷 𝗵𝗲𝘁 𝗳𝗲𝗶𝘁 𝗱𝗮𝘁 𝗶𝗸 𝗽𝗿𝗲𝗰𝗶𝗲𝘀 𝘄𝗲𝗲𝘁 𝘄𝗮𝘁 𝗲𝗿 𝗴𝗮𝗮𝘁 𝗴𝗲𝗯𝗲𝘂𝗿𝗲𝗻 𝗺𝗮𝗮𝗸𝘁 𝗱𝗮𝘁 𝗶𝗸 𝗱𝗮𝘁 𝗴𝗼𝗲𝗱 𝗮𝗮𝗻𝗸𝗮𝗻. 𝗧𝗶𝗷𝗱𝗲𝗻𝘀 𝗱𝗲 𝗯𝗼𝗿𝗿𝗲𝗹 𝗻𝗮 𝗮𝗳𝗹𝗼𝗼𝗽 𝘃𝗮𝗻 𝗲𝗲𝗻 𝗰𝗼𝗻𝗴𝗿𝗲𝘀 𝗵𝗲𝗯𝗯𝗲𝗻 𝗺𝗲𝗻𝘀𝗲𝗻 𝗺𝗶𝗷 𝗮𝗹 𝗹𝗲𝗿𝗲𝗻 𝗸𝗲𝗻𝗻𝗲𝗻, 𝘄𝗮𝗮𝗿𝗱𝗼𝗼𝗿 𝗵𝗲𝘁 𝗰𝗼𝗻𝘁𝗮𝗰𝘁 𝗺𝗮𝗸𝗸𝗲𝗹𝗶𝗷𝗸 𝗴𝗲𝗹𝗲𝗴𝗱 𝘄𝗼𝗿𝗱𝘁. 𝗗𝗮𝗮𝗿𝗱𝗼𝗼𝗿 𝘃𝗼𝗲𝗹 𝗶𝗸 𝗺𝗲 𝗯𝗲𝘃𝗼𝗼𝗿𝗿𝗲𝗰𝗵𝘁 𝗺𝗲𝘁 𝗵𝗲𝘁 𝘄𝗲𝗿𝗸 𝗱𝗮𝘁 𝗶𝗸 𝗵𝗲𝗯.

Als je een lichte vorm van cerebrale parese hebt, val je precies tussen wal en schip. Ik hoef jullie denk ik niet uit te leggen hoe fnuikend dat kan zijn. Je voelt je niet helemaal thuis in de wereld van mensen met een handicap, maar je staat als je niet uitkijkt telkens op je tenen om maar zo veel mogelijk bij de wereld van mensen zonder een handicap te horen. Dat geldt niet in de laatste plaats voor werk.

Ik vergeet nooit meer dat een medewerker van UWV me tijdens de jaarlijkse dag van CP Nederland uitlegde dat ik geen kans op een uitkering maakte. Op zich maf dat ze dat in een workshop direct wist te zeggen. Ik bedoel: had ze daar niet meer tijd en aandacht voor moeten nemen? Niet dat ik überhaupt ooit een uitkering heb gewild. Het lijkt me verschrikkelijk om afhankelijk te zijn van de grillige politiek. Maar op dat moment werd mij duidelijk: als ik me wil redden in de wereld, moet ik meedraaien alsof ik geen handicap heb.

Tijdens mijn studie heb ik lang de overtuiging gehad dat ik in loondienst moest, een baan moest vinden. En het liefst fulltime, want hoe kun je anders als jongere je dromen verwezenlijken in deze wereld? Totdat ik mijn tante vergezelde naar een partijworkshop. Deze werd gegeven door iemand die dagvoorzitter bleek te zijn.

Aan het einde van mijn middelbareschooltijd had ik mijn droom om cabaretier te worden overboord gegooid. Veel te vermoeiend, een heel programma schrijven, en veel te saai, een programma ik-weet-niet-hoe-vaak opvoeren. Het alternatief wat ik altijd al het allerleukste vond om te doen, namelijk presenteren, leek me voorbehouden aan BN’ers. Tijdens de partijworkshop vielen de schellen van mijn ogen: het is tóch mogelijk om met presenteren mijn geld te verdienen! Ik regelde mijn eerste optredens, en besloot er een cursus in te volgen.

