Bickers Academie

Jayden en het moment dat alles stilvalt.

Jayden zit aan de eettafel.

Zijn laptop open, zijn schrift ernaast. Hij heeft geleerd. Echt. Hij heeft de samenvatting gelezen, opdrachten gemaakt, zichzelf getest.

Jayden is dertien, sinds dit schooljaar zit hij op de middelbare school, havo.

Op de basisschool ging het prima. Hij was nooit de luidste van de klas, eerder een rustige jongen die alles goed wilde doen. Zijn advies klopte, zijn cijfers ook.

Dus iedereen dacht: dit komt wel.

En Jayden dacht dat zelf ook.

Tot die toetsen begonnen.

Het moment dat hij zichzelf kwijt is

In de klas is het stil.

De docent deelt de toets uit.

Jayden kijkt naar het papier en voelt het meteen. Een soort druk, alsof zijn borst strakker wordt. Hij leest de eerste vraag.

Nog een keer.

En ineens lijkt het alsof hij de taal niet meer begrijpt. Het is niet dat hij het niet geleerd heeft. Het is alsof hij er niet meer bij kan.

Zijn hart gaat sneller.
Zijn handen worden klam.
Zijn hoofd wordt leeg.

En dan gebeurt het.

Hij blokkeert.

Alles wat hij thuis nog wist, is weg. Hij staart naar de regels, maar er komt niets meer.

Alsof iemand het licht uitdoet.

Later, thuis, kan hij soms precies zeggen wat het antwoord was.

Dan zegt hij zacht:
“Ja… ik wist het eigenlijk wel.”

En dat maakt het zo frustrerend.

Waarom lukt het dan precies op dat moment niet?

Jayden denkt dat het aan school ligt

Langzaam sluipt er een gedachte naar binnen.

Misschien is havo toch te moeilijk.
Misschien kan ik dit niet.
Misschien hebben ze zich vergist.

Terwijl hij juist zo zijn best doet.

En thuis is alles veranderd

Wat bijna niemand op school ziet, is wat er thuis speelt.

Jaydens moeder is onlangs haar moeder verloren.

Zijn oma is overleden, nog maar kort geleden. Het verdriet zit overal in huis. In de stilte. In de ogen van zijn moeder. In hoe ze soms gewoon voor zich uit kijkt, alsof ze even niet meer weet waar ze is.

Jayden ziet het allemaal.

Hij hoort haar huilen als ze denkt dat niemand het merkt.
Hij merkt dat ze sneller moe is.
Dat ze afwezig kan zijn.

En ergens diep vanbinnen gebeurt er iets bij Jayden.

Hij voelt zich geroepen om op haar te letten.

Niet omdat iemand dat zegt.

Maar omdat hij het niet kan verdragen dat zij zo verdrietig is.

Vader is vaak weg

Zijn vader is veel op pad. Werk, afspraken, van alles. Hij is er wel, maar ook vaak niet.

En Jayden vangt daardoor nog meer op.

Hij is degene die kijkt of het wel goed gaat met mama.
Hij is degene die aanvoelt wanneer hij beter stil kan zijn.
Hij is degene die zichzelf een beetje inhoudt.

Zijn broer is er niet echt.

Jayden heeft een oudere halfbroer, maar die zit op de universiteit. Die leeft zijn eigen leven, ergens anders.

Ze hebben contact, maar hij is niet dichtbij.

Jayden staat er thuis dus vaak alleen in.

Met een moeder in rouw.
Met een vader die veel weg is.
En met een hoofd dat ondertussen ook nog toetsen moet maken.

Het probleem zit niet in zijn hoofd

Op papier lijkt het een schoolprobleem.

Toetsstress.
Faalangst.
Misschien te hoog niveau.

Maar als je beter kijkt, zie je iets anders.

Jayden is niet overbelast door de stof.

Jayden is overbelast vanbinnen.

Hij staat al “aan” voordat de toets begint.

Want zijn systeem draait ook nog om iets anders:

Gaat het wel met mama vandaag?
Moet ik thuis iets opvangen?
Mag ik wel ontspannen als zij zo verdrietig is?