Bijkomend voordeel is dat je het dagvoorzitterschap alleen als zzp’er kan doen. Tenminste, voordeel, het is ook omgeven met onzekerheid, die bij mij ook zo zijn fysieke weerslag heeft. Maar nu kan ik wel mijn eigen tijd indelen. Sterker nog: je kan er prima mee verdienen. Hoe is het mogelijk! Daarmee viel een last van mijn schouder.

En wat er dan gebeurt, is een raar proces. Want enerzijds heb ik nu de vrijheid die ik altijd al in mijn werk heb gewild. Maar anderzijds is er een stemmetje in mij dat zegt: jij wil toch zo graag bij de wereld van mensen zonder een handicap horen? Volgens dat stemmetje is het bizar om op een doordeweekse dag lekker op de bank te netflixen terwijl ‘de hele wereld’ werkt. Hoe een mens zichzelf toch gek kan maken. Leuk detail: terwijl ik dit schrijf, rond ik een revalidatietraject af waarin dit stemmetje compassievol de hoek in is gestuurd. Hoe ik daar terechtkwam, is een thema voor een ander blog.

Ik vraag me weleens af of het ondernemerschap niet voor meer mensen met een handicap of chronische ziekte een uitkomst is. Tuurlijk, het moet wel in je dna zitten, en je moet tegen die onzekerheid kunnen. Alleen met een ongekende drive of passie kom je door de dooie momenten heen die er ontegenzeggelijk zijn. Maar je kunt (tot op zekere hoogte) wel bepalen wanneer je wat doet. In plaats van mee proberen te spelen aan een spel waarbij je niet kunt voldoen aan alle spelregels, creëer je je eigen spelregels. En dat wordt nog geaccepteerd ook!

Daarom zou ik het andere mensen met een handicap of chronische ziekte gunnen dat ondernemerschap ter sprake komt als het een revalidatietraject gaat over het thema werk. Zelf rolde ik erin door een samenloop van omstandigheden. Maar er zijn genoeg beroepen waarin zowel loondienst als ondernemerschap mogelijk zijn, en je niet zomaar aan die tweede optie denkt. Als we op een iets flexibelere manier gaan nadenken over werk en onze spelregels creëren, is er meer mogelijk dan we denken.

Revalidatie Nederland

Afgelopen zaterdag organiseerden de collega's van Militair Revalidatie Centrum Aardenburg een zeer geslaagde open dag.

Bekijk de foto's: 👇

Op 25-jarige leeftijd kreeg Stephanie een herseninfarct. Van de ene op de andere dag waren dingen die ooit vanzelf gingen niet meer vanzelfsprekend. De toekomst die ze voor zich zag veranderde. Ineens draaide alles om vragen waar ze nooit eerder over na had hoeven denken. Hoe ga je om met zo'n ingrijpende verandering op jonge leeftijd? Hoe leg je uit wat er met je aan de hand is als veel van de gevolgen onzichtbaar zijn voor de buitenwereld? En waar vind je herkenning als je op jonge leeftijd te maken krijgt met iets wat veel mensen vooral associëren met ouderen?

Lees haar verhaal via dit bericht van Adelante Zorggroep: 👇

Je bent jong, geniet van een leuke baan, spreekt af met vrienden en maakt plannen voor de toekomst. Dat gold ook voor Stephanie. Ze had dromen, ambities en een leven dat nog volop in beweging was.

Tot 2023. Op 25-jarige leeftijd kreeg ze een herseninfarct. Van de ene op de andere dag waren dingen die ooit vanzelf gingen niet meer vanzelfsprekend. De toekomst die ze voor zich zag veranderde. Ineens draaide alles om vragen waar ze nooit eerder over na had hoeven denken. Hoe ga je om met zo'n ingrijpende verandering op jonge leeftijd? Hoe leg je uit wat er met je aan de hand is als veel van de gevolgen onzichtbaar zijn voor de buitenwereld? En waar vind je herkenning als je op jonge leeftijd te maken krijgt met iets wat veel mensen vooral associëren met ouderen?

Een eerlijk en krachtig verhaal dat laat zien dat een herseninfarct iedereen kan treffen. En een verhaal dat laat zien hoe je, ook na een ingrijpende gebeurtenis op jonge leeftijd, stap voor stap opnieuw richting kunt geven aan je leven.

Lees het volledige verhaal van Stephanie via de link 👇

https://www.adelantegroep.nl/nieuws/2026/06-2026/het-verhaal-van-stephanie-28-over-leven-met-een-herseninfarct-op-jonge-leeftijd-en-het-vinden-van-balans-en-herkenning

Volgens ergotherapeut Peter van Grinsven draait kinderrevalidatie om een sterke samenwerking tussen kind, ouders én behandelteam. In de serie 'Vijf vragen aan' deelt hij zijn ervaringen in deze tak van Medisch Specialistische Revalidatie (MSR).