Dat zijn geen zinnen die hij hardop zegt.

Maar zijn lijf voelt het wel.

En een lijf dat op scherp staat, kan niet rustig nadenken.

Dan blokkeer je.

Dan lijkt alles weg.

De echte hulpvraag.

De ouders vragen:
“Waarom blokkeert hij tijdens toetsen?”

Maar de echte vraag is:

Wat draagt Jayden mee dat niet bij hem hoort?

Hij is een kind dat zichzelf een beetje op volwassen plek heeft gezet.

Als een soort stille wachter in huis.

En dat kost enorm veel energie.

Wat helpt dan?

Niet harder leren.
Niet nog meer oefenen.
Niet blijven zeggen dat het wel goed komt.

Wat Jayden nodig heeft, is dat hij weer voelt:

Mama’s verdriet is van mama.
Ik hoef haar niet te dragen.
Ik mag gewoon kind zijn.

Als die plek weer klopt, zakt zijn lijf.

En als zijn lijf zakt, kan hij weer helder nadenken.

Dan kan hij weer ademhalen tijdens een toets.

Voor wie dit herkent.

Dit soort casussen kom je vaker tegen dan je denkt.

Kinderen die vastlopen op school, terwijl de echte spanning ergens anders zit.
Kinderen die heel stil verantwoordelijkheid dragen, zonder dat iemand het ziet.

In de klassikale opleiding systemisch werken oefenen we precies hiermee.

Je leert kijken voorbij het gedrag.
Je leert herkennen wat een kind onbewust draagt.
En je leert hoe je met deze rustige interventies weer ordening brengt.

Zodat een kind weer kind kan zijn.

Als je voelt dat dit werk bij je past, dan ben je welkom om aan te sluiten.

Online Opleiding Kindercoach
Instappen voor € 497 tot 1 maart

Veel opleidingen geven je een verzameling tools. Handig, tot je tegenover een kind zit en denkt: wat doe ik nu.
In deze opleiding werk je met een vaste sessieopbouw. Je volgt een helder stappenplan dat houvast geeft in elk contactmoment.

Je leert werken met focusing, EFT, acupressuur en dynamisch coachen. Methodes die je kunt toepassen in je coachpraktijk én gewoon thuis.
Toegankelijk, duidelijk en gedragen door ervaring.

Vanaf 1 maart is de prijs € 797.

Online Training Kindercoach – Bickers Opleidingen en Trainingen Online opleiding holistisch kindercoach + 14 jaar ervaring + 1000 deelnemers gingen je voor KTNO erkende opleiding Praktijkgerichte online opleiding. Je leert werken met kinderen en ouders en rondt af met een KTNO erkend certificaat holistisch kindercoach. Vaste sessieopbouw Je leert een duidelijke....

Kijk ze stralen, deze kersverse holistisch kindercoaches! ✨🎉

Ze kwamen binnen met een hoofd vol vragen en een hart vol dromen. Ze vertrokken met nog steeds een hoofd vol vragen (want zo werkt het leven nu eenmaal), maar ook met bakken zelfvertrouwen, nieuwe inzichten en een diploma om het te bewijzen.

Ze hebben gehuild, gelachen, en minstens één keer gedacht: waar ben ik aan begonnen? Maar kijk nu. Ze hebben het gedaan. En hoe.

Lieve geslaagden, de wereld heeft jullie nodig. Ga hem maar een beetje mooier maken. 💛

Ik ben Finn. Negen jaar. Ik zit in groep 6. Een gewone jongen, zeggen ze. Maar vanbinnen voelt het niet zo. Alles om me heen gaat te snel, te hard, te luid. Mijn hoofd staat nooit stil.

Op school zegt de meester dat ik moet opletten. Dat ik harder moet werken. Maar hoe, als mijn gedachten alle kanten op vliegen? Alsof ik in een kamer vol mensen sta die allemaal tegelijk praten, en ik kan niet ontsnappen.

Thuis is het stil, maar ook daar voel ik me alleen. Mama kijkt langs me heen, papa woont ergens anders. Sinds de scheiding voelt het alsof ik op een eiland zit. Soms denk ik dat het mijn schuld is. Maar dat kan ik niet zeggen.