𝗛𝗼𝗲 𝗯𝗲𝗻 𝗷𝗶𝗷 𝗶𝗻 𝗱𝗲 𝗠𝗲𝗱𝗶𝘀𝗰𝗵 𝗦𝗽𝗲𝗰𝗶𝗮𝗹𝗶𝘀𝘁𝗶𝘀𝗰𝗵𝗲 𝗥𝗲𝘃𝗮𝗹𝗶𝗱𝗮𝘁𝗶𝗲 (𝗠𝗦𝗥) 𝘁𝗲𝗿𝗲𝗰𝗵𝘁𝗴𝗲𝗸𝗼𝗺𝗲𝗻?
‘Mijn allereerste stage was in de kinderrevalidatie. Na een paar weken wist ik: dit wil ik, hier word ik gelukkig van. De puurheid van kinderen en hoe speels ze in het leven staan, ondanks hun beperkingen, vind ik zo mooi. Inmiddels werk ik bij Libra Revalidatie & Audiologie in Tilburg. We zitten in een groot centrum waar alles samenkomt om kinderen en jongeren te helpen in het dagelijks leven: speciaal onderwijs, een dagopvang voor jongere kinderen met een verstandelijke beperking, ondersteuning op zorggebied en ons revalidatieteam. We werken nauw samen met leerkrachten en begeleiders, en kunnen makkelijk aansluiten in de klas, bij gym of de lunch als dat nodig is.’

𝗪𝗮𝘁 𝘃𝗶𝗻𝗱 𝗷𝗲 𝗵𝗲𝘁 𝗺𝗼𝗼𝗶𝘀𝘁𝗲 𝗮𝗮𝗻 𝗷𝗲 𝘄𝗲𝗿𝗸?
‘Elke stap die een kind maakt is een feestje. Jonge kinderen hebben, anders dan volwassenen, nog geen rouw om het verlies van hun zelfstandigheid. Veel vaardigheden, zoals eten of aankleden, leren ze hier voor het eerst. Als dat lukt, geeft dat een euforisch gevoel. Sommige kinderen hebben ernstig meervoudige beperkingen – dat grijpt me soms aan. Maar het mooie van ons werk is: wij kunnen ze op weg helpen en vaardigheden leren om zo zelfstandig mogelijk te leven.’

𝗪𝗲𝗹𝗸𝗲 𝗲𝗿𝘃𝗮𝗿𝗶𝗻𝗴 𝘁𝗶𝗷𝗱𝗲𝗻𝘀 𝗷𝗲 𝘄𝗲𝗿𝗸 𝗺𝗮𝗮𝗸𝘁𝗲 𝗶𝗻𝗱𝗿𝘂𝗸 𝗼𝗽 𝗷𝗲?
‘Een tijdje terug kregen we een hulpvraag van een moeder. Haar kindje van twee heeft een bindweefselaandoening, die zij zelf ook heeft. Daardoor kon ze hem niet meer uit bed tillen en wassen. Het mooie aan deze casus was de sterke samenwerking met de moeder en hun fysiotherapeut, die ik bij hen thuis ontmoette. De fysio kende het kind zo goed dat ze hem mooi kon stimuleren in zijn ontwikkeling. Samen onderzochten we wat nodig was en kwamen er aanpassingen voor bed en bad. Daarna durfde ik het vol vertrouwen aan de fysiotherapeut over te laten. Inmiddels komt het kindje bij ons op de peuterrevalidatie en maakt het mooie stappen!’

𝗪𝗮𝘁 𝗺𝗮𝗮𝗸𝘁 𝗱𝗲 𝗠𝗦𝗥-𝘇𝗼𝗿𝗴 𝘃𝗼𝗼𝗿 𝗷𝗼𝘂 𝘇𝗼 𝗯𝗶𝗷𝘇𝗼𝗻𝗱𝗲𝗿?
‘Dat we als team van specialisten zo sterk samenwerken om een kind de beste hulp te geven. We hebben elkaar echt nodig. Laatst keek ik samen met de logopedist en fysiotherapeut naar hoe een kind zo optimaal mogelijk in een stoel kan zitten. Ik stelde de stoel goed in, de logopedist keek hoe het kindje veilig kon eten en de fysiotherapeut maakte een plan om zijn romp- en hoofdstabiliteit te trainen. Dat is de kracht van MSR: geen losse praktijken, maar alles geïntegreerd in één team.’