Ze vragen hoe het met me gaat. “Goed,” zeg ik dan. Altijd hetzelfde antwoord. Stil zijn is makkelijker. Dan ziet niemand hoe moe ik ben, hoe zwaar alles voelt.

Soms hoop ik dat iemand me echt ziet. Niet alleen mijn cijfers of hoe stil ik ben in de klas. Maar mij. Dat iemand even stopt, kijkt en luistert. Misschien wordt het dan beter.

Wil jij leren hoe je kinderen zoals Finn kunt begeleiden?
Wij zoeken mensen die zich willen laten opleiden tot vertrouwenspersoon voor kinderen.
Er zijn nog een paar plekken vrij in de groepen die over twee weken starten.
Voor meer informatie:
bickersopleidingen.nl

“Zijn jouw ouders ook gescheiden?”

Een vraag die kinderen elkaar op het schoolplein vaak stellen, luchtig, alsof het erbij hoort. Maar voor Julia, acht jaar oud, is het geen lichte vraag. Ze woont om de week bij haar moeder en haar vader. Haar buik doet pijn, al maanden, en de huisarts kan niets vinden. Ze wil niet naar school. Ze was een vrolijk meisje. Julia zelf weet niet meer hoe dat voelde. Onderweg is ze iets kwijtgeraakt.

Het begon niet bij de scheiding, maar daarvoor. Bij de ruzies die als stormen door het huis trokken. Haar vader, groot en boos, en haar moeder die steeds kleiner leek te worden. Julia hoorde alles. Te veel. Dingen die niet voor haar oren bedoeld waren. En toen gebeurde dat ene. Dat wat haar binnenste verkilde. Haar vader sloeg. Haar moeder huilde. En Julia deed wat ze moest doen. Ze trok haar kleine broertje de kast in. “Hier ben je veilig,” fluisterde ze, haar armen stevig om hem heen. Te jong om te weten hoe dat moest, iemand beschermen. Te jong om niet meer te spelen.

Nu, maanden later, zit Julia nog steeds vast in die kast. Niet echt, maar in haar hoofd. Ze kan niet meer uitrusten. Haar buik doet pijn. Ze lacht niet meer. Haar moeder, die zelf amper overeind bleef, zocht hulp. Op het schoolplein hoorde ze over een energetisch kindercoach, iemand die misschien iets voor Julia kon doen. Zo kwam Femke in hun leven.

Julia gaat nu elke week naar haar toe. Ze noemt Femke haar “rustplek.” “Als ik daar ben,” vertelt ze, “mag ik op de hoge bank liggen met die mooie kussens. Dan hoeft alles even niet. Dan gaat mijn buikpijn weg.” Femke praat zacht, alsof ze Julia’s zware hoofd uit de knoop haalt. Soms legt ze haar handen op Julia’s schouders. Soms moet Julia huilen. Niet van verdriet, maar van loslaten.

En langzaam komt er iets terug. Iets kleins. Een sprankje dat Julia misschien weer een beetje Julia kan worden.

Wil jij van betekenis zijn voor kinderen zoals Julia? Meld je aan voor de opleiding tot energetisch kindercoach. Ze wachten op je.

https://bickersopleidingen.nl/holistisch-kindercoach-klassikaal/

In twee werelden gevangen

De 7 jarige Pepijn zit gehurkt bij het klimrek in de tuin. Zijn vingers glijden over een boomstronk, zijn lippen bewegen. “Een, twee, drie, vier.” Paddenstoelen. Hij telt ze overal, al weet niemand waarom. Het geeft hem iets om vast te houden, iets dat blijft als alles om hem heen verandert. Zijn 9 jarige zus Emma zit op de schommel, haar voeten raken net de grond. Ze zwijgt, kijkt naar hem. Zaterdagmiddag. Bij papa.