𝗪𝗮𝘁 𝗵𝗲𝗲𝗳𝘁 𝗱𝗲 𝗠𝗦𝗥 𝗻𝗼𝗱𝗶𝗴 𝗼𝗺 𝗶𝗻 𝗱𝗲 𝘁𝗼𝗲𝗸𝗼𝗺𝘀𝘁 𝘀𝘁𝗲𝗿𝗸 𝗲𝗻 𝗿𝗲𝗹𝗲𝘃𝗮𝗻𝘁 𝘁𝗲 𝗯𝗹𝗶𝗷𝘃𝗲𝗻?
‘Het blijft belangrijk om de hulpvraag van kinderen en ouders centraal te stellen. En ze altijd mee te nemen in keuzes en overwegingen in de behandeling. Door drukte kunnen hulpvragen niet altijd meteen in zijn volledigheid worden opgepakt. Juist dan is het cruciaal om samen te bepalen wat prioriteit heeft. Vaak kunnen we al met één onderdeel van de hulpvraag aan de slag, zodat niemand hoeft te wachten. Als je dit goed met elkaar bespreekt, ontstaat er een sterk en gedragen plan.’

𝘐𝘯 𝘥𝘦 𝘴𝘦𝘳𝘪𝘦 ‘𝘝𝘪𝘫𝘧 𝘷𝘳𝘢𝘨𝘦𝘯 𝘢𝘢𝘯’ 𝘴𝘱𝘳𝘦𝘦𝘬𝘵 𝘙𝘦𝘷𝘢𝘭𝘪𝘥𝘢𝘵𝘪𝘦 𝘔𝘢𝘨𝘢𝘻𝘪𝘯𝘦 𝘱𝘳𝘰𝘧𝘦𝘴𝘴𝘪𝘰𝘯𝘢𝘭𝘴 𝘪𝘯 𝘥𝘦 𝘔𝘦𝘥𝘪𝘴𝘤𝘩 𝘚𝘱𝘦𝘤𝘪𝘢𝘭𝘪𝘴𝘵𝘪𝘴𝘤𝘩𝘦 𝘙𝘦𝘷𝘢𝘭𝘪𝘥𝘢𝘵𝘪𝘦 (𝘔𝘚𝘙). 𝘞𝘦 𝘨𝘢𝘢𝘯 𝘪𝘯 𝘨𝘦𝘴𝘱𝘳𝘦𝘬 𝘰𝘷𝘦𝘳 𝘩𝘶𝘯 𝘸𝘦𝘨 𝘯𝘢𝘢𝘳 𝘥𝘦 𝘴𝘦𝘤𝘵𝘰𝘳, 𝘥𝘦 𝘥𝘢𝘨𝘦𝘭𝘪𝘫𝘬𝘴𝘦 𝘱𝘳𝘢𝘬𝘵𝘪𝘫𝘬 𝘷𝘢𝘯 𝘩𝘶𝘯 𝘸𝘦𝘳𝘬 𝘦𝘯 𝘸𝘢𝘵 𝘥𝘦 𝘔𝘚𝘙 𝘶𝘯𝘪𝘦𝘬 𝘮𝘢𝘢𝘬𝘵 𝘵𝘦𝘯 𝘰𝘱𝘻𝘪𝘤𝘩𝘵𝘦 𝘷𝘢𝘯 𝘢𝘯𝘥𝘦𝘳𝘦 𝘮𝘦𝘥𝘪𝘴𝘤𝘩𝘦 𝘻𝘰𝘳𝘨.

Revalidatie Nederland

Een geweldige prestatie van de revalidanten van De Hoogstraat Revalidatie! 45 revalidanten beklommen deze week de Domtoren in Utrecht. Er werden grenzen verlegd. Sommigen haalden boven verwachting de kapel en sommigen zelfs de top!

Kijk verder: 👇, of lees dit blog dat fysiotherapeut Eugénie Brinkhof er vorig jaar over schreef: https://www.revalidatie.nl/blog/pieken-op-de-dom/

Het vernieuwde zwembad van Vogellanden werd eerder deze maand officieel geopend. Het is nu nog beter afgestemd op hun patiënten en uitermate duurzaam. Een belangrijke stap voor de toekomst, waar Vogellanden terecht enorm trots op is.

Lees verder: ⬇️