Hier is het stil. Niet leeg, maar stil. Het huis ruikt naar boeken en koffie en een soort veiligheid die moeilijk uit te leggen is. Papa woont alleen. Hij werkt lange dagen achter een laptop en draagt truien die altijd iets te wijd zijn. Zijn bril zakt steeds een beetje af. Hij weet alles van sterren en vogels. Hij praat zacht, lacht alleen als het echt grappig is. Een lieve man. Een nerd, zouden mensen zeggen. Maar bij hem is het goed. Veilig.

Bij mama is alles anders. Drukker, harder, voller. Mama woont samen met Bert, een grote man met een luide stem. Een man met uitgesproken meningen. Bert heeft 2 kinderen. Senn, die veertien is en kijkt alsof de wereld hem iets verschuldigd is. En Loes, dertien, met haar scherpe stem en haar ogen die bekritiseren.

Emma en Pepijn passen daar niet. Ze zijn als puzzelstukjes die net niet aansluiten. Senn en Loes laten dat voelen. Het is in de opmerkingen die ze maken, achteloos maar raak. “Wat een stom ding,” zei Senn over Pepijns zaklamp, een cadeau van papa waar hij trots op is. “Net speelgoed.” Pepijn keek hem aan, met die blik die zegt dat het hem niet raakt, maar Emma weet beter. Die avond, in bed, hoorde ze hem snikken. Zachtjes, alsof zelfs dat niet mocht.

Emma zegt niets. Niet tegen mama, niet tegen papa. Wat zou het helpen? Mama ziet het niet, of wil het niet zien. Ze lacht als Senn en Loes iets roepen. “Ze zijn gewoon kinderen,” zegt ze, als papa voorzichtig probeert te vertellen dat Pepijn stiller is geworden. “Je maakt van alles een probleem. Je was altijd al zo’n watje.”

Papa slikt het. Zoals altijd. Hij wil praten, wil begrijpen wat er gebeurt, maar de woorden blijven ergens steken. Dus hij doet wat hij kan: pannenkoeken bakken, boeken voorlezen, naar de sterren wijzen. Hij weet niet hoe hij moet zeggen wat hij voelt. Dat hij bang is dat hij tekortschiet. Dat hij niet weet hoe hij zijn kinderen kan beschermen zonder alles erger te maken.

Emma en Pepijn merken het. Hoe papa vaak naar ze kijkt, alsof hij iets wil vragen maar niet durft. Hoe hij probeert om alles goed te maken, maar zelf een beetje kleiner lijkt te worden elke keer dat ze van mama komen. Pepijn telt paddenstoelen. Emma zwijgt. Het blijft stil.

Papa is niet zomaar stil. Stilte is vaak een schild. Een manier om jezelf te beschermen tegen alles wat je niet wilt voelen. Maar achter die stilte zit een verhaal. Een achtergrond die vertelt waarom hij soms niets zegt, waarom hij de woorden niet vindt, waarom hij zich klein maakt terwijl hij zo veel geeft.

Als holistisch kindercoach kun je niet alleen Emma en Pepijn helpen, maar ook papa. Door te luisteren. Niet alleen naar wat hij zegt, maar naar wat hij voelt. Naar hoe het was om altijd degene te zijn die wegkeek, omdat de confrontatie te groot leek. Naar zijn eigen jeugd misschien, naar de momenten waarop hij geleerd heeft dat zacht zijn niet genoeg was, dat je sterker moest zijn dan hij zich ooit voelde.

Je kunt hem helpen om te begrijpen dat zijn zachtheid juist kracht is. Dat zijn kinderen niet meer nodig hebben dan een vader die blijft staan, die hen ziet, die hen leert dat veiligheid niet stil hoeft te blijven. En misschien leer je hem dat hij ook voor zichzelf mag zorgen. Dat hij niet alles alleen hoeft te dragen.

Papa heeft net zoveel recht op een plek waar hij mag ademen, waar hij zijn angst en verdriet mag laten zien. Soms hebben vaders, net als kinderen, iemand nodig die naar hen luistert. Niet om te oordelen, maar om hen eraan te herinneren dat ze er mogen zijn.

Kun jij luisteren naar wat niet wordt gezegd? Ontdek hoe je als holistisch kindercoach een verschil kunt maken. Voor kinderen die verloren lijken in de drukte van gescheiden werelden. Voor ouders die zichzelf wegcijferen om te zorgen dat alles goed blijft. Voor families die opnieuw moeten leren hoe ze samen sterk kunnen staan. Eén Emma, één Pepijn, één papa tegelijk.

bickersopleidingen.nl

Ze kwam binnen in mijn praktijk. Ze had teveel meegemaakt. Jong, maar de blik in haar ogen was oud. ’Borderline’ hadden ze gezegd. En ik wist meteen: dit wordt een van die gesprekken die je voelt in je botten.

Ze ging zitten. Even niks. Ze keek me aan. ‘Ik ben niet gek, hè?’ vroeg ze, haar stem zacht, alsof ze het niet zeker wist.
‘Nee,’ zei ik, en mijn stem klonk harder dan ik wilde. ‘Nee, dat ben je niet’.

Ze begon te praten. Over hem, en de anderen. Over de pijn, geestelijk, lichamelijk. Hoe het begon met woorden en eindigde met iets wat geen kind zou moeten kennen. Ik knikte, luisterde en stelde hier en daar een vraag. Ik was haar therapeut, ik was sterk. Tenminste, dat moest ik zijn.

Toen ze weg was, zat ik daar, starend naar de lege stoel waar ze net nog had gezeten.

Het onrecht voelde ondraaglijk. Wat is dit voor een wereld, waarin je al op die leeftijd zulke littekens verzamelt? Waarin je alleen maar de verkeerde mensen tegenkomt, keer op keer. Tranen prikten achter mijn ogen, ik liet ze toe.

Hoe is het zover gekomen? Hoe kunnen we elkaar dit aandoen? Waar is het instinct om elkaar te beschermen, elkaar vast te houden?

Op een zeker moment in mijn leven ben ik in god gaan geloven. Niet de god van vroeger want die voelt niet meer als de juiste. Het is groter nu. Iets dat ons allemaal verbindt.
Want dat moet er zijn, toch? Iets dat ons draagt, zelfs als we elkaar pijn doen.

En toch voel ik vaak: waar hoor ik eigenlijk thuis in dit alles? Wat kan ik doen, met mijn twee handen, de woorden die ik uitspreek, mijn aanwezigheid in een wereld die zo breekbaar is? Een wereld waarin we elkaar telkens weer raken, met rafelige randen en scherpe woorden.

Alsof breken voor sommigen het enige is wat ze nog kennen, alsof ze vergeten zijn hoe het voelt om heel te blijven. Ze dwalen, op zoek naar wat hen weer samenbrengt.

Maar misschien is het pad naar heelheid allang vervaagd, onvindbaar tussen de scherven.
X Fien

Samen doen.

Nog een kwartier te gaan. Zij, met die knoop in haar maag. Hij, klein en trots met zijn jas in zijn hand. “Nee! Zelf doen!” Zijn gezichtje kleurt rood. Ze probeert het: “Lieverd, we hebben haast.” Maar hij luistert niet. De tijd glipt weg en hij? Hij staat daar, alsof het allemaal niet bestaat.

Dan hapert de rits. Zijn vingertjes vechten ermee tot de jas op de grond vliegt. Zijn ogen vullen zich. De eerste schreeuw, het stampen, vuistjes die de lucht in slaan. Dit is het moment. Dat punt waar je zelf ook wil schreeuwen, maar het niet doet.

Ze ademt in, probeert iets anders. “Je bent boos, hè? Die rits werkt niet mee.” Een simpele zin, maar het landt. Langzaam. Zijn vuistjes zakken. Het schreeuwen wordt snikken. Ze laat het even zo. Geen preek, geen snelle oplossing.

Ze geeft hem een keuze: samen, of alleen met haar hulp. Hij kijkt, zoekt haar ogen. “Samen?”

Ze knikt. “Ja, samen.” Stap voor stap, die rits, die jas. Te laat, maar dat maakt niet uit. Het ging niet om de tijd. Het ging om hem. Gezien, gehoord, geliefd. Dat was genoeg.

Ik ben Finn: stil in de storm

Ik ben Finn. Negen jaar. Ik zit in groep 6. Een gewone jongen, zeggen ze. Maar vanbinnen voel ik me niet gewoon. Er gebeurt zo veel, overal. Het is alsof alles om me heen steeds harder gaat, sneller, luider. En ik kan het niet stoppen.

Elke ochtend gaat het hetzelfde. Ik kleed me aan, eet wat, en dan naar school. School… daar is het altijd druk. De meester zegt dat ik moet opletten. Dat ik harder moet werken. Maar hoe kan ik dat doen als mijn hoofd nooit stil is? Het voelt alsof er iets aan me trekt, alsof ik moet springen van het ene naar het andere zonder ooit echt te landen. Alsof ik in een kamer vol mensen sta die allemaal tegelijk praten, en ik ben degene die niet kan ontsnappen.

Ik weet dat ik niet zoals de andere kinderen ben. Die lijken gewoon te lachen, te spelen. Alsof ze het niet zwaar vinden. Terwijl ik soms niet weet waar ik moet beginnen. De meester vraagt steeds meer van me. Hij zegt dat ik meer kan dan ik laat zien. Maar hij weet niet wat er echt in mijn hoofd gebeurt. Soms wil ik het hem vertellen. Dat ik zo vaak moe ben. Van alles. Maar de woorden blijven steken. Alsof ze niet willen komen.

En dan ga ik naar huis. Of naar wat er nu van ons huis over is. Mama is er altijd, maar ze is er ook niet. Ze kijkt me aan, maar niet echt. Haar ogen gaan langs me heen, alsof ze door me heen kijkt. Papa is weg. Niet echt weg, maar toch ook wel. Hij woont ergens anders nu. Sinds de scheiding voelt het alsof ik op een eiland ben, helemaal alleen. Mama en papa zijn te druk met zichzelf om te zien hoe ik me voel. Soms denk ik dat het mijn schuld is. Dat als ik anders was geweest, ze misschien nog bij elkaar waren. Maar dat kan ik niet hardop zeggen.

Ze vragen me soms hoe het met me gaat. "Goed," zeg ik dan. Altijd hetzelfde antwoord. Want ik wil niet dat ze zich nog meer zorgen maken. Het voelt alsof ik onzichtbaar ben, terwijl ik dat eigenlijk ook wil blijven. Als ik stil ben, laten ze me met rust. Maar het doet pijn, die stilte.

Soms vraag ik me af of de meester het ooit zal begrijpen. Dat ik niet ongeïnteresseerd ben. Dat ik niet lui ben. Dat ik gewoon probeer te overleven in een wereld die te hard klinkt en te fel schijnt. Hij wil dat ik harder werk, maar hoe leg ik uit dat het moeilijk is om te concentreren als mijn hoofd vol is met beelden van ruzies, van woorden die pijn doen, van de stilte die daarna volgt? Ik wil zo graag dat iemand me gewoon ziet. Niet alleen mijn cijfers, niet alleen hoe stil ik ben in de klas. Maar echt ziet wat er in mij gebeurt.

Ik kijk naar de andere kinderen. Ze lijken zo gelukkig. Zorgenloos. Soms wens ik dat ik dat ook kon zijn. Gewoon een dag zonder dat mijn hoofd zo vol is dat het bijna barst. Zonder die druk om sterk te blijven, terwijl ik vanbinnen in duizend stukjes uiteenval.

Misschien… misschien als mama en papa weer gewoon met elkaar zouden kunnen praten. Zonder te schreeuwen. Misschien als de meester een keer zou vragen hoe het écht met me gaat, zonder dat hij boos wordt omdat ik niet snel genoeg mijn werk afmaak. Misschien, als iemand gewoon even zou stoppen en naar me zou kijken. Echt zou kijken. Dan zou ik misschien kunnen ademen. Dan zou het misschien beter worden.

Maar voor nu, blijf ik stil. Want stil zijn is makkelijker. Dan ziet niemand dat ik het niet meer weet. Dat ik bang ben. Dat ik het liefst weg wil rennen. Stil zijn is veiliger.

Wat kinderen zoals Finn nodig hebben

Kinderen zoals Finn, die gevangen zitten in een wereld vol prikkels, vol drukte, vol chaos, hebben een stem nodig. Een kans om gehoord te worden. Ze dwalen rond, tussen school en thuis, onzichtbaar voor de mensen die het dichtst bij hen zouden moeten staan. Ze zijn niet alleen overprikkeld, ze zijn ook eenzaam. En wat ze het meest nodig hebben, is gezien worden. Door hun ouders, door hun leraren, door iedereen die voorbij hun stilte durft te kijken.

We kunnen hen helpen. Door te luisteren, echt te luisteren. Door te begrijpen dat er meer speelt dan wat we aan de oppervlakte zien. Want soms is stilte niet het teken van rust, maar een teken van een storm die vanbinnen woedt.
X Fien

Zo geef je je kind vleugels
in sport

De eerste schooldag breekt aan. De zomervakantie, met al zijn vrijheid en loomheid, maakt plaats voor structuur en routines. Je voelt het: een ander ritme neemt het over. Huiswerk, vaste momenten van rust, en – niet te vergeten – sport. De avonden vallen sneller, de lucht wordt frisser, en je merkt dat het nieuwe seizoen begint. Het seizoen waarin alles draait om sportclubs, trainingen en competities.

Op het eerste gezicht lijkt het simpel: je kind gaat sporten, of niet. Maar jij weet net zo goed als ik dat het niet zo eenvoudig is. Onder die ogenschijnlijke eenvoud borrelen allerlei vragen. Vind jij sport echt zo belangrijk, of kan je kind ook zonder? Moet het leren om een teamspeler te zijn, of is plezier maken genoeg? En laten we eerlijk zijn: hoeveel van jouw eigen ervaringen en verwachtingen draag je onbewust over op je kind?

Misschien herken je het wel. Die keer dat je langs de zijlijn stond, je vuisten gebald, je adem ingehouden. Niet om het spel zelf, maar om de blik in de ogen van je kind. Die blik die jou zoekt, die vraagt om goedkeuring. Je voelde het, diep vanbinnen: de druk die je kind zichzelf oplegt, misschien omdat jij ooit dezelfde druk voelde. Jouw papa was een ster in tennis, en jij als zijn kind wil niets liever dan dat hij trots op je is.
Als je die energie uitstraalt haakt je kind al af voordat hij begint. Hij weet ergens (vanuit een diep weten) dat hij de lat nooit zal halen, dus waarom zou hij het proberen?

En dan de ouders lang de lijn die schreeuwen, soms zelfs woedend
zijn. Niet op hun kind, maar op de scheidsrechter, de trainer, de tegenstanders. Het is alsof hun leven ervan afhangt. Alsof elke beslissing, elk doelpunt, elke fout iets zegt over hen als ouder. Ben jij je bewust van wat jou drijft op het sportveld? En hoe die drijfveren doorwerken op je kind?

Let maar eens op tijdens een kampioenschap. De kinderen die echt plezier hebben, die in hun spel opgaan, winnen vaker. Niet omdat ze per se beter zijn, maar omdat ze vrijer spelen. De anderen, die steeds naar hun ouders kijken voor aanwijzingen, verliezen al voordat het spel goed en wel begint. Hun concentratie breekt, hun zelfvertrouwen wankelt, en bij elk klein foutje zie je de wanhoop op hun gezichtjes groeien.

De winnaars? Die hebben een ander soort communicatie met hun ouders. Voor, tijdens en na het spel is er rust, vertrouwen, en een gevoel van eigen verantwoordelijkheid. Het spel is van hen, en dat voel je. Dat maakt het verschil. Dat is wat telt.

Dus ja, er is nog zoveel meer te zeggen. Zoveel lagen dieper te graven. Maar voor nu is dit genoeg. Laat je kind kiezen, laat het groeien, laat het spelen. En laat het vooral zichzelf zijn, zonder dat jouw schaduw over het veld valt. Dat is misschien wel de grootste overwinning die je samen kunt behalen.

Dankjewel onze nieuwste volgers! Leuk om jullie erbij te hebben!

Sharon Koelewijn-Balkenende, Haike Bossers-Cleijnen